King the Land (킹더랜드)

ห้องน้ำอะไรใหญ่กว่าบ้านฉันอีก

ออกแนวเลิศเกิน

อะไรเนี่ย

- อย่ามองนะคะ - ไม่มองครับ

ห้ามมองเลยนะคะ

ขอให้มองผมก็ไม่มองหรอกครับ

เห็นเราเป็นคนยังไง

ออกมาได้แล้วครับ

ขอโทษด้วยนะคะ แต่คุณช่วยไปเลยได้ไหมคะ

ผมต้องเอามือถือไปครับ

เดี๋ยวฉันเอาไปให้ค่ะ

รีบเปิดเลยครับ ผมยุ่งอยู่

เปิดนะครับ

ขอโทษค่ะ

ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ

รู้จักผมใช่ไหมครับ

เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม

ไม่นะคะ เพิ่งเจอครั้งแรก

ขอโทษจริงๆ ค่ะ

ขอโทษนะคะ

นี่ห้องคนอื่น…

มาคุยกับผมหน่อยครับ

อะไรของเขาเนี่ย ตามมาทำไมอยู่ได้

หยุดอยู่ตรงนั้นนะครับ

ไม่ได้ยินเหรอครับ

มีอะไรให้รับใช้คะ คุณลูกค้า

คุณใช่ไหมครับ

ที่ลู่วิ่งตอนนั้น

คะ ลู่วิ่งเหรอคะ

ที่เรียกผมว่าโรคจิตแบบดื้อๆ ไง

จำไม่ได้เหรอครับ

โรคจิตเหรอคะ

โรคจิตอะไรเบอร์นี้

นี่ เฮ้ย

ถ้ายังทำแบบนี้อีก

คุณตายด้วยน้ำมือฉันแน่ค่ะ

จำไว้ให้ขึ้นใจนะคะ คุณแขกโรคจิต

เสื้อยืดลายเสือนั่นน่ะเหรอ

ครับ

- ทีนี้นึกออกแล้วเหรอ - ค่ะ

ถึงว่าล่ะ

จ้องซะเหมือนโรคจิต ไม่ยอมหันกลับไปในทันที

คนที่กดเปลี่ยน

หน้าต่างห้องน้ำเป็นแบบใสหรือเปล่า ที่โรคจิตซะเอง

จะยังไงฉันก็เทียบคุณไม่ติดหรอกค่ะ

ขอโทษมาครับ

ทั้งเรื่องวันนี้และเรื่องวันนั้น

ฉันขอโทษสำหรับเรื่องวันนี้จริงๆ ค่ะ

แต่ตอนนั้น คุณเป็นฝ่ายทำผิดเอง

และฉันก็จำได้ว่า ฉันควรเป็นฝ่ายได้รับคำขอโทษนะคะ

ทำไมผมต้องขอโทษ

ถ้าถึงขั้นไม่รู้ว่าทำไมต้องขอโทษ

ก็ไม่ต้องพูดต่อแล้วแหละค่ะ

ฉันขอตัวนะคะ

เชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ คุณลูกค้า

เดี๋ยวก่อนครับ

นี่คุณ

ผมยังพูดไม่จบนะ

ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ

และไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้

ฉันก็ไม่ได้สนใจคุณแม้แต่ขี้มูก

หยุดตามฉันมาได้แล้วค่ะ

คุณนี่คุยด้วยไม่รู้เรื่องจริงๆ

จะทำอะไรก็ต่อกับฉันไม่ติดหรอกค่ะ

โอเค

ดูจากการกระทำแล้ว ผมก็คงไม่จำเป็นต้องรักษามารยาท

ขอเตือนนะ

ต่อไปห้ามมาเจอผมอีกเด็ดขาด

ค่ะ คุณลูกค้า ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นอยู่พอดี

ไม่ต้องยิ้มด้วย

พนักงานโรงแรมคิงรับใช้แขก ด้วยรอยยิ้มสดใสจากใจจริงเสมอค่ะ

ถ้าไม่พอใจที่ฉันยิ้ม

ก็ลองพิจารณาใช้บริการโรงแรมอื่นดูนะคะ

ขอตัวค่ะ

ให้แขกก่อน

ไอ้โรคจิตใจหมานั่น

ไม่ใช่ "ขี้มูก" นะ ต้องเป็น "ขี้เล็บ"

คะ

ไม่ใช่ "ไม่ได้สนใจแม้แต่ขี้มูก"

ต้องเป็น "ไม่ได้สนใจแม้แต่ขี้เล็บ"

แบบนั้นถึงจะถูก

เดี๋ยวจะโดนใครล้อเอา

หมอนี่มันวอนไม่ใช่เล่น

(เรซูเม่ ชื่อ: กูวอน)

บอกให้ยื่นเรซูเม่มา ก็เขียนมาจริงซะด้วย

อยากทำงานที่นี่มากสิท่า

กฎก็ต้องเป็นกฎสิ

ทะเบียนบ้านล่ะ

ครอบครัวกันก็ต้องยื่นเหรอ

กฎก็ต้องเป็นกฎสิ

ถ้ารำคาญเรื่องแค่นี้ ก็อย่ามาทำเลย

นายไม่ได้สนใจธุรกิจด้วยซ้ำ ไม่เห็นต้องมาทนกับอะไรแบบนี้นี่

ยื่นก็ได้

สนุกดีนะ

ขอสำเนาสองฉบับนะ

สามสิบนาที

สวัสดีค่ะ

เราเจอกันอีกแล้วนะครับ

ฉันเป็นพิธีกร ในพิธีเข้ารับตำแหน่งวันนี้เองแหละค่ะ

จริงเหรอครับ

ฉันล่ะไม่ชอบทำตัวเด่น ต่อหน้าคนเยอะๆ เลย

แต่เบื้องบนสั่งมาว่าต้องเป็นฉันเท่านั้น

ผมเข้าใจดีเลยครับ

เมื่อเราฮอตมาก ก็จะยิ่งเหนื่อยขึ้นเป็นธรรมดา

- เสร็จงานแล้วไปกินมื้อเย็นกันไหมครับ - จัดไปอย่าให้เสียค่ะ

- คุณโอเคนะครับ - โอเคมากค่ะ โอเคนัมเบอร์วัน

งั้นเดี๋ยวเราเจอกันตอนเย็นนะคะ

โอเคครับ

ขอให้โชคดีกับงานนะครับ

ค่ะ

ชัดยัง ก็สำเร็จแล้วเนี่ย

ทำดีมาก ซังชิก นายเก่งมาก

- จะไปไหนครับ - ไปเอาทะเบียนบ้าน

ให้พนักงานทำให้แล้วไปกันเถอะครับ ทุกคนรออยู่

รอใคร ฉันเหรอ

- ทำไม - พิธีเข้ารับตำแหน่งไงครับ

เสร็จงานแล้ว มีทานมื้อเย็นฉลอง

กับคณะผู้บริหารและเหล่าวีไอพีด้วย

ไม่ล่ะ ฉันไม่ไป

ท่านประธาน สั่งฝ่ายประชาสัมพันธ์เองเลยนะครับ

จะเกร็งอะไรขนาดนั้น

ชีวิตที่เหลือก็จะเหมือนปาร์ตี้อยู่ดี

ไปกันครับ

สวัสดีค่ะ

ฉันคือผู้จัดการคิมซูมี รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการวันนี้ค่ะ

เราจะเริ่มงานฉลองเข้ารับตำแหน่ง

ผู้อำนวยการของโรงแรมคิงคนใหม่ นับตั้งแต่บัดนี้ค่ะ

ขอเสียงปรบมือดังๆ ต้อนรับผู้อำนวยการกูวอนค่ะ

อะไรน่ะ ตาโรคจิตนั่น

ต่อเลย

ไม่เคยเห็น…

คือว่า

ผู้อำนวยการจะมากล่าวคำเข้ารับตำแหน่งค่ะ

เอาไงดี

อย่ายิ้มนะครับ

บอกว่าอย่ายิ้ม

อย่ายิ้มนะครับ

บอกว่าอย่ายิ้ม

สวัสดีครับ ผมกูวอนครับ

ต่อไปก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ

- จบเถอะครับ - คะ

ค่ะ

ถ้าอย่างนั้น เราจะสิ้นสุด พิธีเข้ารับตำแหน่งเพียงเท่านี้

ต่อไป ชอนซารัง พนักงานยอดฝีมือของโรงแรมคิง

- จะมากล่าวต้อนรับค่ะ - ซวยแล้วไง

เชิญถือช่อดอกไม้มาเลยค่ะ

บ้าเอ๊ย

เรา…

เจอกันอีกแล้วนะ

ยินดีต้อนรับค่ะ ท่านผอ.

จริงเหรอ

ยินดีด้วยจากใจจริงค่ะ

- จากใจจริงเหรอ - ค่ะ ท่านผอ.

นี่จากใจของพวกเราค่ะ

สัปดาห์หน้า จะมีการถ่ายทำวิดีโอโปรโมต

ร่วมกับคุณซารังผู้แสนดี พนักงานแสนดีประจำปีนี้

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ จะส่งสคริปต์มาให้เองครับ

- จบยัง - จบแล้วครับ

- ไปได้ - ครับ

ฉันก็ต้องขอตัวด้วยคนค่ะ

คุณพนักงานแสนดีมานี่ก่อน

ผมเตือนแล้วนะ ว่าอย่ามาเจอกันอีก

ต่อไปฉันจะพยายามหลบหน้าให้ดีกว่านี้ค่ะ

- เข้าใจความหมายคำว่าแสนดีไหม - ค่ะ ทราบดีค่ะ

หลบหน้าคนที่เคืองนี่เรียกแสนดีไหม

ฉันแค่สนองคำขอที่คุณบอกว่า อย่ามาเจอกันอีกก็เท่านั้นค่ะ

ว่าแต่ว่า

ทำไมผมถึงเป็นโรคจิตล่ะ

นอกจากคุณจะส่งเสียงครางแปลกๆ

ในฟิตเนสซึ่งเป็นที่สาธารณะแล้ว

คุณก็ยังจะส่งกุญแจห้องให้ฉัน เป็นทิปอีกไงคะ

ไหนจะแนบโน้ตเพี้ยนๆ

อย่าง "ยอมรับหัวใจที่คิดไม่ซื่อ" "ค่ำคืนอันเร่าร้อน" ใดๆ เอย

- ผมเนี่ยนะ - ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กใหม่

ฉันยอมรับค่ะว่าฉันไม่ทำตามคู่มือ

แต่ว่า

ฉันไม่มีเหตุผล ที่จะต้องโดนเหยียดหยามแบบนั้น

แค่เพราะฉันทำงานบริการค่ะ

พูดอะไรเนี่ย ผมไปทำแบบนั้นตอนไหน

ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้น

โดยเฉพาะคุณ ต่อให้เกิดใหม่อีกชาติ ก็ไม่มีทางใช่สเปกผม

หมอนั่นคือผมแน่เหรอ มั่นใจไหม

ตอนนั้นคุณใส่เสื้อยืดลายเสือนี่คะ

ตลกไหมเนี่ย

แค่ใส่เสื้อนั่นก็เป็นโรคจิตเหรอ

ฉันได้ยินเต็มสองรูหูว่า คนที่ใส่เสื้อยืดลายเสือให้มานะ

งั้นสรุปว่า

คุณไม่ได้เช็กให้แน่ใจ

แล้วกล่าวหาผมโดยดูแค่เสื้อสินะ

คุณไม่ใช่คนเมื่อตอนนั้นเหรอคะ

เห็นเราเป็นคนยังไงเนี่ย

ผมจะทำเพื่อ

ผมจะไปทำอะไรคุณ

บอกแล้วใช่ไหม

อย่างคุณน่ะ ต่อให้เกิดใหม่อีกชาติ

ก็ไม่มีทาง ไม่มีวันที่จะเป็น

สเปกผมหรอก

ฉันขอโทษค่ะ

คุณก็น่าจะบอกว่าไม่ใช่สิ

มีจังหวะให้พูดไหมล่ะ