The Road

Што се случува?

Зошто ќе се бањаш? - Нема.

Срање.

Каде си?

Тато?

Се е во ред. Тоа е само уште еден земјотрес.

Тука сум.

Тука сум.

ПАТ

Часовникот запре во 1:17.

Се поојави долг блесок остра светлина...

и низ на слаби потреси.

Мислев дека е октомври.

Но не сум сигурен.

Со години сум без календар.

Секој ден е потмурен од претходниот.

Студено е и станува се постудено како светот полека умира.

Ниту една животна не преживеа и веќе подолго ништо не расте.

Наскоро ќе се урнат сите стебла на светот.

Патиштата се полни со бегалци кои ги буткаа своите колички...

и банди кои носат оружје...

барајќи гориво и храна.

Низ годината не пратеа огнови на ридовите и нередите.

ЧУВАЈ СЕ ОД ДОЛИНАТА НА КРВТА Џеремаја 19:6

Имаше канибализам.

Канабализмот внесуваше голем страв.

Воглавном се грижев поради храната. Секогаш поради храната...

храна, студ и нашите чевли.

Понекогаш на детето му раскажував стари приказни за храброста и правдата.

На некои беше тешко да се подсетам.

Се што знам е дека ова дете ми е сигурност...

И ако он не е зборот божји,...

Господ никогаш не проговорил.

"...можеш да слеташ на огинот на кипот на слободата."

"Ако го свртиш јазикот како камелеон..."

"...би можел да ја земеш храната од чинијата без раце,..."

"но што би кажала мајка ти?"

"Да го издолжиш вратот како ждралот,"

"би морал силно, силно да ги испружиш рацете..."

"да се почешаш па главата."

"Да имаш очи како на орел би го приметил зајакот во бегање..."

Одиме да видиме.

Може да има нешто, пченка или сл.

Не

Останале без храна.

Можеби останале некои семки горе во амбарот.

Се сомневам.

Не е она што мислиш.

Направиле самоубиство.

Зошто? - Знаеш зошто.

Останале уште два. По еден за секој.

Стави го во уста и впери нагоре.

Како што ти покажав.

Ок. - Вака.

И само го повлечи окинувачот. Разбираш?

Во ред? - Ок.

Гладна ли си?

Благодарам. Жедна сум. - Жедна?

Да донесам вода?

Убаво изгледаш.

Не знам дали треба да го направиме тоа. Не сакам да го направам.

Мислам дека треба. - Не го сакаме тоа.

Каков е овој живот?

Мора да притискаш.

Не! - Ајде.

Притискај.

Брзо! Станувај!

Одиме! Брзо!

Пребарај ги оние автомобили.

По ѓаволите.

Н гледај таму. Гледај во мене.

Доколку ги повикаш, мртов си. Од каде си?

Зарем е битно?

Од каде си ти?

Имаш ли муниција за пиштолот?

Ти кажав да не гледаш таму.

Што јадете? - Што најдеме.

Што најдете? - Да.

Нема да пукаш од тоа.

Немаш повеќе од два куршума, можеби еден...

и ќе го слушнат пукањето. - Можеби, но ти нема.

Ќе ти го пробие черепот и ќе ти влезе во мозокот пред да слушнеш.

Да го слушнеш трба ти голем мозок и работи кои се викаат:

коликула и темпорални гирус, а повеќе нема да ги имаш. Ќе бидеш како супа.

Доктор ли си?

Не сум ништо. - Имаме ранет човек.

Добро ќе ни дојдеш.

Погледни го уште еднаш и ќе ти пукам во главата. - Детето изгледа гладно.

Дојдете до камионот. Земете нешто за јадење'.

Не треба да бидеш тврдоглав.

Вие немате ништо за јадење.

Ајде. Одиме. - Јас не одам никаде.

Ќе дојдеш или ќе те убијам?

Погрешно мислиш. - Знаеш што мислам?

Мислам дека се исплаши.

Никогаш не си пукал во човек.

Од каде е тоа? - Кој пукаше?

Замина!

Одиме!

Помеѓу дрвата! Одиме!

Отиде натаму!

Одиме!

Таму!

Како си?

Добро ли си? Тука сум.

Одиме.

Се обидувам да изгледам како обичен патувачки убиец,

но срцето силно ми чука.

Кога ќе биде време дете...

имам само едно прашање:

"Можеш ли да го направиш тоа...

кога ќе дојде времето?"

Ништо не се случи. Ќе внимавам на тебе.

Ќе го убијам секој што те допре.

Тоа ми е работа.

Те молам не плачи.

Треба да тргнеме.

Одам да пронајдам количка.

Земи го пиштолот.

Тоа е се што ни остана.

Требаше тоа порано да го направам.

Тогаш кога имавме повеќе куршуми. Зошто те слушав.

Ќе не фатат и убијат.

Ќе ме силуваат, а после и твојот син...

и тогаш ќе не убијат и изедат.

Што и да треба... - Престани!

Ќе сторам се.

Се...

А што тоа?

Не знам зошто и те замолив.

Едноставно треба да си го прострелам мозокот со секој куршум...

и да те оставам без ниту еден. Тоа требаше да го направам.

Те молам не зборувај така.

Слушаш ли? Нема што повеќе да се рече.

Срцето ми е искорнато онаа ноќ кога се роди.

Треба ова да се преживее. Нема да се откажеме.

Нема да се откажеме.

Сакаш да преживееме?

Зарем не сфаќаш?

Не сакам.

Дозволи ми да земам со себе.

Не фаќај.

Ќе го земам со себе ако те нема. Го знаеш тоа.

Слушни се.

Звучиш како да си...

луда.

Другите семејства го прават тоа.

Да се избањаме.

Мораме да позборуваме.

Оној човек таму...

Остана малку добри луѓе. Тоа е се.

Мораме да внимаваме на лошите луѓе. Мораме...

да го одржуваме оганот.

Кој оган? - Оганот во тебе.

Дали сме сеуште добри дечки?

Да. Се разбира дека сме.

Ќе бидеме секогаш, без оглед што ќе се случи?

Секогаш ќе бидеме.

Што е тоа?

Пиење за тебе.

Ајде пробај.

Навистина е добро.

Земи малку. - Не сакам. Само пиј.

Сакам да земеш малку.

Има меурчиња.

За тебе е.

Ајде.

Одам.

Гладен сум.

Знам. и јас сум.

Се уште одиме кон југ?

Се разбира.

Таму можеби има храна. - Се зависи ако сатасаме до брегот.

Ок.

Би сакал да сум со мама.

Би сакал да си мртов?

Да.

Не збори така. Тоа е лошо да се каже.

Не можам да си помогнам. Треба да прекинеш да мислиш на неа.

Ќе сакаш ли да се простиш од него?

Не сакам. - Не сакаш?

Зошто? - Не можам.

Зошто не можеш да останеш?

Затоа што не можам.

Можеш да останеш уште една ноќ. - Морам да одам.

Зошто?

Зошто мора да одиш? Зошто?

Што да му кажам?

Што да му кажам?

Што?

Одите на југ.

Греј го и одите на југ.

Не сакам да се навикнувате на оваа зима овде.

Зошто не ми помогнеш?

Каде одиш? Дури надвор не се гледа ништо.

Не треба да гледам.

Те молам. - Немој.

Те молам. - Не.

Немој.

Замина.