A Pale View of Hills (遠い山なみの光)

แม่น้ำฝั่งโน้นอีกแล้ว

ฆ่าแต่เด็กเล็กๆ ด้วยเชือกรัดคอ... นี่มันบ้าจริงๆ

นั่นสิ น่ากลัวจัง... รายที่สามแล้วด้วย

หวังว่าจะจับได้ก่อนลูกเกิดนะ

จริง

เอาอีกไหม

ไม่เอา

วันนี้ดองเค็มไปรึเปล่า

เหรอ... แต่ฉันว่ารสประมาณนี้กำลังดีนะ

ไม่ใช่สุขภาพของเธอคนเดียวแล้วนะ

เขาเตะใช่ไหม

ยังหรอก ยังเร็วไป

อ้าว... จะสายแล้ว

จริงสิ... สัปดาห์หน้า คุณพ่อน่าจะมาจากฟุกุโอกะ

เอ๊ะ... จะมาบ้านเราเหรอ

มานอนนี่เหรอ

ก็น่าจะอย่างนั้น

มาทำไมอีก

ไม่รู้

บอกว่าจะมาซ่อมหรือทำอะไรสักอย่างที่บ้านนาคากาวะ

ไม่ดูบ้างเลย ว่าเราก็มีเรื่องสำคัญต้องทำ

ฝากเตรียมห้องนอนแขกให้ด้วยนะ

เบื่อจริง... ชอบมาเวลายุ่งๆ

เรียนแฟชั่น จากดาราจอเงิน

นั่น พ่อหนุ่มอเมริกัน

เห็นไหม พาผู้ชายมาอีกแล้ว

แต่งตัวเรียกแขกซะขนาดนั้น

หนุ่มอเมริกัน คืออะไร

แกไม่ต้องรู้เรื่องนี้ก็ได้! รีบไปโรงเรียนได้แล้ว!

ไม่ต้องรู้หรอก ไปได้แล้ว

นานๆ จะเจอรูปสมัยนางาซากิ

แม่ดูเด็กมาก

เจอตอนที่จัดของน่ะ...

ไม่ได้ตั้งใจจะเอาออกมาหรอก

แปลกดี พอคิดว่าแม่จะขายบ้าน

ก็ไม่เห็นจะแวะมาสักเท่าไหร่

ยังไงซะ... บ้านนี้ก็เต็มไปด้วยความทรงจำ

ขอบใจ

จะย้ายออกเมื่อไหร่

เขาบอกว่าจะเริ่มเข้ามารีโนเวทเดือนหน้า

แม่ยังไม่เริ่มเก็บของเลย

- จะทันเหรอ - ทันสิ

ยังไงก็กะจะทิ้งแทบทั้งหมดอยู่แล้ว

แน่ใจนะว่าจะนอนที่ห้องทำงานพ่อ

นอนห้องเก่าก็ได้นี่นา เดี๋ยวแม่ไปจัดให้

ไม่เป็นไร... จริงๆ คือ อยากนอนนี่มากกว่า

หนูต้องเขียนงานด้วย...

ทำใจให้สงบไม่ลง ถ้าอยู่ห้องนั้น

ไม่ชอบห้องตัวเองแล้วเหรอ

ไม่ใช่ไม่ชอบ...

แต่เพราะมันอยู่ตรงข้ามห้องพี่เคโกะ

ก็แล้วแต่นะ... นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้มาค้างที่นี่

อยากนอนตรงไหน ก็เลือกเลย

ตอนเด็กๆ แม่ชอบทำเมนูนี้ให้เราทาน ทุกครั้งที่กลับจากแสดงเปียโน

ไม่ค่อยได้ทำเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

จริงเหรอ

เป็นไง

ได้

มีแต่พี่เคโกะ ที่ได้ถ้วยรางวัลกลับมาทุกครั้ง

ส่วนเธอก็งอนแก้มตุ่ย กินเชพเพิร์ดส์พายไม่แบ่งใคร

เชพเพิร์ดส์พายของแม่ ไม่เหมือนของคนอื่น

อยู่ลอนดอนก็มีให้กินเยอะแยะ

มันไม่เหมือนกัน

ผมเล่าเรื่องงานที่คุณกำลังเขียนอยู่ ให้ บ.ก. ฟังแล้วนะ เขาสนใจมาก

- ตอนนี้คนสนใจ ฮิโรชิมะ - นางาซากิ

ขอโทษๆ นางาซากิ

นี่อาจจะเป็นโอกาสใหญ่เลยก็ได้นะ

เขาชอบงานเขียน เรื่อง 'กรีนแฮม-คอมมอน' ของคุณมาก

ผมว่าคุณเหมาะที่จะเขียนเรื่องนี้ จากมุมมองของคุณ

ลองไปคุยกับแม่คุณดูสิ ให้ท่านเล่าให้ฟัง

มันเกี่ยวกับบ้านเกิดเมืองนอน ที่ติดตัวคุณมา อย่าหันหน้าหนีเลย

ใช่สิ เพราะฉันไม่ต้องเผชิญอะไร

หมายถึงอะไร

หมายถึงว่า คุณไปเลิกกับภรรยามารึยัง เพราะฉันไปลาออกจากมหา'ลัยมาแล้ว

ผมไม่เคยบอกให้คุณ ไปลาออกจากมหา'ลัยเลยนะ

ฉันก็ไม่เคยบอกให้คุณไปเลิกกับภรรยา... แต่คุณพูดเอง

คุณก็รู้ว่าผมแคร์คุณแค่ไหน

ผมบอกแล้วนะว่ามันยังไม่ถึงเวลา...

คุณเองก็ต้องสนใจเรื่องงานตัวเองก่อน

งั้นสุดสัปดาห์นี้ คุณก็มาถามแม่ด้วยกันสิ

ผมไปไม่ได้

คุณก็รู้ว่าผมต้องอยู่กับลูกสาว

สัญญากันไว้แล้วแท้ๆ...

สุดท้ายคุณก็พูดไปอย่างนั้น

คือผมต้องไปแล้ว ขอโทษนะ

ถ้าคุณเขียนอะไรได้ก็ส่งมาก่อน ยังไม่ต้องเสร็จก็ได้

...อุบัติเหตุทางถนนที่กลอสเตอร์เชอร์ เมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้ว

นับตั้งแต่ที่กลุ่มผู้ประท้วง ได้ประกาศไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์

ว่ากลุ่มที่กรีนแฮม-คอมมอน จะมีแต่ผู้หญิงเท่านั้น...

จำนวนผู้เข้าร่วมก็เพิ่มขึ้นทุกวัน…

ส่งผลให้ตอนนี้ มีผู้หญิงมารวมตัวกัน ที่ฐานทัพอเมริกา มากกว่าสองหมื่นคนแล้ว

แม้ว่าจุดเริ่มต้นจะมาจากการต่อต้าน การติดตั้งขีปนาวุธนิวเคลียร์ของอเมริกา

ตำรวจมีความกังวลเพิ่มขึ้นว่า

นี่อาจกลายเป็นชนวน ให้เกิดการประท้วงอื่นๆ ตามมาได้

มาทานกันเถอะ พวกเรา

หนูไม่ดื่ม

ดูดี

ทานนะคะ

ลอนดอน ตอนนี้เป็นไงบ้าง

เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน

อ่านเจอข่าวว่าคนตกงานเยอะอยู่...

นี่เธอมีกินปรกติดีใช่ไหม

แค่เพราะหนูเป็นนักเขียนตัวเล็ก ไม่ได้แปลว่าหนูอดอยากนะแม่

แม่อ่านงานเขียนของเธอในหนังสือพิมพ์

ของหนูเหรอ

ก็นั่นไง บทความที่เธอเขียน เรื่องผู้หญิงที่มานั่งรวมกลุ่มกันที่กรีนแฮม

ต้องเติมเกลือหน่อย

แม่ไปเจอได้ไง...

มันแค่บทความในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ตั้งแต่เดือนกุมภาด้วย

แล้วเป็นไง

อะไร

อ่านแล้วไม่ใช่เหรอ...

อยากรู้ว่าแม่คิดยังไงกับกรีนแฮม

กรีนแฮมอยู่ใกล้แค่นี้เอง

ทำไมไม่แวะมาบ้าง

หนูงานยุ่งน่ะ...

ต้องสัมภาษณ์ แล้วก็เขียนงาน

หนูมีเพื่อนที่มหา'ลัย เขาทำงานสำนักพิมพ์

เขาชวนให้หนูเขียนบันทึกความทรงจำ ของครอบครัวเราที่นางาซากิ

แต่เธอไม่ได้รู้จักนางาซากิซะหน่อย

งั้นก็เป็นโอกาสดีที่หนูจะได้ถามแม่...

แม่ไม่เคยบอกเลยว่าทำไมถึงย้ายมา

จะมีคนสนใจอ่านเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ

ทุกคน...

เวลานี้นี่แหละที่สมควรจะเล่าให้คนอื่นได้รู้

กรีนแฮม กับ นางาซากิ

มันไม่เหมือนกันเลยนะ

ขอโทษ...

หนูทำให้แม่ตื่นรึเปล่า

เปล่า แม่ตื่นเอง

ทำไมมานอนตรงโซฟา

แบบนี้หลับง่ายกว่า

ช่วงนี้ แม่ฝันร้ายตลอดเลย

ฝันร้ายแบบไหน

ก็แค่ฝันร้ายนั่นแหละ

- เห็นพี่เคโกะเหรอ - เปล่า

ไม่ใช่

งั้นอะไร

มันก็แค่ฝันร้าย...

จะฝันเห็นอะไร มันก็ไม่สำคัญหรอก

ทำไมแม่ถึงคิดที่จะปล่อยบ้านหลังนี้ไปล่ะ

มันใหญ่เกินกว่าจะอยู่คนเดียว

และทำแบบนี้

ก็จะได้มีเงินเหลือมาให้เธอด้วย

หนูไม่ได้อยากได้เงิน

มีเงินไว้ ไม่เสียหายหรอก

ตอนนั้นแม่คิดว่าหนูจะมาไหม...

งานศพพี่เคโกะ

ไม่... ไม่ได้คิด

ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะมา

แทบนึกไม่ออกแล้วว่าพี่หน้าตาเป็นยังไง

หนูจำได้เพียงแค่

ทุกครั้งที่เจอพี่... หนูก็เจอแต่ความหดหู่

เป็นความทรงจำเดียวที่หนูมี

อยากให้เข้าใจเขานะ

มันก็ยากสำหรับเคโกะ ที่ต้องมาอยู่ที่นี่

แม่

เล่าชีวิตของแม่ให้ฟังหน่อย...

ตอนอยู่ที่นางาซากิ

หนูอยากรู้เอาไว้ ก่อนที่เราจะขายบ้านหลังนี้

แม่ฝันเห็นผู้หญิงคนนึง ที่แม่รู้จัก

สมัยที่อยู่นางาซากิ

ฝันเห็นเขา กับลูกสาวที่ยังเด็ก

รอก่อน

ก่อนที่แม่จะเจอพ่อของลูก นานมากๆ

ตอนนั้น แม่ท้องเคโกะแล้ว

ช่วงนั้น มีสงครามที่เกาหลี

ก็เลยยังมีทหารอเมริกันมาอยู่เยอะเหมือนเดิม

แต่สถานการณ์ที่นางาซากิก็สงบกว่าที่อื่น

เหมือน...

ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง

แมวนี่หว่า สกปรก

ไม่แต่งตัวเรียกแขกเหมือนแม่แกเหรอ

- ไหนเอามาดูซิ! - แมวอเมริกัน ทำไมมันสกปรกอย่างนี้

โอ๊ย!

หนีเร็วๆ เดี๋ยวมันกัด

เป็นอะไรรึเปล่า

ไม่ไปโรงเรียนเหรอ

แมวตัวนี้ มันกำลังจะมีลูก

อุ๊ย จริงเหรอ

ปลอดภัยแล้วเนอะ

คุณป้า อยากได้แมวไหม

ขอบใจนะ ขอคิดดูก่อน

แต่เชื่อสิ ว่าเดี๋ยวก็ต้องมีคนใจดีมารับไปอยู่ด้วย

คุณป้าอีกคน เขาบอกว่าอยากได้ตัวนึง

งั้นเหรอ... คุณป้าคนนั้น เขาอยู่ที่ไหนเหรอ

แม่น้ำฝั่งโน้น

แต่ข้ามแม่น้ำไปฝั่งโน้น ไม่มีใครอยู่นะ

มีแต่ต้นไม้ขึ้นรก

คุณป้าคนนั้น บอกว่าจะพาหนูไปที่บ้านนะ

อย่ามาจับ!

หนู... บ้านอยู่ที่ไหน

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ

พอดีเจอน้องกำลังมีเรื่องกันที่ใต้สะพาน

ทะเลาะกับเด็กผู้ชายหลายคนเลย

คุณไม่เคยเห็นเด็กทะเลาะกันเหรอ

แต่ช่วงนี้มีคดีสะเทือนขวัญเรื่องนั้นอยู่นะคะ

น่าจะระวังไว้หน่อย

ขอบคุณที่เป็นห่วง

แต่ได้ยินว่า มีผู้หญิงมาช่วยดูลูกสาวคุณใช่ไหมคะ