Crash Course in Romance (One Shot Scandal / Ilta Seukaendeul / 일타 스캔들)

‪(โรแมนซ์ฉบับเร่งรัด)

‪อะไรคะเนี่ย

‪ลมอะไรหอบมาเวลานี้คะ

‪พอดีผมผ่านไปเห็นคนต่อแถวยาว ‪คิดว่าน่าจะเป็นร้านเด็ด

‪ผมเลยซื้อมาให้เป็นของว่าง

‪- ฉันอยากกินของหวานอยู่พอดีเลย ‪- จริงเหรอ

‪ว้าว น่ากินมากเลย

‪- น่ากินเนอะ ‪- ค่ะ

‪กลิ่นหอมมากเลยค่ะ

‪คนที่ฆ่าเขาคือคนอื่นครับ

‪ผมเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ครับ

‪คุณเห็นเหตุการณ์เหรอคะ

‪ศาลที่เคารพคะ ฉันขอพักการพิจารณา…

‪ครับ

‪ผมตามเขาไปครับ

‪ปกติผมจะคอยให้อาหารพวกแมวจรจัด

‪แต่อยู่มาวันหนึ่ง

‪พวกน้องก็เริ่มตาย ไม่ก็บาดเจ็บครับ

‪เพราะโดนใครบางคนยิงลูกเหล็กใส่

‪ผมเทียวไปเทียวมาแถวนั้น เพื่อตามจับคนร้าย

‪ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน

‪อย่าเข้ามานะ

‪อย่าเข้ามา

‪อย่านะ อย่า

‪อย่าเข้ามานะ

‪แล้วยังไงต่อ

‪คุณเห็นหน้าคนร้ายไหมคะ

‪ไม่เห็นครับ เพราะเขาใส่หมวกบังไว้

‪แต่ว่า…

‪มือที่บีบคอผม

‪มีนิ้วเรียวยาวและผิวขาว

‪และผมก็รู้สึกถึง

‪หนังด้านที่นิ้วชี้ครับ

‪- "หนังด้าน" เหรอคะ ‪- ครับ

‪เป็นหนังด้านที่แข็งและหยาบมากครับ

‪ครูครับ ช่วยดูโจทย์ข้อสี่หน่อยสิครับ

‪มันต้องเป็นสองเฉยๆ

‪ไม่ใช่ลบสองหรือเปล่าครับ

‪คำให้การของผู้ต้องสงสัยเป็นรูปธรรมมาก

‪ไม่ได้สอบสวนในส่วนนี้มาก่อนเหรอคะ

‪ก่อนหน้านี้…

‪เขาไม่เคยให้การแบบนี้ครับ

‪ศาลที่เคารพคะ

‪ทางตำรวจเจาะจงว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ตั้งแต่ขั้นตอนการสอบสวน

‪โดยไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด

‪และมีอคติตลอดการสอบสวน

‪กดดันเขาที่อยู่ในภาวะจิตใจไม่มั่นคง

‪ทำให้เขาพูดความจริงออกมาไม่ได้ค่ะ

‪เนื่องจากไม่มีหลักฐานพิสูจน์ข้อกล่าวหา

‪ดิฉันจึงขอให้ศาล ‪ปัดตกการออกหมายจับค่ะ

‪(ตอน 13 ‪วิธีพิสูจน์ข้อความคาดการณ์ที่แก้ไม่ได้ของเรา)

‪เอาล่ะ ทุกคนวางปากกาได้

‪ส่งกระดาษคำตอบมาข้างหน้า

‪(การอ่าน)

‪นี่ นัมแฮอี ทำอะไรอยู่

‪เอาล่ะ

‪เหนื่อยกับการสอบกลางภาคกันมามากเลย

‪อย่ามัวแต่เตร็ดเตร่กัน ‪เพราะคิดว่าสอบเสร็จแล้วล่ะ

‪วันนี้มีเพียงเท่านี้ แยกย้ายได้

‪สุดยอดเลย ไปฉลองกันเถอะ

‪- ฉันทำได้แหละ ‪- มีความสุขสุดๆ

‪- ฉันเละไม่เป็นท่า ‪- ฉันผ่านฉลุยเลย

‪ซอนแจ ฉันขอคุยด้วยหน่อย

‪นี่ นัมแฮอี มาคุยกับฉันหน่อย

‪- ซอนแจ… ‪- จะไปไหน ฉันขอคุยด้วยไง

‪คุยเรื่องอะไร

‪ข้อสอบวิชาเลขเมื่อวาน ‪ทั้งโรงเรียนมีแต่เธอที่ตอบถูกได้ยังไง

‪ทั้งพัคซอนจูห้องสอง กับฮงจองอาห้องสี่ ‪ก็ตอบโจทย์อัตนัยข้อสองผิดกัน

‪แล้วเธอตอบถูกอยู่คนเดียวได้ยังไง

‪โจทย์ไม่อยู่ในแบบฝึกหัดสถาบันกวดวิชาด้วย

‪ก็ถูกเพราะแก้โจทย์ได้น่ะสิ ‪ไม่งั้นจะถูกได้ไง

‪ปล่อยฉันนะ

‪ได้ยินว่าชเวชียอลกับครูประจำชั้น ‪เป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาลัย

‪ไม่ใช่ว่าทำอะไรตุกติกกันเหรอ

‪เธอนี่มัน…

‪ฉันว่าเธอเครียดเพราะการสอบนะ

‪กลับบ้านไปนอนเถอะ

‪นี่ เธอเป็นใครถึงมาสั่งให้ฉันไปนอน ‪คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

‪- เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ‪- เฮ้ย

‪- มีเรื่องอะไร ‪- ซูอา

‪- ทำไมๆ ‪- ปล่อยเธอนะ

‪- แฮอี เป็นอะไรไหม ‪- เป็นอะไรของเธอเนี่ย

‪นี่

‪- เป็นอะไรไหม ‪- แฮอี

‪นี่

‪(การโทรล่าสุด)

‪(ซอนแจ)

‪- หวานมาก ‪- เนอะ

‪เขาซื้อของที่เหมือนตัวเองมาเลยแฮะ

‪ต่อให้ไม่กินเจ้านี่

‪แค่พวกเธอสองคนเจอกัน ‪ค่าน้ำตาลก็ขึ้นสูงปรี๊ดแต่เช้าแล้วมั้ง

‪เธอเห็นหรอกเหรอ

‪นี่ กระจกนั่นไม่ใช่กระจกแบบพิเศษนะ

‪เห็นชัดแจ๋วขนาดนี้ ‪งุ้งงิ้งมุ้งมิ้งซะจนฉันอิจฉา

‪แต่โดนัทนี่อร่อยดีแฮะ

‪เนอะ

‪ขอบใจ

‪โอ๊ย ร้อน

‪ก็น่าจะระวังหน่อยสิ ใจร้อนซะเหลือเกิน

‪ฉันไม่เป็นไรนะ

‪เดี๋ยวก่อน

‪บรรยากาศนี้คืออะไร

‪นี่ นัมแจอู นายทำอะไรผิดกับยองจูเหรอ

‪เปล่านะ

‪ฉันว่ามีอะไรนะ

‪นี่

‪เธอจับจุดอ่อนเขาได้แล้วเอามาขู่หรือเปล่า

‪- เปล่านะ ‪- เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น

‪อย่าทำแบบนั้นกับพี่ยองจูสิ พี่นัมแฮงซอน

‪นี่ ฉันทำอะไร…

‪- นาย… ‪- จริงด้วย

‪ผมลืมตั้งป้ายห้ามจอดข้างนอก

‪ตานั่นเป็นอะไรน่ะ

‪เป็นอะไรนะ

‪โอ๊ย เสียวฟัน

‪นัมแจอู

‪นี่ ทำไมนายต้องคอยเกรงใจฉันด้วย

‪เปล่า ผมไม่ได้เกรงใจนะ

‪เกรงใจเหอะ เจ้าหมอนี่

‪ขนาดยัยนัมแฮงซอนที่ไม่มีไหวพริบ ‪ยังรู้สึกได้เลย

‪นี่ เป็นเพราะเรื่องเมื่อวานเหรอ

‪พี่

‪ผมว่าเมื่อวานผมทำพลาดไป

‪ที่ผมบอกว่า "น่าขนลุก" ‪ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…

‪ให้ตายเถอะ

‪จะใส่ใจเรื่องที่ฉันพูดตอนกรึ่มๆ ไปทำไมล่ะ

‪นายไม่รู้จักพี่หรือไง

‪ไม่ยั้งคิดแล้วชอบทำอะไรหุนหัน

‪ขอแค่เป็นผู้ชายก็ได้หมด

‪ผมก็รู้อยู่หรอก

‪ให้ตายเถอะ นายนี่นะ จริงจังไปซะทุกเรื่อง

‪จะทำยังไงกับนายดีนะ

‪อย่าเป็นแบบนั้นเลย ทำเหมือนที่ผ่านมาเถอะ

‪นี่ แจอู

‪ฉันเตือนแล้วนะ

‪(ศาล)

‪ทำไมแกไม่บอกแม่ตั้งแต่แรก

‪แล้วแม่จะกลายเป็นตัวอะไรในศาล

‪แม่ไม่เคยถามผมเลยนี่

‪- ว่าไงนะ ‪- สงสัยผมตั้งแต่แรกแล้วนี่

‪แม่ก็เหมือนกัน

‪จะไปไหน รถอยู่ทางนู้นนะ

‪อือ ซอนแจ

‪แม่ทำบ้าอะไรของแม่ครับ

‪เบาเสียงลงหน่อย

‪- แกจะประกาศให้ชาวบ้านรู้เหรอ ‪- แม่ครับ

‪แล้วแกได้เช็กกระดาษคำตอบให้ดี ‪ก่อนส่งหรือเปล่า

‪ไม่ได้ทำพลาดอะไรใช่ไหม

‪เรื่องนั้นมันสำคัญหรือไงครับ

‪ทำไมแบบฝึกหัดที่แม่บอกให้ผมลองแก้โจทย์ดู ‪ถึงได้เหมือนข้อสอบขนาดนั้นครับ

‪ตั้งแต่ข้อแรกยันข้อสุดท้ายเลย

‪ใช่แล้ว ตามที่แกเดานั่นแหละ

‪ฉันถึงบอกให้แกตั้งใจอ่านหนังสือไง

‪ฉันอุตส่าห์พร่ำบอกว่าครั้งนี้ ‪แกจะพลาดระดับหนึ่งวิชาภาษาเกาหลีไม่ได้

‪แต่แกจดจ่อไม่ได้สักที

‪ถึงงั้นก็เถอะ แม่ทำได้ยังไง

‪มันไม่ถูกนะครับ

‪แบบนี้มันโกงนะครับ แม่

‪แกก็ไม่ควรทำให้แม่ต้องใช้วิธีขี้โกงแบบนี้สิ

‪ในเมื่อสภาพแกเป็นแบบนั้น

‪แล้วจะให้ฉันทำยังไง

‪แกไม่รู้เหรอว่าแกจะพลาดทั้งสอบตรง ‪และสอบแอดมิชชันไม่ได้

‪ไม่รู้จริงๆ เหรอ

‪แต่ถึงยังไงก็เถอะ แม่ครับ

‪แบบนี้มันไม่ถูกนะครับแม่

‪ผมไม่ชอบเลย ‪แค่ไปบอกโรงเรียนไม่ได้เหรอครับแม่

‪นะครับ

‪ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆ ครับ

‪ทำตามใจแกเลย

‪ถ้าแกอยากเห็นแม่ตายละก็

‪ไม่นะครับแม่ ‪ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย

‪แม่ ขอร้องล่ะ ให้ตายสิ แม่ครับ

‪(นัมแฮอี)

‪หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้…

‪แฮอี

‪อะไรเนี่ย

‪นึกว่าแกจะไปฉลองหลังสอบเสร็จซะอีก ‪ทำไมรีบกลับจัง

‪อ้อ หนูเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ

‪อ๋อ

‪- หนูขอเข้าบ้านไปพักนะ ‪- อือ ได้สิ

‪อะไรเนี่ย ทำข้อสอบไม่ได้เหรอ

‪ทำไมดูหดหู่แบบนั้นนะ

‪เฮ้อ

‪ไอ้การสอบกับมหาลัยบ้าบอนี่ก็นะ

‪ฉันเองก็ไม่รู้ด้วยแล้ว

‪แคมป์คณิตศาสตร์เหรอครับ

‪หรืออีกชื่อหนึ่งก็คือ ‪แคมป์คณิตศาสตร์ของชเวชียอล ว้าว

‪ก็คือทำให้การแนะแนวธรรมดา ‪พิเศษขึ้นนิดหน่อยไง

‪จัดสักครึ่งวัน

‪มีคลาสทดลองกับโชว์ถามตอบวิชาคณิตด้วย

‪เป็นไง ไอเดียดีไหม

‪ไม่รู้สิครับ ผมอยากใส่ใจแต่คุณภาพคลาส

‪มากกว่าอีเวนต์แบบนั้นนะ

‪ทำไมล่ะครับ จะได้เป็นสัญญาณ ‪การกลับมาของครูด้วย ผมว่าดีนะ

‪ถ้าตกลงทำ จะรับนักเรียนเยอะแค่ไหนครับ

‪ก็น่าจะต้องสักประมาณ 2,000 คนไหม

‪ขนาดนั้นก็น่าจะแข่งขันสูงอยู่ดี

‪ถ้าจะรับนักเรียนประมาณนี้

‪คงต้องเช่าลานจัดงานนอกอาคาร ‪ไม่ก็โรงยิมขนาดใหญ่สินะครับ

‪หัวหน้าจีนี่รู้ใจผมจริงๆ