Travis Barker: Louder Than Fear

Ik vind dat de drummer het centrum van het universum is.

Niemand swingt echt op de zang of de gitaar.

Als drummer beweeg je mensen.

Het is niet moeilijk om drums te voelen. Als je muziek voelt, is dat onvergetelijk.

Al het andere, de melodie, is slechts versiering van waar muziek echt om draait.

Namelijk de heupen in beweging brengen en zorgen dat mensen onbewust...

publiekelijk een paringsdans uitvoeren, gedreven door de drums.

Die verdomde gitaristen. Wie heeft die gasten nodig? Ze dansen op de beat.

Travis heeft een unieke stijl die meteen herkenbaar is.

Het fysieke aspect is verbijsterend.

Iedereen heeft z'n eigen stijl. Sommige bands hebben een drummer...

die ze laat swingen en ze voortdurend op scherp zet.

Als ik Travis zie drummen, lijkt het echt alsof hij iemand in elkaar slaat.

Agressie, pijn, woede, hij heeft alles meegemaakt.

Na alles wat hij heeft overleefd...

zouden de meeste mensen zich oprollen tot een bal.

Maar ik denk dat er een hogere macht bij betrokken is.

Uit de lucht vallen, zoals Icarus, doet vast rare dingen met je hoofd.

Bij elke hit...

vertelt hij z'n verhaal aan de wereld.

Hij heeft een bizar verhaal. En dan druk ik me nog zacht uit.

De getuige zei dat hij gisteravond een paar honderd meter verderop...

een vuurbal over de snelweg zag rollen.

Toen zag hij twee mannen die langs de weg in brand stonden.

Ze sloegen elkaar en probeerden het vuur te doven.

Ik heb hier twee mannen met brandwonden.

Regel een ambulance, man.

DEZE DOCUMENTAIRE WERD IN NEGEN JAAR GEFILMD

VAN 2017 TOT 2026

ERGENS IN DE NOORD-ATLANTISCHE OCEAAN

Sinds de crash heb ik nooit meer gevlogen.

Ik kan het me niet voorstellen. Als het in me opkomt...

als ik er zelfs maar aan denk...

krijg ik vreselijke flashbacks van het ongeluk. Ik kan het niet.

Ik wil zo ver mogelijk wegblijven van de dood of alles wat me kan doden.

Op welke manier dan ook.

Ik vaar met de Queen Mary naar Europa.

Het is een cruise van negen dagen over de Atlantische Oceaan.

Alleen zo kan ik op tournee.

We willen niet dat Travis iets onveiligs doet...

maar het is niet ideaal.

Z'n bandleden begrijpen het. Iedereen snapt het.

Hij kent de route zo goed dat hij precies weet wanneer ze bij de Titanic zijn.

Als het water hoog komt...

houdt hij z'n reddingsvest aan.

Hij is bang dat hij op elk moment niet meer op aarde zal zijn.

Als je getraumatiseerd bent, verandert je lichaam, evolutionair gezien.

Je herinneringen worden hyperconsoliderend.

Ze staan heel sterk ingeprent in de geest, op een heel levendige manier.

Maar sommigen, met een ernstig trauma...

denken ze dat ze er weer in zitten of dat het opnieuw gebeurt.

Dit is m'n zesde keer op de Queen Mary.

Ik ben eraan gewend geraakt en heb m'n ritme gevonden.

Ik concentreer me op trainen en drummen, urenlang.

De eerste keer dat ik op een boot kwam, nam ik een drumstel mee.

Ik speelde in een vrijgemaakte kamer.

Dan ging ik daar naar binnen en speelde met m'n ogen dicht, gewoon oefenen.

Dan deed ik ze open en stonden er opeens vijf oudere mensen.

Ze keken en dronken koffie, alsof ik een attractie op de boot was.

Dit leek me de beste manier om de buren niet lastig te vallen.

Ik wil dat het klinkt als een groter drumstel...

met twee basdrums en heel veel bekkens.

Ik zie drummers graag losgaan op kleine drumstellen.

M'n favoriete jazzdrummer zal altijd Buddy Rich zijn.

Hij had bizarre skills en was een showman. Hij maakte de omgekeerde drumsolo beroemd.

Men denkt aan z'n snelheid en hoe vermakelijk hij was.

Dat zijn m'n twee favoriete dingen aan drummers.

Ik zou Travis' drumstel omschrijven als de Buddy Rich-setup.

Eén tom-tom voorin, twee aan de zijkant.

Horizontale bekkens die plat zijn, niet gekanteld.

Klein, maar enorm krachtig.

Sommigen hebben enorme drumstellen nodig, anderen kunnen hetzelfde met minder.

De enige keer dat ik een drumbattle deed met Trav, ging hij maar door.

Ik dacht: laat niet zien dat je opgeeft. Gewoon veel snelle roffels.

Ga je ooit nog stoppen? Verdomme.

Hij is een artiest en muzikant, maar wat hij doet is zo atletisch.

Het enige vergelijkbare met hoe hij drumt is een bokser, een UFC-vechter.

Hij betreedt elke show alsof hij de ring in gaat.

Elke keer als hij slaat, komt een deel van z'n woede naar buiten.

Er zit veel pijn in Travis.

Hij slaat zo hard als hij kan, maar hij is geen moment uit de maat.

Felle nauwkeurigheid, zo omschrijf ik het.

Toen ik hem voor het eerst zag spelen, stond z'n hi-hat heel hoog.

Je wilt de mensen bereiken, dus je hebt het gevoel...

dat je echt groots moet zijn.

Z'n elleboog zal uitvallen, z'n schouder.

Hij gaat daar veel blessures aan overhouden.

M'n polsen maken veel geluiden en ze kraken en knakken.

Ik heb veel blaren, veel sneeën.

Op een dag waren we halverwege de set en Travis stopte.

Ik keek naar hem en z'n hand lag gewoon open.

Het was z'n bot.

Hij gebruikt Dermabond, voor vrouwen die een keizersnee hebben gehad.

Dat doet hij erop.

Hij gaat zitten...

'Het gaat wel.'

Hij speelde verder alsof er niets was gebeurd.

Maar zo is hij.

Meestal kijk je naar de hele band, maar ik zoomde in op hem.

Hij is een 'animal'.

Drumoorlog.

Animal.

Als kind raakte ik geïnteresseerd in de drum door Animal van The Muppets.

Hij was wild en leek zich altijd te vermaken achter het drumstel.

De rest was gewoon normaal. Animal trok me echt aan.

Wie is nu de 'animal'? - O, ja?

Hij ging naar de keuken, pakte pannen uit de kast...

VADER VAN TRAVIS

...en hij sloeg erop en m'n vrouw zei: Ik ga een drummer van hem maken.

Op m'n vierde kreeg ik m'n eerste drumstel, van de Muppets.

Hij sloeg het aan gort.

Als kind vond ik het niet leuk om te oefenen.

Op die leeftijd wil je niets. Je wilt met je vrienden spelen.

Dus ik had geluk dat ik een heel gedisciplineerd trainingsschema had.

Mam zat bij hem terwijl hij oefende.

Ze nam z'n drumlessen op. Ze wist precies hoe het moest klinken...

ZUS VAN TRAVIS

...en wat hij moest doen.

M'n moeder leerde samen met mij noten lezen.

Ze kon spelen wat ik kon en ze wist of ik oefende of niet.

Dan zei ze: Nee, je doet het niet goed.

Ze wilde per se dat ik iets zou bereiken.

Alsof ik haar creatie was die ze vormgaf.

Ze waren heel hecht.

Zonder m'n moeder had hij niet geoefend en alles gedaan om te komen waar hij nu is.

ZUS VAN TRAVIS

Ik was vroeger een moederskindje.

M'n vader onderstreepte alles wat ze zei.

Ik was de handhaver, zij de lerares.

Het was een bescheiden leven. Pa heeft ons huis zelf gebouwd.

Hij was Vietnamveteraan en werkte in een staalfabriek, reed op een Harley-Davidson.

Hij werkte 60 uur per week om voor ons te zorgen, dus ik zag hem niet vaak.

M'n vader lachte nooit. Hij was heel serieus.

Onze vrienden waren bang voor hem, maar iedereen hield van onze moeder.

Ze was een geweldige vrouw. Heel toegewijd aan onze kinderen.

En opeens zwollen de zijkanten van haar gezicht hier op.

Vier maanden lang werd ze behandeld als iemand met de bof.

Ze wisten niet wat het was.

M'n moeder had het syndroom van Sjögren. Dat valt de lymfeklieren aan.

Ze zeiden dat ze meteen chemotherapie moest krijgen.

De volgende dag ging ik werken en toen ik thuiskwam zei m'n dochter:

Er is iets met mama.

Een maand later was ze dood.

Ik was in de war, boos.

Ik ging twijfelen aan God en religie en alles waar ik mee was opgevoed.

Ik dacht: waarom zou God zoiets gestoords doen?

M'n vader kon geen antwoord geven, want hij was ook in de rouw.

We hebben het er niet veel over gehad, m'n kinderen en ik.

We namen het zoals het kwam.

Voor m'n moeder overleed, had m'n vader een relatie met een andere vrouw.

Dat maakte het nog zwaarder.

Hij was heel veel bij haar en kwam terug als we hem nodig hadden.

Ik nam het hem kwalijk, om voor de hand liggende redenen.

Er was geen stabiele basis tegen wie ik kon zeggen: Dit is moeilijk voor me.

Ik heb al m'n pijn opgekropt en in het drummen gestopt.

Drummen was mijn therapie.

Het laatste wat mijn moeder zei, was: Concentreer je op je muziek.

Word drummer.

Op de eerste schooldag zei ik: Ik wil bij de fanfare.

Ik speelde in de drumline, de jazzband. Dat was m'n leven.

Hoe voldoe ik aan het doel van m'n moeder?

Travis was een goede jongen, maar na haar dood ging hij zich misdragen.

Ik nam m'n eerste tatoeage op m'n 15e.

M'n pa zei altijd: Als je 'n tattoo neemt, sla ik je verrot. Dan kan je vertrekken.

Ik was van slag, maar m'n moeder was net overleden.

Erger kon het niet worden en ik was opstandig.

Op die leeftijd kon het me allemaal niet meer schelen.

Ik was erg geïrriteerd.

Ik zei: Ooit krijg je hier spijt van.

Hij zei: Je bent een idioot. Je vindt nooit een baan.

Toen hij klaar was met school, zei ik dat hij een baan moest zoeken.

En hij zei dat dat niet hoefde, omdat hij de muziek inging.

Ik dacht: als ik overal tatoeages neem, in m'n nek, op m'n handen...

kan ik geen werk vinden en heb ik geen plan B. Dat vond ik perfect.

Ik wilde genoeg geld verdienen om te eten, te slapen en te drummen.

M'n vader gaf een ultimatum.

Ga bij het leger, werk 60 uur per week en betaal huur, of ga het huis uit.

Ik zei: Ik ben weg.

Ik ga bij een vriend wonen, in een punkrockband spelen en vuilnisman worden...

in Laguna Beach. En dat deed ik.

Als je als vuilnisman in Laguna Beach werkt, noemen ze je een stadsrat.

Dat was ik.

Een bescheiden begin, ik ken het. Vuilnisman, letterlijk.

Gewoon iets willen bereiken.

Ik speelde toen in de band Feeble en we speelden overal.

Ik had toen een vriendin en ze zei: In de band Feeble zit een jongen.

Je moet hem zien drummen.

Veel mensen kwamen voor hem.

Er kwam een soort kracht van dat magere joch, die ik nog nooit had gezien.

Hij was nog maar een jochie, maar ik wist:

ooit ontdekt een band jou en dan word jij de ster.

Verdomde Travis.

Onze bassist kwam op een avond repeteren en zei: Ik weet de perfecte knul.

Je weet niet wat je ziet. Hij is pas 19...

hij kan op tournee en hij is punk, hij is perfect.

Ik weet niets van The Aquabats, behalve dat ik hun naam overal hoor.

Iedereen in onze scene had het over hen.

Op de dag van de show ken ik alle liedjes. Ik doe de soundcheck.

Hij komt binnen: Hoe laat moeten we op?

Ik zei: Hier. Ik gaf hem z'n kostuum en hij zei: Wacht, wat?