45 Years

Kom op, Max.

Goedemorgen, mevrouw Mercer.

Oh, Chris. Jij bent vroeg deze morgen.

De tweeling me maakte heel vroeg wakker.

Oh, mijn God, helemaal vergeten.

Gefeliciteerd. - Proost.

Lukt het jullie een beetje? - Het is een hels karwei.

Daar twijfel ik geen seconde aan.

Maar het zal wel loslopen. Je was altijd een capabele jongeman.

Je moet wel opgewonden zijn.

Zaterdag, is het niet? - Zwijg er van. Nog zo veel te doen.

Oh, het zal wel loslopen.

Het beste. - Dank je.

En ik ben echt in de wolken voor jullie allebei.

Dank u, mevrouw Mercer. - Kate. Noem me Kate.

We zijn niet meer op school.

Zal ik doen.

Wat denk je van dat nummer van de Platters?

Van wat? Dat nummer van de Platters.

Waarvoor?

De openingsdans.

Of vind je het stom hetzelfde te nemen als op onze bruiloft?

Nee. Prachtig nummer.

Ik hield er altijd van. - Ja ik weet het.

# vroeg me hoe ik wist #

# Mijn ware liefde was echt#

Wat is dat? Een brief.

Ja, dat weet ik, maar van wie?

Hij is in het Duits. - Ja.

Wat staat er in?

Nou, ik herinner de werkwoorden niet zo goed als de naamwoorden, maar ...

ik denk dat er staat dat ze haar gevonden hebben.

Wie gevonden?

Nou, haar lichaam, in elk geval.

God, wie? Geoff.

Ze... ze hebben Katya gevonden.

Oh.

Je weet toch over wie ik het heb?

Natuurlijk.

Want ik herinner me nog goed dat ik het je vertelde.

Natuurlijk herinner ik het me. Maar het is lang geleden.

Ja, ik weet dat ik je vertelde over mijn Katya.

Ze lag er meer dan 50 jaar, als iets in de diepvriezer.

Nu hebben ze haar gevonden.

Net als die Tollund Man in dat Zweedse moeras.

Nou, Deens eigenlijk.

Hm? - Het stond jaren in het leerplan.

Ik onderwees het aan de derdegraads.

Ik zal nog wat thee te maken.

Ja, ik heb een woordenboek nodig.

Ik weet niet waar ik moet zoeken.

Waarom kijk je niet de plastic dozen?

Niets. Niets dan 'doe-het-zelf 'boeken.

Ah!

Hier is het.

Ja.

Ah, dank je.

Zie je, wat er gebeurd is, de sneeuw is volledig gesmolten.

Het enige dat overblijft is het ijs.

En dat is hoe ze haar vonden.

Wat bedoel je? - Nou, ze is er nog steeds.

In het ijs? - Ja.

Diep beneden, ik ben er zeker van.

Het water is daar heel zuiver.

Dat moet wel, als ze haar kunnen zien.

Nou, hebben ze haar er niet uit gehaald? - Nog niet.

Waarom niet?

Nou, ze ligt in een gletsjer in de Zwitserse bergen, Kate.

Zo simpel is dat niet.

Er zijn daar geen wegen.

Hm.

Maar, hoe weten ze dat zij het is?

Het kan dat zij het helemaal niet is.

Ze veronderstellen het, door waar ze haar vonden.

Misschien door wat ze draagt.

Door wat ze draagt?

Wel, ja,die piloten in IJsland,

ik denk dat het daar was,

ze waren perfect bewaard gebleven.

Oh, dat kan ik kan me niet herinneren.

Ik wel. Ik zag er een documentaire over.

Ze waren net zoals toen ze stierven doordat ze snel bevroren.

En je denkt dat het zo gebeurd is?

Ik weet het niet, maar je kunt het je wel voorstellen.

Niet zeker of het zo werkt. Niet na al die tijd.

Het zal wel vreemd zijn, niet?

Ze zal er nog uitzien zoals in 1962.

En ik zie er zo uit.

Wat scheelt er?

Eh, niet boos zijn, Kate.

Ik ga een sigaret roken.

Ben je in orde? - Fijn.

Eet dit alsjeblief. En neem je pillen.

Ze vragen of ik naar Zwitserland wil komen.

Waarom zouden ze dat vragen?

Nu, om het lichaam te zien.

Wanneer? - Binnenkort, denk ik.

Je denkt er toch niet aan te gaan? - Weet ik niet.

Helemaal naar Zwitserland?

Het is niet zo ver.

Er zijn vluchten van Stansted.

Ja, maar het is ver genoeg.

Denk je niet dat ik zou moeten? - Eerlijk?

Welnee.

Ik zie het punt niet.

En we hebben het feestje op zaterdag. - Ik dacht niet om nu te gaan.

Ik zou nu niet gaan. - Ja, maar toch.

Ik hou niet van het idee dat je een hoge berg zou opklimmen.

Nou, dat zie ik ook niet gebeuren.

Je gaat zelfs niet graag met mij wandelen op de Broads

En die is zo plat als een pannenkoek. - Ik weet het.

Zoals ik al zei Kate, dat zal niet gebeuren.

Maar toch...

Moet je niet naar de stad te gaan? - Oh, dat kan ik verzetten.

Nee, je moet gaan.

Het was een beetje schrikken, dat is alles.

Maar ik ben in orde.

Weet je het zeker? - Ja, absoluut.

Oh. Het ziet er anders uit, heel leeg.

Nou, hier staan meestal de tafels.

De eretafel daar, zodat iedereen jullie kan zien.

We willen geen eretafel, maar bedankt.

Echt niet?

Een eretafel is zo mooi bij een gelegenheid als dit.

Jullie twee als het middelpunt van de kamer.

We proberen niet om de bruiloft te herdoen.

Het is gewoon een feestje.

Wel, het is uw keuze natuurlijk.

Maar ik moet wel zeggen, het is een prachtige plaats voor een verjaardag.

Het is uw 40ste, is het niet?

45ste.

Dat is een ongebruikelijke om te vieren.

Mijn man was ziek en onze 40ste werd afgelast, dus we moesten het uitstellen.

Nou, dan moet ik proberen van deze iets speciaal te maken, niet?

En dit is echt een geweldige plek voor zo'n gelegenheid.

Zo vol geschiedenis, zie je?

Net als een geslaagd huwelijk.

Wist u dat het Trafalgar

Bal hier werd gehouden?

Ja, uw assistent vertelde het me.

Het was 1805.

Kan je je voorstellen hoe

geweldig dat moet geweest zijn?

Iedereen hier, piekfijn gekleed, om zo'n prestatie te vieren.

Werd Nelson niet gedood?

Maar de slag werd gewonnen.

En dat is waard gevierd worden, nietwaar?

We hadden 'n eretafel op onze bruiloft, maar we vonden er niks aan.

Mijn man vond het een vreselijk burgerlijke traditie.

Zullen we eens naar de hapjes lijst kijken?

Eh, ja, natuurlijk.

Ik ben zo terug.

Geen haast.

Je bent bij Geoff en Kate. Laat een bericht achter.

Hier heb je al lang niet meer naar niet geluisterd.

Hoe voel je je? - Ik ben in orde.

Wat heb je aan je vinger gedaan?

Oh, ik probeerde het toilet te repareren en ik heb in mijn duim gesneden.

Hum.

Heb je het kunnen herstellen?

Er moet een nieuwe vlotter in, denk ik.

Ik probeerde te bellen. - Heb je een bericht achterlaten?

Nee, ik wilde alleen maar

horen of je in orde was.

Juist.

Wat ben je aan het lezen? - Kierkegaard.

Goeie genade, ben je daar nog eens aan begonnen?

Weet je, je hebt drie edities van dat boek,

en ik denk niet dat je in één ervan voorbij hoofdstuk twee bent geraakt.

Ja, het was een vreemde dag.

Dat was het zeker.

Ik, eh... bleef thuis,

je weet wel, worstelen met de vlotter.

Maar je hebt gelijk.

Ik ga nauwelijks nog wandelen.

En het was een mooie dag, dus daar ging ik.

Zo, waar ben je geweest? Gewoon naar het dorp.

Om sigaretten te kopen?

Ik ben mijn reukgevoel niet kwijt, weet je?

Ik wil alleen niet dat we opnieuw beginnen roken.

Nee nee, dat doe ik niet.

Ik beloof het.

Oké. Ga verder.

Dus, ik was in het dorp, en ik weet niet wat er gebeurde

maar die racist van het buurthuis...

Mevr. Sandra Wilkins.

Ja, die.

Ze kwam op me af, tot ze vlakbij was,

en ze bleef maar vragen of ik in orde was.

En toen ik zei van wel, wou ze me niet geloven.

En... ik deed niets.

Ik zat gewoon op de bank bij de eendenvijver,

met m'n eigen zaken bezig en een luchtje aan 't scheppen.

Helemaal klaar.

Al wat ik deed, ik meen het.

Ik geloof je.

Ze is een vreselijke vrouw.

Negeer haar gewoon. - Mm.

Is het oké?

Oh, het is geweldig.