Doctor Cha (닥터 차정숙)

DOKTOR CHA

ODCINEK 14

PROFESOR SEO IN-HO

Mamo.

Eun-seo!

Stawiasz, bo dziś wypłata?

Oczywiście. Wielodaniowy posiłek włącznie z deserem.

Co jemy?

Pomyślmy. Wołowinę?

Pasuje?

Czemu ona nie odbiera?

To coś pilnego?

Do kogo tak dzwonisz?

Sprawy szpitala.

Pewnie się stresujesz, bo Seung-hi ma leczyć moją mamę.

Co ty mówisz?

Jeszcze cię ktoś usłyszy.

Posłuchaj uważnie.

Kiedyś moja matka może się dowiedzieć, ale nie teraz.

Jeśli popełnisz błąd i moja matka dowie się o rozwodzie,

zanim ją wyleczą i wyjdzie ze szpitala…

Nie będę cię oszczędzać.

Oczywiście. Ale my się nie rozwiedliśmy.

Witamy.

Tu jesteście.

- Dzień dobry. - Cześć.

Matko, jesteś.

Tak. Przepraszam, że robię ci kłopot, gdy jesteś taki zajęty.

Nie szkodzi.

Nawet bardziej zapracowani robią to dla rodzin.

- Wejdźmy, matko. Chodźmy, mamo. - Dobrze.

Eun-seo, musisz dziś dużo zjeść, OK?

Widzisz to? Założyłam spodnie na gumce.

OK, to jedzmy, aż ci te portki pękną.

Jak śmiesz uwodzić mojego mężczyznę?

- Matko! - Nie!

- To jakieś nieporozumienie! - Matko!

- To na pewno pomyłka! - Matko!

Proszę ją puścić! Najpierw porozmawiajmy.

Proszę puścić jej rękę.

- Nic ci nie jest? - Co teraz?

Matko?

Proszę, proszę.

Czyli to pan jest tym synem, co miał romans i wychowuje nieślubne dziecko?

Milcz!

Pani Oh, to nie tak, jak myślisz!

Nie słuchaj tego!

Jaka matka, taki syn, oboje jesteście krętaczami!

Macie to w genach?

- Puszczaj. - Proszę zamilknąć!

Co pani właśnie powiedziała?

Powiedziała pani, że on miał romans i nieślubne dziecko na boku?

Tak!

Zdradził ją ze swoją pierwszą miłością i ma córkę.

Nie wiedziała pani?

Witamy.

Rety, babciu.

Wielkie nieba.

Przepraszam.

Pani Kwak.

Przepraszam.

Chodźmy.

Dokąd?

Pani Kwak.

Odezwę się. Wtedy wszystko wyjaśnię.

- Chodź. - Romans to romans!

Jakie inne wyjaśnienia tu potrzebne?

Zostaw mnie! Nie puszczę tego płazem!

Zaczekajcie.

Wyjdźmy na chwilę porozmawiać.

Puszczaj.

Co wy tu robicie?

Przyszłyśmy coś zjeść. Bo co innego?

Tak przez przypadek?

Wszyscy o tym wiedzieliście?

Pani Kwak.

Jung-min i I-rang też?

Jeong-suk, ty też wiedziałaś?

Mamo.

Mamo…

Gdzie poszedł In-ho?

Oczywiście, że przez przypadek. Myślisz, że cię śledzimy?

Przepraszam.

Jestem teraz dość rozbity.

Ale sytuacja nie jest najlepsza.

Przepraszam was, ale czy mogłybyście zjeść gdzie indziej?

Czemu miałybyśmy tak robić?

- Seung-hi. - Nie chcę się już kryć.

Nie chcę już wypadać żałośnie przed Eun-seo.

Jeśli wejdziesz tam teraz, nie będziesz wyglądała żałośnie.

To będzie dla ciebie po prostu hańba.

Seung-hi, Eun-seo, proszę.

Uratujcie mnie ten jeden raz, proszę.

Seo In-ho, ty draniu. Gdzie jesteś?

Dobrze?

Przepraszam.

Przepraszam.

Pa.

Chodźmy do mnie.

Ja też muszę?

Idziemy do innej restauracji z wołowiną?

Nie, zmieńmy menu. Co chcesz zjeść?

Nadal spotykasz się z tatą?

Ani nie jesteście małżeństwem, ani nie chodzi tu o prawa rodzicielskie.

To czemu wciąż z nim jesteś?

Eun-seo.

Zrozumiesz, kiedy poznasz kiedyś kogoś, kto ci się spodoba.

Uczucia to nie jest prosta sprawa.

Rozumiem, że to niełatwe.

Nie chcesz jeść?

Nie mam nastroju na jedzenie.

Chodźmy spuścić trochę pary.

- Ale ostre. - Tak?

Serio, zapłaciłaś za coś tak ostrego?

Po zjedzeniu czegoś tak ostrego można przeżyć katharsis.

Mamo, nie powinnaś już więcej jeść. Miałaś ostatnio skurcze żołądka.

To nic. Zjem jeszcze trochę.

W sumie no nawet wciągające.

- Prawda? - Tak.

Mamo.

Wróćmy do Stanów.

Wróćmy tam

i zacznijmy od nowa.

Ty i ja.

Naprawdę

masz nieślubne dziecko?

Przepraszam, matko.

To chyba prawda, skoro przepraszasz.

Kim jest ta kobieta?

Ta pani mówiła, że to twoja pierwsza miłość…

Nie mówcie, że…

to ta profesor, która się mną zajmuje?

Profesor Choi Seung-hi?

Mamo…

Dlatego miałam zmienić lekarza, prawda?

Prawda jest taka, że…

Przepraszam, matko.

To niewybaczalne.

To leki i drogie kosmetyki,

które twoja matka dała mi w prezencie.

Zabierz je.

Ale kosmetyki nie zrobiły nic złego…

Wydało mi się to dziwne,

gdy twoja matka zaczęła dawać mi

drogie podarki, bo nigdy tak nie robiła.

Ale teraz wiem, że kupiła mi te rzeczy,

bo czuła się winna tego, co zrobił jej syn.

Myślisz, że wiedząc o tym, mogłabym je przyjąć i ich używać?

Mamo.

Mamo, nie martw się.

Załatwimy to tak czy inaczej.

Jak właściwie chcesz to załatwić?

Na ciebie też jestem zła.

Miałaś operację i ledwo przeżyłaś.

Czemu to w sobie dusisz?

Pracujesz w tym samym miejscu, co ona!

Każdego dnia musiałaś czuć się wściekła!

No dobra.

Bez sensu, żebym teraz mówiła, co jest dobre, a co złe.

Ale In-ho.

Tak, matko.

Ludzie mogą popełniać błędy i nieprawości.

Ale tym…

co różni ludzi od zwierząt,

jest to, że ludzie potrafią okazać skruchę i prosić o wybaczenie.

Co by między wami nie było, powinieneś

szczerze poprosić o wybaczenie moją córkę, którą skrzywdziłeś.

Matko, postąpiłem źle.

Przez resztę życia będę o tym rozmyślał i prosił o wybaczenie.

Proszę, pomóż mi zmienić jej zdanie.

Ona chce się ze mną rozwieść.

To sprawa między wami.

Wstawajcie. Muszę jechać do szpitala.

Do szpitala?

Muszę jechać do szpitala po rzeczy!

Mamo, nie mogą cię wypisać teraz. Zróbmy to jutro.

Ty się zajmij procedurami.

Chcę spać wygodnie we własnym domu.

Poczekajmy na wyniki, zanim cię wypiszą.

Na moim miejscu chciałabyś tu zostać?

Tak, mówi Cha Jeong-suk.

Teraz?

Mamy wyniki rezonansu mózgu.

Przez dwa miesiące bolała ją głowa, prawda?

Zgadza się.

Jak się pani przyjrzy obrazowi,

na prawo od tętnicy środkowej mózgu widać biały obszar.

Doszło do udaru mózgu, bo krew nie mogła tam dopłynąć.

Gdy się pani przyjrzy, u początku prawej tętnicy szyjnej wewnętrznej

i lewej tętnicy kręgowej widać oznaki zwężenia.

Na szczęście można wdrożyć terapię fibrynolityczną.

Chcemy ją rozpocząć natychmiast.

Tak, dobrze.

SALA ANGIOINTERWENCJI

Doktorze.

Pewnie się pani martwiła.

Udało nam się rozbić skrzepy krwi.

Może od razu jej się polepszy, choć z każdym przypadkiem jest inaczej.

Będziemy monitorować jej parametry życiowe i objawy na OIOM-ie.

I sprawdzać postęp w badaniach obrazowych.