Moving (무빙)

SERIAL JEST FIKCYJNY I W ŻADEN SPOSÓB NIE JEST POWIĄZANY

Z PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI, MIEJSCAMI, OSOBAMI I ORGANIZACJAMI

NIEZWYKLI

WSTĘP WZBRONIONY

Panie Kim, musimy wysłać to przed czwartą.

- Rozumiem. - Mam faks.

Potrzebuję potwierdzenia kilku rzeczy.

Zgadza się.

- Tak. - Proszę przejrzeć dokumenty. Dziękuję.

Mówi Lee Mihyun z działu danych.

Pan Min prosi o połączenie.

W porządku, dziękuję.

Dlaczego przez nią musimy chodzić jak na szpilkach?

HUMANITARNI

Wejdź.

RZĄD POSTULUJE REŻIM POKOJOWY OPARTY NA TRAKTACIE MIĘDZYKOREAŃSKIM

Wzywał mnie pan?

Tak. Napijmy się kawy.

Kim, przynieś wodę.

- Przygotuję kawę. - Wystarczy woda.

Zostaw to! Rób, co mówię!

Proszę mi wybaczyć.

Jest bardziej bezużyteczna niż automat z kawą.

Bezużyteczni idioci powinni zostać zwolnieni.

ANSP łączy wydziały,

więc muszę zwolnić kilka osób.

Rządy ludu, też mi coś.

Nie mają pojęcia, jak ważny jest ANSP.

Rząd powinien mieć stałą politykę.

Nie mogą zaczynać od zera, gdy do władzy dochodzi ktoś nowy.

Ty nie pijesz?

Nie, dziękuję.

Nie lubię kawy.

Smaczna.

Jak idzie ci zadanie?

Dyrektor Min nie będzie tolerował kolejnej porażki.

Nie skończy się na postępowaniu dyscyplinarnym.

Od razu się ciebie pozbędzie,

gdy nie będziesz potrzebna.

Ukryj przed nim porażkę.

Słucham?

Dasz radę kontynuować zadanie?

Po co?

Ze względu ma mnie?

Na mnie.

Dzięki temu…

wciąż będę cię widywał.

Tak.

Dobrze nam idzie.

To świetna okazja, abyś naprawiła swój błąd

popełniony w czasie Operacji Mewa.

Jeśli się spiszesz,

obiecuję ci awans.

Dziękuję.

Pamiętaj o drugiej stronie.

Opierając się na swoich obserwacjach,

jaki jest Kim Doosik?

W serialach główni bohaterowie zajmują najlepsze miejsca.

Oglądasz dużo seriali.

Interes musi dobrze iść,

skoro są otwarci do późna.

Szkoda, że nie można zamówić kotleta z dowozem.

Z dowozem?

Jedyne, co mogę zamówić w pracy, to chińszczyzna.

Do tego nie przyjmują zamówień dla jednej osoby.

Z pewnością pewnego dnia będziesz mogła zamówić każde danie.

Nawet jedną porcję.

- Nie. - Nigdy nie wiadomo.

Nie ma mowy.

Smacznego.

Sama zobaczysz.

Rety, rękaw…

Przynajmniej ma taką zaletę.

Co takiego?

Na takim garniturze nie widać plam.

Wszyscy nosimy czarne garnitury.

Budynek jest szary, a ludzie ubrani na czarno.

Jestem czarnym agentem.

Panno Lee, jaki kolor lubisz?

Wszystkie, z wyjątkiem ciemnych.

No właśnie.

Mam białe auto.

Specjalnie kupiłam białe.

Gdy wyglądam w pracy przez okno, moje auto wygląda jak ziarenko ryżu,

które spadło na arkusz wodorostów tuż przed zrolowaniem kimbapu.

Więc lubisz biały kolor.

Chciałbym ci coś kiedyś pokazać.

Gdy lecisz po niebie i pada śnieg,

a potem spojrzysz w dół…

Nie, lubię fioletowy.

Fioletowy?

Otacza mnie za dużo ciemnych kolorów.

Polubiłam jasne kolory, a fioletowy stał się moim ulubionym.

Mam w domu wszędzie fioletowe zasłony.

Wiedziałeś o tym?

Mówi się, że jak lubisz fiolet,

jesteś wariatem.

Więc jesteś wariatką.

Chyba czuję się przy tobie swobodnie.

To dobrze.

Zawsze przychodzi ci z łatwością mówienie, że coś lubisz?

Zawsze taki jesteś?

Nie zawsze.

To jaki jesteś?

Nieskazitelny, zimny i zdystansowany.

Czemu teraz jesteś inny?

Bo jestem z tobą.

Ciągle żartujesz,

więc nie wiem, czy teraz mówisz poważnie.

Mówię poważnie.

Naprawdę cieszy mnie ten wspólny posiłek.

Pytam, jaki jest Kim Doosik.

To poważny człowiek.

Nie dowiedziałaś się niczego więcej?

Co ma pan na myśli?

Nie domyślasz się?

Słucham?

Nie znasz jego sekretu?

Sekretu?

A więc wciąż się przed tobą nie otworzył.

O jakim sekrecie pan mówi?

Musisz się sama dowiedzieć.

Tak jest.

Możesz odejść.

Musisz się do niego mocniej zbliżyć.

Postaram się.

Nie zapominaj.

To oficjalna operacja.

Tak jest.

Wsyp dwie łyżki kawy ze śmietanką.

I trzy kostki cukru.

- Słucham? - Chyba lubi słodycze.

Więc mieszaj powoli, aż cukier się rozpuści.

- Dobrze. - I ubieraj się w odcienie szarości.

Najlepiej na czarno.

Noś też niższe obcasy.

Musi być ci ciężko samej.

Bądź silna.

Też jestem sama.

Dziękuję, pani Lee.

Płacz wchodzi w nawyk. A nawyk staje się słabością.

Nie płacz…

Chyba że będziesz naprawdę smutna.

Panno Lee.

Zapraszam.

Gdzie byłaś?

Wezwał mnie pan Min.

Powinnaś dać mi znać.

To było osobiste spotkanie.

Rozumiem. Chodzi o to tajne zadanie?

To dlatego wymykasz się jak szczur…

Zamknę drzwi.

Co? Po co?

Ktoś panią usłyszy.

Daj spokój!

Wszyscy pracujemy razem! Co to za nonsens?

Chodzi o to, że byłaś agentką?

Nawet jeśli jesteś byłą agentką,

nie powinnaś mnie powiadomić, że opuściłaś miejsce pracy?

Mam składać sprawozdania bezpośrednio panu Minowi.

„Bezpośrednio”?

Rozumiem. Bezpośrednie sprawozdania.

Od samego początku kontaktujesz się bezpośrednio z panem Minem?

W wydziale są ludzie, którzy nie zamienili z nim nawet słowa.

Ciężko pracujemy, walcząc o podwyżki,

i wypruwamy sobie flaki, starając się dostać awans!

Dobrze, panno Lee. Proszę wyjść.

Co z zadaniem, które ci dałam?

Porządkuję pierwszy kwartał.

Skończ dziś i zgłoś się do mnie jutro z samego rana.

Co jest? Czemu nie odpowiadasz?

Jestem analitykiem i młodszym kierownikiem klasy szóstej.

Proszę mi mówić pani Lee Mihyun albo młodszy kierowniku Lee.

Wracaj do pracy.

Panno Lee.

Tak jest.

Kim?

To jest piąte piętro… Co?

Kim!

Co…

Co się dzieje?

Nie chciałem cię wystraszyć.

Chciałem cię zaskoczyć.

Zaraz…

Więc ty…

Więc ty umiesz latać?

Tak.

Dostawa.

Latający kotlet.

Jesteś niemożliwy.

W termosie jest zupa, bardzo gorąca.

Bądź ostrożna.

Kim.

Dziękuję ci.

Nie ma za co.

To znaczy…

Dziękuję, że zdradziłeś mi swój sekret.

Smacznego.

Dlaczego wyszedł tędy?

A jak ktoś go zobaczy?