Father's Trip (Le Voyage du père)

Τι κοιτάς, μπαμπά; - Το τέλος του χειμώνα.

Κοιτάζεται αυτό;

Γαμημένος αέρας.

Έχω παγωμένο το χέρι μου.

Πώς πάει ο λογαριασμός; - Ναι, μαμά.

Τα ζώα έφαγαν, μένει να καθαρίσουμε.

Ναι, γλυκιά μου.

Δεν είμαι η γλυκιά σου, είμαι η γριά σου.

Μπαμπά, είναι πολύ μακριά η Λυών; - Όχι, βέβαια.

Πρέπει να κατεβείτε στο χωριό και μετά

να πάτε ως το Ζεξ,

και ύστερα να πάρετε το τρένο.

Πολύς καιρός; - 4 ώρες.

3 ώρες και 10, με ανταπόκριση στο Μπελγκάρντ.

Γιατί δεν ήρθε η Μαρί-Λουίζ;

Επειδή ο πατέρας σου έχει κόλλα στον κώλο και άχυρο στα πόδια

στη σκέψη να πάει στη Λυών να πει στο αφεντικό της αδερφής σου:

"Δώστε της μια Κυριακή ή θα πάει άσχημα."

Προτιμά να πάει για ύπνο.

Μα όχι, δεν είναι αυτό.

Καταλαβαίνεις, την τελευταία φορά ήσουν 11 χρονών.

Δεν ήταν γενέθλια σημαντικά, ενώ αύριο, στα 12 χρόνια,

γίνεσαι κοριτσάκι.

Ναι, αλλά αυτό ο αφεντικός της δεν το δίνει δεκάρα,

και εμάς, δεν μας δίνει δεκάρα επίσης.

Συνολικά, μείναμε 2 χρόνια χωρίς να τη δούμε.

Αν με είχες ακούσει, θα ήταν εδώ.

Αν σε είχα ακούσει, θα της είχαν ήδη πέσει τα δόντια.

Ήθελα μόνο να έχω τις κόρες μας κοντά μας.

Και να παντρευτεί τον Φρεντερίκ; Ποτέ.

Γιατί;

Είναι δάσκαλος.

Και εμείς, τότε;

Σκατά.

Υπάρχουν πιο θλιβεροί από εμάς.

Δεν θα υπήρχε πιο θλιβερός από μένα, αν οι κόρες μου είχαν τη ζωή μου.

Άρα, θα ήθελες να ήταν στη Λυών μόνη της

εδώ και 4 χρόνια, μαθαίνοντας ένα δύσκολο επάγγελμα

κομμώτρια, δεν είναι ό,τι κι ό,τι,

για να γυρίσει να θαφτεί εδώ, σ’ αυτή την τρύπα;

Τραβάει πολύ ή όχι αρκετά, αυτή η καταραμένη σόμπα.

Για τις κόρες μου, σκέφτομαι την πρόοδο.

Και τι είναι η πρόοδος;

Θα σου πω τι είναι.

Είναι ότι 40 χρόνια τώρα πλένω τον κώλο μου σε μια λεκάνη

και ότι θέλω μπανιέρα για τις κόρες μου.

- Η Ντενίζ είναι εδώ. - Και λοιπόν;

Πρέπει να ξέρει τι την περιμένει.

Θα έχει πάγο τον χειμώνα και ζέστη το καλοκαίρι.

Ως θέαμα: Ο κώλος των αγελάδων.

Ως εραστές: Μερικοί καθυστερημένοι ανίκανοι να πάνε στην πόλη.

Και ως ανταμοιβή στο τέλος: Εμείς οι δυο,

τελείως γεροντάκια, να σαλιώνουμε δίπλα στο τζάκι

και να πρέπει να μας φροντίσει.

Πες της όλα αυτά, αν είσαι τίμιος. Είναι ωραίο δώρο γενεθλίων.

Άκου, η Μαρί-Λουίζ έρχεται αύριο,

θα το συζητήσουμε ήρεμα.

Ναι, θα την παρακαλέσεις να μείνει.

Θες να τη δεις με το μούτρο που έχω;

Σε βρίσκω όμορφη.

Και τα χέρια μου, τα βρίσκεις όμορφα;

Και τα μαλλιά μου, θυμάσαι, όταν με παντρεύτηκες;

Είμαι γυναίκα, Χριστέ μου!

Υπάρχουν μέρες που δεν καταφέρνω πια ούτε να το θυμηθώ!

Αν ήσουν γενναίος,

θα χωριζόμασταν από τη μικρή, θα τη βάζαμε σε οικοτροφείο,

- όπου θα μπορούσε να μάθει. - Το θέλεις αυτό;

Όχι, μπαμπά.

Ένας καλός πατέρας αγαπά τα παιδιά του γι' αυτά, όχι για τον εαυτό του.

Η Μαρί-Λουίζ, μια μέρα, θα έχει δικό της κομμωτήριο.

Θα μπορούσε να πάει στο Παρίσι.

Είναι πιο ευτυχισμένοι, στο Παρίσι;

Ποτέ δεν είσαι ικανοποιημένη. Εδώ είναι όμορφα.

Ιδίως τον χειμώνα.

20 λεπτά για το χωριό, 1 ώρα να ανέβεις.

Ναι, αλλά έχουμε θέα στην Ελβετία.

Δεν είμαστε τουρίστες. Εμείς μένουμε.

Και την έχω δει αρκετά την Ελβετία σου.

Αλλά ποιος γεννήθηκε στην Ελβετία; Εσύ ή εγώ;

Ακριβώς, έχω βαρεθεί πια τα βουνά.

Έπρεπε να είχα παντρευτεί ναυτικό.

Η θάλασσα, μακροπρόθεσμα, κουράζει.

- Συνήθισα καλά εδώ. - Θα συνηθίζες παντού.

Ακόμα και φυλακισμένος, δεν ήσουν δυστυχισμένος.

Είναι ελάττωμα;

Πες μου από πού έρχεται το τηλεγράφημα.

- Από τη Λυών. - Το είχα καταλάβει.

Είναι από τη Μαρί-Λουίζ;

Από ποιον θες να είναι; Από τον καρδινάλιο-αρχιεπίσκοπο;

Έχουμε επισκέψεις.

Πάλι ο γκράντελος δάσκαλός της; Α, αυτός…

Δεν είναι μόνος.

- Καλημέρα, Καντέν. - Μια γουλιά;

Δεν λέω όχι.

Έχεις επείγοντα νέα.

Δεν θα έρθει. Πολλή δουλειά, όπως πάντα.

Χαίρεσαι;

Γιατί;

Επειδή έχω σιχαθεί, στο διάολο!

Μπορείς να το καταλάβεις αυτό, εσύ που τα καταλαβαίνεις όλα;

2 χρόνια χωρίς να βλέπω

την κόρη μου που είναι 100 χλμ μακριά!

Ίσως εσύ το αντέχεις, εγώ όχι!

Είναι πολύ χαζό, στο τέλος!

Αρκούσε να πάει να τον δει, αυτόν τον Roberti.

Οι πελάτισσές του μπορούν να βρουν άλλη

από τη Marie-Louise για να τους λούζει τα μαλλιά, όχι;

Σας σοκάρω, ε;

Είναι καλοαναθρεμμένος, ένας δάσκαλος,

ευγενικός, όπως πρέπει.

Φτιάχνει μαθητές σαν τη Marie-Louise

ή σαν αυτόν, που θα περνούν τη ζωή τους να τους κλοτσάνε και να λένε ευχαριστώ.

"Ευχαριστώ, αφεντικό", "ευχαριστώ, λοχία",

"ευχαριστώ, καλέ Θεέ".

Εγώ λέω απλά «άντε γαμήσου».

Και θέλω η Marie-Louise να μάθει να το λέει.

Δεν θα γίνει με εσάς, που μιλάτε πάντα για την ανθρώπινη τρυφερότητα.

Θα σας έδινα λίγη ανθρώπινη τρυφερότητα, ηλίθιε.

Ανοίξτε όμως τα μάτια, στο διάολο.

Πού είναι η ανθρώπινη τρυφερότητα;

Πού την έχετε δει;

Εδώ, όπου δεν περιμένουν να πεθάνουν οι γέροι για να τους γδάρουν;

Μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό.

Αυτό κάνω. Και για τις κόρες μου θα αλλάξει,

σας το εγγυώμαι.

Πρέπει να αλλάξει για όλους.

Αυτό είναι όνειρο.

Το να ασχολείσαι με όλους είναι σαν να κατουράς στη θάλασσα.

Ο καθένας να κοιτάει τον εαυτό του και θα πάει καλύτερα.

Όταν είσαι σοβαρός ταχυδρόμος, δεν μεταφέρεις τέτοιες ειδήσεις.

Μας έκανε πολύ χαρούμενους, σας ευχαριστώ.

- Isabelle! - "Isabelle",

θα σου πει κάτι καλό:

θα πας να τη φέρεις στη Λυών ή εγώ,

θα κάνω όπως οι σύγχρονες γυναίκες,

και θα σου ζητήσω διαζύγιο.

- Κατάλαβα. - Καταλαβαίνεις τα πάντα γρήγορα,

την άποψη του ενός και του άλλου,

σήμερα δεν σου ζητώ πια να καταλάβεις,

αλλά να πας στη Λυών.

Εντάξει.

Ήξερες ότι δεν θα ερχόταν.

- Θα γέλασες. - Όχι, δεν γέλασα.

Δεν με αφορά, αλλά με τη Marie-Louise χάνεις τον καιρό σου.

Ξέρεις, έχω πολύ χρόνο για χάσιμο.

Είκοσι χρόνια δεν έχω πάει στη Λυών.

Έτσι θα δεις τη διαφορά.

Τι να πω στο αφεντικό της;

- Ότι είναι εκμεταλλευτής και… - Όχι, ποτέ.

Θα ήθελα να σε δω να του το λες.

Κι εγώ. Θα τελείωνε γρήγορα.

Θα φάει ένα γερό χτένισμα ο κομμωτής.

Δεν ξέρω αν έχει ήδη αιμορραγήσει από τη μύτη, αλλά μπορεί να γίνει.

Δεν ξέρει πόσο τυχερός είναι που είσαι εσύ ο πατέρας και όχι εγώ.

Βιάσου, το γρήγορο περνάει από το Gex σε 1 ώρα και 30.

Πώς το ξέρεις;

Δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε, οπότε μαθαίνω το δρομολόγιο

για να μην πεθάνω χαζή.

Α, είναι μια ιδέα αυτό.

Γιατί δεν πας εσύ στη Λυών;

Γιατί;

Γιατί υπάρχουν μέρες που πρέπει να πάρεις τα ηνία!

Πρέπει να το καταλάβεις αυτό.

Εγώ μεγάλωσα τις κόρες μου, τις τάισα,

τις άλλαξα,

τους έδωσα πίστη, σεμνότητα, καθαριότητα.

Τώρα είναι η σειρά σου να τις υπερασπιστείς.

Η γροθιά στο πρόσωπο δεν είναι το στυλ μου.

Τι θα έλεγε η κόρη σου για σένα,

αν έπρεπε να της εξηγήσω ότι φοβήθηκες;

- Μα δεν φοβάμαι. - Ναι, φοβάσαι.

Φόβος να μη πληγώσεις τους άλλους, ακόμα και τους αλήτες,

μήπως έχουν λίγη καλοσύνη κρυμμένη.

Υπήρχε μόνο ένας καλός άνθρωπος σε αυτή τη γη,

και έτυχε να πέσω πάνω του.

Τι θέλεις;

Να μου δέσεις τη γραβάτα. Δεν θυμάμαι πια.

Όμορφο, δεν είναι;

Το έκανε ένα κοριτσάκι 4 χρονών.

Όλα τα παιδιά έχουν ιδιοφυΐα. Μετά χαλάει.

Ναι.

Να σας δανείσω ένα βιβλίο; - Όχι, όχι, ευχαριστώ.

Πείτε μου, ήθελα να σας πω,

η Isabelle μου ζήτησε να πάω στη Λυών να πάρω τη Marie-Louise,

και επειδή είναι διακοπές, σκέφτηκα ότι θα μπορούσατε να έρθετε.

Εγώ; - Ναι, εσείς.

Δεν μπορώ…

Αν δεν έρθετε, δεν πάω.

Gex, 2 λεπτά στάση!

Προορισμός Bellegarde. Στο βαγόνι, παρακαλώ.

Κατεβαίνω. Δεν έπρεπε να έρθω.

- Δεν αγαπάς πια τη Marie-Louise. - Εγώ; Την αγαπώ μόνο αυτή στον κόσμο.

Αλλά δεν είμαι ο πατέρας ούτε ο άντρας της.

Δεν έχω κανένα δικαίωμα πάνω της.

Θα κατεβείτε εν κινήσει; - Σταματάμε.

Α όχι. Ακούστε, δεν είναι σοβαρό.

Ναι. Την αγαπώ, αλλά όλοι την αγαπούν, δεν σημαίνει τίποτα.

Δεν θέλω να την ενοχλώ.

Πώς θα σας αγαπούσε χωρίς να σας δει;

- Τώρα που ανεβήκατε, μείνετε μαζί μου. -