처음 200줄입니다.
บ้าไปแล้วเหรอ กล้าไปอยู่ตรงนั้นได้ไง
เกือบตายแล้วเห็นไหม
ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมครับ
ดีใจที่คุณปลอดภัยนะครับ
ฉัน…
ฉันไม่เป็นไรค่ะ
ไม่ได้เจ็บอะไร
ข่าวใหญ่มากแม่
ตอนที่ได้ยินข่าวลือ ว่าอาจารย์ซอกับหมอชากิ๊กกัน
ฉันก็ว่าเอ๊ะๆ แล้วเชียว
แต่แล้วฉันก็เห็นเองเต็มสองตา
"บ้าไปแล้วเหรอ เกือบตายแล้วเห็นไหม"
ดูๆ แล้วอาจารย์รอยรุกหนักกว่านะครับ
"ดีใจที่คุณปลอดภัยนะครับ"
ไม่ต้องฉายซ้ำเบอร์นั้นหรอกมั้งครับ
ยังไงกันนะ
สถานการณ์นี้มันอะไรกันแน่
อะไรล่ะ
อะไรอีกครับ
รักสามเส้าหรือเปล่า
- กินข้าวไปเนอะ - ใช่รักสามเส้าหรือเปล่า
ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ
อะไรกัน
หมอจอนรู้ได้ไง
รู้แล้วกันค่ะ
อาจารย์ซออินโฮกับหมอชา ไม่ได้เป็นอะไรกันหรอกค่ะ
ไม่ได้เป็นก็แย่แล้ว
คนเขาลือกันสนั่น ว่าอาจารย์ซอกับหมอชามีอะไรในกอไผ่
ให้ตายเถอะ แล้วตอนนี้รอยคิมอะไรนั่น
อาจารย์หมอสุดหล่อคนนั้นก็มีเอี่ยวอีกคน
จนคนเขาพูดกันว่าเป็นรักสามเส้าแล้วครับ
ขนาดจะพูดยังกระดากปากเลย
ว่าแต่แม่คนนั้นเถอะ
อายุปูนนั้นเข้าไปแล้ว ทำไมคุมตัวเองไม่ได้เอาซะเลย
โดนคนซุบซิบนินทาเป็นว่าเล่น
ครั้งหน้าหมอชาจะถูกส่งตัวไป แผนกเวชศาสตร์ครอบครัวไม่ใช่เหรอครับ
ใช่แล้วค่ะ
อาจารย์ชเวเตรียมตัวคุมลูกน้องให้ดีนะครับ
อย่าให้มีข่าวลือแปลกๆ
ค่ะ
มีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องเมียคนอื่น
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
หมายถึงผมเหรอครับ
เมื่อกี้เห็นคุณตกใจมากเลย
แต่เหมือนคุณจะตกใจ กว่าคนที่เป็นสามีอย่างผมนะ
นั่นสิครับ
ผมเป็นห่วงคุณหมอชามาก
ในหลายๆ เรื่องน่ะครับ
ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะครับ
แต่ไม่รู้ว่าหมอชา จะยินดีรับไว้หรือเปล่านะ
ในโรงพยาบาลมีข่าวลือเยอะแยะไปหมด
เรื่องคนไข้ฮวังซอนกยู ประสานกับศูนย์ป้องกันการฆ่าตัวตาย
แล้วก็ยื่นขอการปรึกษา กับแผนกจิตเวชแล้วนะคะ
ค่ะ
ฉันได้ยินมาแล้วนะคะ
ไม่เจ็บตัวใช่ไหมคะ
ค่ะ
โชคดีไปค่ะ
โชคดีที่ฉันกับคนไข้ไม่บาดเจ็บก็จริง
แต่ถ้าเราปรึกษากับแผนกจิตเวชเร็วกว่านี้
เราอาจจะหยุดเหตุร้ายแบบนี้ไว้ได้ น่าเสียดายนะคะ
ญาติคนไข้ก็บอกคุณหมอแล้ว เรื่องโอกาสที่เขาจะพยายามฆ่าตัวตาย
และฉันก็แจ้งคุณอย่างเป็นทางการแล้วนะคะ
คุณเลยจะบอกว่า
เหตุการณ์นี้เป็นความผิดฉันเหรอคะ
ไม่ค่ะ
เป็นความผิดของเราทุกคน
นี่เรากำลังไปไหนกันครับ
มีที่ที่ฉันอยากไปกับคุณน่ะค่ะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน หอผู้ป่วยมะเร็ง)
ฉันไม่ได้จะบอกให้คุณทำใจให้สบาย
จากการดูความโชคร้าย ของคนอื่นหรอกนะคะ
ในตึกนี้ มีคนไข้มากมายกี่ชีวิตก็ไม่รู้
ที่กำลังฮึดสู้เพื่อมีชีวิตต่อ
ญาติคนไข้เองก็ ปรารถนาสุดหัวใจไม่ต่างกันค่ะ
คนไข้เจ็บปวดแค่ไหน
คงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวคนไข้เอง
เพราะงั้นฉัน…
จะไม่พูดออกมาง่ายๆ ว่าเข้าใจหรอกค่ะ
แต่เรื่องหนึ่งที่ฉันบอกคุณได้ก็คือ
ทุกสิ่งมีชีวิต…
ล้วนมีค่านะคะ
คนไข้คะ
การมีชีวิตและลมหายใจ
คือสิ่งที่สวยงามกว่าที่คุณคิดมากๆ ค่ะ
อย่าตาย
และมีชีวิตต่อไปเถอะค่ะ
อย่าทำแบบนั้นอีกนะ ฉันตกใจมากจริงๆ
ขอโทษนะ เป็นห่วงมากเลยใช่ไหม
ไม่เป็นไร ฉันจะดูแลพี่ให้ดีขึ้นนะ
โอเคใช่ไหม
ฉันโอเค
ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ
เขาน่าจะไม่เป็นไรแล้ว
ภรรยาเขายังสาวอยู่ แต่เสียสละมากเลยนะ
เธอคอยปลอบและโน้มน้าวใจเขา
ฉันว่าเขาคงจะโอเค
อือ
คนไข้เองก็ ไม่ใช่คนที่ไม่ห่วงความรู้สึกภรรยาด้วย
แต่ยังไงก็โล่งอกไปจริงๆ ให้ตายสิ
มองไปที่คู่รักคู่นั้นแล้ว
ฉันแอบอิจฉายังไงก็ไม่รู้
อิจฉาเหรอ
ความห่วงใยกันและกันของพวกเขา
ดูจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าความทุกข์ใดๆ ซะอีก
จนฉันนึกสงสัยว่าฉันเคยรักใครแบบนั้นไหม
หรือเคยได้รับความรักแบบนั้นหรือเปล่า
มันรู้สึกแบบนั้นน่ะ
งี่เง่าเนอะ
รู้ตัวก็ดี
พออีรังเสร็จเรื่องสอบเข้าแล้ว
เราไปเที่ยวเกาะเชจู พร้อมหน้าทั้งครอบครัวกันเถอะ
ฉันเคยไปก่อนแต่งงาน หลังจากนั้นก็ไม่เคยไปเลย
พูดอะไรของคุณ
ก็เคยไปแอวอลกับผมแล้วไง
แอวอลเหรอ
เราเคยไปแอวอลกันเมื่อไหร่เหรอ
เราเคยไปแอวอลแล้วไง จำไม่ได้…
คุณเคยไปกับใครกันแน่ ถึงมั่นใจว่าเคยไปกับฉันซะขนาดนี้
เคยไปตอนสัมมนาน่ะ
เห็นคุณเถียงคอเป็นเอ็น ฉันเลยเผลอคิดว่าเคยไปด้วยแวบหนึ่งเลย
ผมคิดไปเองน่ะ โทษที
ให้ตายเถอะ หลงๆ ลืมๆ จังเรา
อีรังขยันขันแข็งจังนะ
แม่ให้หนูโชว์ความตั้งใจด้วยผลลัพธ์นี่
ไงก็อย่าเครียดมากนักล่ะ
แค่ขยันเหมือนอย่างที่เคยก็ได้
หนูจะขยันให้มากกว่านั้นเลยแหละ
- สนิทกับอึนซอเหรอ - แอบส่องมือถือหนูทำไมเนี่ย
สนิทกันได้ยังไงเหรอ
จะยังไงได้ล่ะ
ก็เราเรียนกวดวิชาที่เดียวกัน บังเอิญเจอกันที่คาเฟ่บ่อยๆ
ชวนคุยเพราะจะยืมโน้ตกัน ก็เลยสนิทกัน
แม่อึนซอเป็นหมอ
แล้วพ่ออึนซอทำงานอะไรเหรอ
พ่อแม่นางน่าจะหย่ากันแล้วมั้ง
หนูก็ไม่รู้หรอก ไม่ได้ถามเจาะลึก
ระยะเพิ่มขึ้นเยอะนะ ความเร็วก็ดีขึ้นด้วย
แต่เวลาตีขึ้นไป ถ้าคุณยกไหล่ไปด้วยแบบนี้
ทิศทางจะไม่แม่นยำนะ
คุณตีเลย
เอางั้นเหรอ
ว่าแต่ว่าคราวก่อน
คุณได้รับการทาบทาม จากโรงพยาบาลม.แจมินไม่ใช่เหรอ
ใช่
ถ้าเงื่อนไขดี
คุณเพิ่มค่าตัวแล้วย้ายไปอยู่ที่นั่น ก็น่าจะโอเคไหม
เงื่อนไขคล้ายกับที่เดิม แถมไกลจากบ้านมาก
และเขาก็จ้างคนอื่นไปแล้วด้วย
อ๋อ
ผมก็พูดไปงั้นแหละ
ไม่สบายตรงไหนเหรอ
หือ
เปล่า
สบายดี
ลูกโค้งไปเยอะเลยนะ
หรือว่าไม้โค้ง
นั่นน่ะสิ ไม่ได้เรื่องเลยแฮะ
จริงสิ
อึนซอของเราได้รางวัลรองชนะเลิศ ในการแข่งศิลปกรรมแห่งชาติด้วยนะ
ไปเจอแกแล้วแสดงความยินดีสิ
คุณไม่เคยเป็นฝ่ายขอเจอลูกก่อน สักครั้งเลยได้ยังไง
พูดตรงๆ ผมไม่กล้าสบตาแก
แกมองผมด้วยแววตาแข็งกร้าว น่ากลัวจะตายไป
ก็เพราะคุณไม่เคยพยายามไง
พยายามที่จะตีสนิทแกน่ะ
ก็ได้ๆ ผมจะพยายาม
ลองชวนแกมาเจอสิ
ผมควรเลี้ยงของอร่อยๆ อึนซอบ้าง
- แม่ - จีอึน
- ค่ะ คนขับ เราออกมาแล้ว - บ๊ายบาย
- สวัสดีค่ะ - ครับ
สวัสดีค่ะ
อือ แม่
หนูกำลังกลับบ้าน ขึ้นแท็กซี่มากับอีรังแล้ว
พอพ่อเขารู้ว่าอึนซอได้รางวัล ก็เลยอยากเลี้ยงของอร่อยๆ แหละ
ไม่ใช่ว่าแม่ไปขอให้เขามาเจอหนูเหรอ
พูดอะไรไม่เข้าท่าแบบนั้น
พ่อเขาชวนเพราะอยากเจอหน้าแก แล้วก็ยินดีกับแกนะ
เหรอ
ถ้าไม่อยากเจอ ไม่ต้องเจอก็ได้ ตามใจแกเลย
ไม่ มาเจอกัน
มาเจอกันน่าจะสนุกดี
- บอกให้รีบมาเจอหนูนะ - โอเค
มีอะไรเหรอ
เปล่าหรอก
(ที่สนามหญ้าโรงเรียน อย่าเผลอหลับนะ อินโฮ)
(รักเราจะคงอยู่ตลอดไป อินโฮ ซึงฮี)
(อึนซอยังกลัวกล้องอยู่เลย ต้องยิ้มสิจ๊ะ)
มา ชน
อือ
คุยกับแกหน่อย
จริงสิ อึนซอ ได้ยินว่ารางวัลที่ได้มาคราวนี้ เป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่มากเลยนี่
คงช่วยในการสอบเข้าได้เยอะเลย จริงไหม
แน่นอน
ค่ะ อีรังกับหนูไม่อยากเข้า คณะแพทย์กันทั้งคู่เลย
คงไม่ได้ดั่งใจใช่ไหมล่ะคะ
ก็ แอบเสียดายนิดนึงน่ะ
ว่าแต่ทั้งสองคนสนิทกันได้ยังไง
พอรู้ว่าเราเรียนกวดวิชาที่เดียวกัน หนูก็จงใจเข้าหานางค่ะ
No comments yet. Be the first to leave one.