The Eternal Zero (永遠の0)

- พ่อ - คุณตา

ตาร้องไห้ใหญ่เลย

เพิ่งเคยเห็นตาร้องไห้ขนาดนี้

เพราะตารักยายมาก

ยายมีชีวิตเปี่ยมสุข สมดังหวังจริงๆ

แต่ยายลำบากช่วงสงคราม

สามีเก่าตายตอนเป็นคะมิกะเซะ

สามีเก่า?

เดี๋ยว ไม่เห็นเคยรู้!

จริงรึ

'จริงรึ' อะไร

เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของแม่

หา

ป่านนี้ยังนอนอยู่อีก

อายุขนาดนี้แล้ว มันปกติไหม

เงียบน่ะ มีอะไร

อยากสืบเรื่องสามีเก่าของยายไหม

วันนั้นที่คุยกัน แม่บอกว่าอยากรู้

ไม่ได้บอกผมนี่ พี่สืบเองสิ

พูดอะไรออกมา เจ้าโง่

นี่ตาแท้ๆ ของเราเชียวนะ ไม่สนใจเหรอ

โทษที แต่ฟังไม่ขึ้น

ปีหน้าสงครามครบรอบ 60 ปี เราออกหนังสือได้เลย

ไม่เอา

พี่ไม่อยากเป็นแค่นักเขียนฟรีแลนซ์ ช่วยที

อย่างนี้นี่เอง

พี่ก็ทำไปสิ วางละนะ

เดี๋ยวๆๆ พี่จ้างนะ

ยังเหมือนเดิม ตาว่าความให้คนเยอะแยะ ไม่เอากำไร

สังคมสมัยนี้ ทนายเป็นอาชีพที่หากินร่ำรวย

แกจะเป็นทนายไหม

ว่าแล้ว

สอบตก 4 ปีรวดก็ต้องทบทวน

ว่าผมเหมาะจะสอบเนติจริงรึเปล่า

คงมุ่งมั่นไม่พอ ใจจริงก็อยากเป็นเหมือนตา แต่...

เค็นตะโระเอ๋ย

เราไม่ได้มาคุยเรื่องนี้ใช่ไหม

นายว่า "เดี๋ยวตาไม่ยอม" เลยไม่อยากสืบต่อ

สืบ?

อ้อ...

ไม่อยากแอบสืบลับหลัง

ได้

ตาอยากให้สืบดู

เพื่อตัวหลานเอง

คิวโซ มิยะเบะ เกิดปี 1918 ที่โตเกียว

ร่วมกองบินทหารเรือปี 1934

ตายจากการรบที่โอกินะวะปี 1945

ไม่มีพินัยกรรม นอกนั้นแทบไม่มีร่องรอย

แต่งงานกับยายปี 1941 แม่เกิดปีถัดมา

แต่งงานแค่ 4 ปี ตลอดช่วงแต่ง เอาแต่ไปรบ

ตายวัย 26

เท่านายตอนนี้

อะไรวะ

จนปัญญา

คนรุ่นต่างกันตั้ง 60 ปี อ่านที่เขียนแทบไม่รู้เรื่อง

แล้วนี่อะไร

ลองหาทหารผ่านศึกออนไลน์ ถามหาคนรู้จักคิวโซ มิยะเบะ

นี่จดหมายตอบ

เยอะนี่

คุณฮะเซะงะวะ รู้จักตาหรือคะ

รู้จัก

เราพยายามหาว่า ตาเป็นคนยังไง

เป็นคนขี้ขลาดที่สุดในกองบินทหารเรือญี่ปุ่น

เห็นชีวิตตัวเองสำคัญที่สุด

ยังไงคะ

พูดสั้นๆ... หมกมุ่นแต่กับการมีชีวิต

พวกเรานักบินล้วนสละชีพเพื่อชาติ

แต่คิวโซ มิยะเบะ ไม่เหมือนคนอื่น

แทนที่อยากชนะ กลับหวังแต่เอาตัวรอด

วันที่ฉันเสียแขน เครื่องบินเขากลับมาปลอดภัย ไร้รอยข่วน

ไม่มีรอยกระสุนสักรู

เป็นไปไม่ได้ ในการรบกระหน่ำแบบนั้น!

เขาไม่ปฏิบัติภารกิจให้จบ

ไปซ่อนอยู่ไกลๆ

ขอโทษ แต่ตาตายตอนเป็นคะมิกะเซะ

แปลกไปหน่อย ที่จะเรียกตาว่าขี้ขลาด...

ถ้าเป็นเขาจริง

คงไปเพราะโดนคำสั่งเบื้องบน และไปทั้งน้ำตา

เป็นอะไร

แม่

เคยถามเรื่องคุณมิยะเบะไหม

เคยสิ

ถามว่า "เขาเป็นคนยังไง"

แล้ว?

ยายได้แต่ยิ้ม ไม่บอกอะไรเลย

ไม่แน่ ชีวิตคู่อาจไม่ค่อยดี

เกิด... เกิดชื่อเสียงเขาไม่ค่อยดีล่ะ

เป็นงั้นเหรอ

เปล่า สมมติน่ะ...

เกิดสืบเจอแบบนั้นขึ้นมาล่ะ...

มิน่า ยายเลยไม่เล่า อาจเป็นอย่างนั้นก็ได้

รู้กันว่าเป็น "ความขายขี้หน้าของกองบินทหารเรือ"

คนเรียกเขาอย่างนั้น

เอาแต่บินหนีการรบ

เสียเครื่องบินทิ้งระเบิดไปเยอะ

เพราะเขาเพิกเฉย ไม่ช่วยคุ้มกัน

กลับเถอะ

ตาเรา...

ขี้ขลาดใช่ไหม

ฟังมาจากไหน

ทุกคนบอกว่า... เขาคือความขายขี้หน้า...

กลับไป

ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ

เดี๋ยวครับ

บอกให้ไป!

คิดดู ถ้าขี้ขลาด

ทำไมมาเป็นคะมิกะเซะ

อยากเลิกแล้วรึ

เปิดมา ลุงทุกคนพูดเหมือนกันหมด

"ขี้ขลาดตาขาว รักตัวกลัวตาย" ถึงขั้น "น่าขายขี้หน้า" ก็มี

เลยลองพูดตามคนอื่นไป กลับโดนดุซะงั้น

อย่าถอดใจก่อนไปสัมภาษณ์

ดังนั้น

จะไปเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

แปลกที่เราเป็นสายเลือดเขา...

"ขี้ขลาด"...

จริง คนอื่นเรียกเขาอย่างนี้

แต่ช่วยไม่ได้

โชคร้ายที่ในหมวดมีคนแบบเขา

รอง ผบ.หมวดเป็นนักบินขับไล่เก่งกาจ

เก่งกาจ?

เยี่ยมที่สุด

มีคนแบบนั้นในหมวด

ก็อยากให้เขาบินนำ ไล่ยิงข้าศึกให้ราบ

คนตั้งความหวัง

แต่รองผู้หมวดได้แต่หักเลี้ยวหนีไป

พอเริ่มสู้กัน เขาก็บินไต่ขึ้นสูง

หนีไปลอยดูการรบอยู่ห่างๆ

เขาเกลียดการเข้าสู้รบ

เป็นเหตุให้โดนเสียงลือเสียงก่นด่า

รู้จักเครื่องซีโรบ้างไหม

ไม่ค่อยครับ

ซีโร...

เป็นเครื่องบินยอดเยี่ยมมาก

สามารถเลี้ยวมุมแคบและคงความเร็ว

ติดอาวุธครบครัน

ต้องขอบคุณที่บินระยะไกลได้น่าทึ่ง

สมัยนั้น เครื่องลำอื่นบินไม่กี่ร้อยกิโล

ซีโรไปได้ 1,800 ไมล์ทะเล

ราว 3,000 กิโลสบายๆ

รองผู้หมวดผนวกกับซีโร...

เรียกว่าใครๆ ก็สู้ไม่ได้

ถึงอย่างนั้น เขากลับเอาแต่ลอยหนีไป...

ที่ทุกคนซุบซิบนินทา เรียกเขาว่าขี้ขลาด

ก็ช่วยไม่ได้

ปี 1941

ลำ 66! ล้อพร้อม ตะขอพร้อม

ลง!

มาแล้ว!

นิ่งๆ!

จอดบนเรือไม่เหมือนฝึกจอดบนบก

จอดในคลื่นเหมือนพยายามควบม้าป่า

ลำ 68 ล้อพร้อม ตะขอพร้อม!

ลงแล้ว!

เจ๋ง!

มาจากหน่วย 12

เคยจอดบนเรือเหรอ

ไม่เคย จอดครั้งแรก แต่ทำตามที่เขาสอนมา

จ่าสิบเอกคิวโซ มิยะเบะ ขอฝากตัวด้วย

พลทหารกองประจำการ อิซะกิ

อย่าปลื้มมิยะเบะ แกจะผิดหวัง

มันขี้ขลาดเบอร์ 1 ในกองบินทหารเรือญี่ปุ่น

เอาแต่พูดว่า "รักษาชีวิต"

หลังจากนั้นเราฝึกหนักมาก

ขนาดเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้พัก

สมัยนั้น พูดได้ว่าความสามารถเรา กองบินที่ 1...

เป็นที่หนึ่งของโลกโดยไม่ต้องสงสัย

เพราะเครื่องบินเราดีที่สุดในโลก

บวกนักบินเก่งที่สุดในโลก

แถมฝีมือรองผู้หมวด...

ที่เหนือกว่าใครเพื่อน

ไม่ทันไร การสู้รบที่ทดสอบ ทักษะเหล่านี้ก็เริ่มขึ้น

สงครามแปซิฟิกเริ่มต้น...

ด้วยการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์

8 ธันวา 1941

นักบินประจำตำแหน่ง!

บันไซ! บันไซ! บันไซ!

จากนั้น...

พอพ้นบาร์เบอส์พอยต์ ก็เจอเกาะฟอร์ด

เรือรบแม่งจอดเรียงเป็นเป้านิ่ง

กองกำลังจู่โจมพิเศษจากกองบินทหารเรือ ถล่มตอร์ปิโดใส่ทีละลำ!

เห็นเรือแอริโซนาระเบิด!

ควันดำโขมง

ยังกับภูเขาไฟ!

จ่ามิยะเบะ!

อิซะกิ

หดหู่ทำไม ไม่มีความสุขหรือ

ไม่เจอเรือบรรทุกเครื่องบินสักลำ

ไม่ได้โจมตีเรือ ภารกิจวันนี้ก็เหลว

มีเครื่องบิน 29 ลำที่ไม่กลับมา

วันนี้...

เห็นเครื่องบินทิ้งระเบิดตกทะเล

สามชีวิตจบลงทันใด

น่ากลัว

ผมไม่อยากตาย

อะไร!

พูดอะไร!

ตอนรองผู้หมวดพูดว่า "ผมไม่อยากตาย"

จำได้ว่าฉันรังเกียจมาก

5 มิถุนายน ปีต่อมา