Have You Seen Andy?

เช้าวันนั้น ตอนฉันตื่นขึ้นมา

มันเป็นวันที่ร้อนที่สุดของฤดูร้อนนั้น ร้อนอย่างเลวร้ายเลย

และแน่นอนในเดอะโปรเจ็ค มันไม่สำคัญว่าเป็นฤดูอะไร

ฤดูหนาวหรือฤดูร้อน เครื่องนำความร้อนพวกนั้นทำงาน

และความร้อนมันพุ่งมา

และมันแทบทนไม่ไหวเลย

เด็กคนอื่นๆ ไปที่สระว่ายน้ำกันหมด

ด้วยข้อตกลงว่าจะอยู่ด้วยกัน และแอนดี้จะไปร่วมด้วยทีหลัง

ฉันกำลังทำซุปให้เด็ก และฉันถามว่าเอาซุปหน่อยมั้ยลูก

และเขาตอบว่าครับแม่ เอาครับ

เรานั่งลงที่โต๊ะ และเขานั่งฝั่งตรงข้ามฉัน

และขณะที่ฉันป้อนเด็กเล็ก

ฉันก็ได้ยินเสียงซดที่ไม่น่าฟัง จากอีกฝั่งของโต๊ะ

และฉันหันหน้าไปหาเขา

และปกติฉันจะด่าเขา

ฉันมองเขาและเขาแบบว่า โอ๊ะโอ เอาแล้วสิ

แม่ต้องว่าเรื่องนี้แน่

แทนที่จะทำงั้นฉัน

ฉันมองเขาและบอกว่า ไม่ลูก เอาเลย กินซุปต่อ

และฉันขึ้นไปข้างบน เพื่อเอาเด็กไปนอน

และพอลงมา แอนดี้ก็ไปสระแล้ว

และนั่นเป็นครั้งสุดท้าย...

ที่ฉันได้เห็นเขา

ในวันที่ร้อนจัด ของฤดูร้อนปี 1976

เด็กชายวัย 10 ขวบคนหนึ่งหายตัวไป จากสระว่ายน้ำที่มีคนมากมาย

ในเมืองลอว์เรนซ์, แมสซาชูเส็ตต์

ทางเมืองรวบรวมกำลังกัน ค้นหาตลอดเวลา

ซึ่งรวมถึง กองกำลังรักษาดินแดน

กองกำลังพิเศษ จากกองทัพหน่วยสำรอง

ทีมดำน้ำ, คนขับรถกระบะ, เพื่อนบ้าน, ญาติและเพื่อนๆ

การค้นหาดำเนินไป 6 วัน แต่ก็ไม่พบเด็กคนนั้น

ชื่อของเขาคือ แองเจโล่ พูกลิซี่

และเขาเป็นเพื่อนของฉัน

ฉันจำอะไรไม่ได้เป็นพิเศษ ว่าเราทำอะไรกันวันนั้น

มันเป็นวันที่ร้อนมากๆ

ฉันจำสิ่งนั้นได้ มันแบบว่าร้อนจริงๆ

เรามาอยู่ที่สระกันหมด

และคุณ แทบไม่อยากขึ้นจากน้ำเลย

เพราะมันร้อนมากจนทันทีที่ขึ้นมา คุณจะอยากโดดลงไปอีก

ฉันอยู่ที่นั่นได้พักใหญ่ และเริ่มหิวมาก

และฉันอยากกลับบ้าน

ฉันถามแอนดี้ว่าเขาอยากจะ เดินกลับบ้านกับฉันมั้ย

และเขาบอกว่าไม่ เขาไม่อยาก เขาอยากจะอยู่ที่สระต่อ

และฉันจำได้ว่ารู้สึก ไม่สบอารมณ์นิดหน่อยที่เขาทำงั้น

เพราะปกติแล้ว แอนดี้เป็นเด็กที่ ถ้าคุณขอให้เขาทำอะไรให้

เขาก็จะทำ

รู้มั้ย เพื่อที่จะช่วยเหลือ

ฉันจำได้ว่าเดินจากมา และแอนดี้ยังคงนั่งตากแดดอยู่

พอถึง 3 โมง หรือ 3 โมงครึ่ง

ฉันไม่แน่ใจเรื่องเวลานัก

เด็กคนอื่นๆ ต่างก็เข้ามากันหมด

และฉันนับจำนวนดู และมีคนหนึ่งหายไป

แอนดี้น้องของลูกอยู่ไหน

ผมจำได้ว่า กลับบ้าน ตอนบ่าย 2 หรือ 3 โมง

มาหาอะไรกิน และกลับไปที่สระ

เพื่อดูว่าจะเจอแอนดี้มั้ย

เมื่อพวกเขามากันครบอีกครั้ง โดยไม่มีแอนดี้

ฉันก็โกรธจัด

ฉันพูดไปว่า ไปบอกน้องให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้

อย่าให้แม่ต้องไปถึงนั่น

เจ้าหน้าที่สระบอกผมไม่ได้ว่า เจอเขามั้ย

เพราะพวกเขากำลังวุ่นกับการ ดูแลเด็กอื่นที่สระ

ฉันเริ่มตามหาแอนดี้ ราวๆ 5 โมงเย็น

และนั่นเป็นเวลาคร่าวๆ

ฉันจำได้ว่า เดินไปทั่วเขตโปรเจ็คท์

เรียกชื่อเขา และถามทุกคนที่ฉันเห็น

เห็นแอนดี้มั้ยคะ เห็นแอนดี้มั้ยคะ

และมีสองครั้งมั้งที่เด็กๆ ตอบว่า เจอเขาที่สนามกีฬา

และฉันจำได้ว่าเดินไปตาม ถนนใกล้สนามกีฬานั้น

มีสนามเด็กเล่นตรงนั้น และเรียกหาเขา

ก็ยังไม่พบแอนดี้

เมื่อมันเริ่มมืดลงคุณอาจได้ยินเสียง เรียกแอนดี้มาเป็นระยะ

ผู้คนเริ่มมองหาเขามากขึ้น

แต่รู้มั้ย ฉันไม่ได้คิดอะไรมากนัก

ฉันคิดว่าเขาต้องโดนดุแน่

คิดว่าเขาอาจอยู่บ้านเพื่อนคนหนึ่ง มัวเล่นจนเพลิน

ผมพอเห็นได้เลยว่า เธอกำลังไม่พอใจ

ที่เขายังไม่กลับบ้านตอน 2 ทุ่ม แล้วก็ 3 ทุ่ม

ฉันคิดถึงอะไรหลายอย่างเลย

แต่แน่นอนว่า มันไม่ใช่นิสัยแอนดี้

และสิ่งที่ฉันห่วงอย่างหนึ่ง คือเขาเป็นลมบ้าหมู

และเขาจะเกิดอาการชักมั้ย

ฉันไม่อยากโทรเรียกตำรวจ

เพราะฉันแน่ใจว่าเขาจะเดินเข้าบ้าน ในอีกไม่กี่นาที

ฉันจึงโทรหาครอบครัวฉัน

เมียเก่าผมโทรมา และ...

- "แองเจโล่ พูกลิซี่, พ่อแอนดี้" - ผมยังติดต่อพวกเขาอยู่

และพวกเขาบอกว่า แอนดี้ยังไม่กลับบ้าน

และพวกเขากังวลแล้ว

ในที่สุดฉันก็โทรหาตำรวจ ประมาณ 3 ถึง 4 ทุ่ม

และคำถามแรกๆ ก็คือ

แน่ใจหรือเปล่าว่า เขาไม่หนีออกจากบ้าน

และเราทำอะไรไม่ได้ จนกระทั่งครบ 24 ชั่วโมง

และฉันรู้สึกกังวล

แบบว่า เรากำลังพูดถึงเด็กอยู่นะ

เราไปที่นั่น เพื่อพูดคุยกับพวกเขา

พยายามบอกว่า นี่เป็นกรณีที่ร้ายแรง

ไม่ว่าเด็กจะหายไป 1 ชั่วโมง หรือ 1 วัน

และใน 24 ชั่วโมง เด็กอาจข้ามประเทศไปแล้วก็ได้

ตำรวจลอว์เรนซ์ ยังไม่ส่ง นักสืบออกมาจนกระทั่งเวลาตี 3

ผมถูกปลุกโดยแม่

และน่าจะเป็นตำรวจบางคน

ถามผมว่าแอนดี้อยู่กับใคร ที่สระในวันนั้น

มีการเคาะประตูกลางดึก เช้ามาก

เป็นตำรวจ พวกเขาให้ฉัน กับเจฟฟ์น้องชายลงมาที่ครัว

และพวกเขาถามเรา ว่าเห็นแอนดี้มั้ย

และเราเห็นเขาครั้งสุดท้าย เมื่อไหร่

และพวกเขาขอรูปใบหนึ่ง

และบอกว่า ผมจะเอารูปนี้มาคืนให้ตอนเช้า

และฉันบอกว่า รูปนั่นช่างเถอะ เอาลูกฉันกลับมา

รูปเหรอ ฉันจะไปสนอะไรกับรูป

ฉันต้องการลูกของฉัน

การค้นหาถูกสั่งยกเลิก หลังผ่านไป 5 หรือ 6 วัน

ฉันใจสลายเลย

ฉันใจสลาย ฉันกลัว

ฉันรู้ว่า ฉันไม่สามารถจะสติแตกได้

เพราะถ้าฉันสติแตก ใครจะเป็นคนจัดการ

ให้ทุกคนทำสิ่งที่ควรจะทำ

และนั่นหมายถึง ทำทุกสิ่งที่ทำได้

การค้นหาเด็กชายสิ้นสุดลง หลังจากพยายามมา 6 วัน

ไม่มีการพบอะไรเลย

เราไม่เจอผ้าเช็ดตัว เราไม่เจอเสื้อผ้า ไม่มีเลย

เขาหายตัวไป โดยไร้ร่องรอย

เหมือนควันไฟ

ฉันอายุ 9 ปี ตอนแอนดี้หายตัวไป

ฉันรู้สึกช่วยอะไรไม่ได้ และไม่มีพลังเลย

ฉันจำได้อย่างชัดเจนว่าฉันคิดในใจ ว่าเมื่อฉันโตขึ้น

ฉันจะพยายามหาเขา

ในปี 1998 ฉันกลับไปที่ลอว์เรนซ์ เพื่อเริ่มต้นการค้นหาแอนดี้

ฉันไม่เคยคิดว่า การเดินทางของฉัน

จะเปิดคดีที่ถูกพิจารณาว่า ปิดไว้กว่า 20 ปี

ลอว์เรนซ์เป็นเมืองโรงสี

ห่างจากบอสตัน ราว 30 ไมล์

มันเป็นเมืองที่ยากจนที่สุด เมืองหนึ่งในประเทศ

- สวัสดี เป็นไงบ้าง - สบายดีจ้ะ

- สวัสดี ลินดา - สบายดีมั้ย ยินดีที่ได้เจอนะ

- ไม่ได้เจอกันนานนะ - นานเลย

คนพวกนี้ คือเด็กที่ฉันโตมาด้วย

ฉันขอให้พวกเขา มารวมตัวกัน

เพื่อคุยเรื่องการหายตัวไป ของแอนดี้

เราส่วนใหญ่ ไม่ได้เจอกันมากว่า 25 ปี

ใช่ มันนานจริงๆ

แล้วเธอก็มาคบกัน และมันเหมือนเธอไม่เคยจากกันเลย

- ใช่ - รู้มั้ย

- 30 ปีเลย - ดูพวกเธอสิ น่ารักจัง

เขาเป็นแฟนคนแรกของฉัน ในเดอะโปรเจ็คท์

ไม่ เธอคิดว่า เขาเป็นแฟนคนแรกของเธอ

เขาเป็นคนแรกของฉันย่ะ อ้อใช่ รอนนี่ บอกความจริงซิ

พีเจ

เป็นยังไงบ้าง

ฉันผ่านไปและพอจะนึกภาพ บ้านของทุกคนได้

มันเกือบจะ เหมือนแม่เหล็กเลย

พอขับไปที่นั่นบางครั้ง มันเหมือนจะดึงคุณเข้าไปเลย

มันจะเริ่ม ระลึกถึงเวลาเก่าๆ เลยรู้มั้ย

ผมขับผ่านไปและมันเป็นช่วง กลางเดือนมกราคม

และหน้าต่างของเดอร์โซ่ ยังเปิดกว้างอยู่เลย

เพราะความร้อน ความร้อนมันมีตลอด

คุณกั้นความร้อน ออกไปไม่ได้

เราจะตายอยู่แล้ว

เงินทั้งหมดใช้ไปกับตรงนั้นแหละ เรื่องความร้อนมันสุดๆ ไปเลย

เราโตมา ในสเตเดี้ยมโปรเจ็คท์

มันต้องมีกว่าร้อยอาคารแน่

และแต่ละอาคาร มี 6 อพาร์ทเมนท์

ฉะนั้นคุณจะรู้เลย ว่าใครสู้กับใครอยู่

คุณจะได้ยิน เสียงโทรทัศน์คนอื่น

คุณรู้ว่าใครกำลังทานอะไรมื้อเย็น เพราะคุณได้กลิ่นมัน

เกือบทุกบ้านมีเด็ก

ดังนั้น จึงมีเด็ก 3 หรือ 4 ร้อยคน

หรือมากกว่า ในบริเวณเล็กๆ นั้น

พวกเราส่วนใหญ่มาจากบ้าน ที่มีผู้ปกครองคนเดียว

และไม่ถูกควบคุมนัก

เราเป็นชุมชนเด็ก ที่อยู่กันเอง

และรู้มั้ย ถ้าเพื่อนเราคนหนึ่งไม่อยู่บ้าน

คุณยังมีบ้านอีก 6 หลัง ให้เลือกอีก

ถ้าคุณต้องการเล่นฟุตบอล บูม คุณก็ได้เล่นฟุตบอล

เราสามารถเล่นกีฬา 5 อย่าง ในวันเดียวได้

ฮ็อคกี้, ฟุตบอล, บาสเกตบอล

หลังอาหารเย็น เล่นซ่อนหา เรลิวิโอ้

เตะกระป๋อง

แต่สิ่งที่ดีสุดของการอยู่ใน สเตเดี้ยมโปรเจ็คท์

ก็คือสระว่ายน้ำรัฐ สระของเรา

มันเหมือนกับสเตเดี้ยมโปรเจ็ค รู้สึกว่านี่เป็นสระของเรา

แม้ว่ามันจะเป็นสระของรัฐ

และเด็กๆ จากทั่วทั้งเมืองมากัน

มันอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน จากเดอะโปรเจ็คท์

เราไม่สามารถจ่ายเงิน เพื่อเข้าไปได้

คุณต้องลอดใต้รั้วเสมอ เพื่อจะเข้าไป

จะมีบางคน ดึงมันขึ้นให้คุณ

อาจจะดึงขึ้นให้คุณ หรืออาจมีบางคน

มองต้นทางให้เพื่อให้คุณลอดมัน ตอนที่ไม่มีใครมอง

บอกซิ กี่ครั้งที่เราเข้าไปตอนเที่ยงคืน

นั่นเป็นสิ่งที่ทำประจำช่วงดึกเลย ผมจำเรื่องนั้นได้

ตลอดเลย เราเข้าไปอยู่ตลอด

แต่คุณต้องอยู่ในกลุ่มนี้นะ

ใช่ คุณต้องอยู่ในกลุ่ม

- คุณไม่ได้อยู่ในนั้น - ผมรู้ว่าผมไม่ได้อยู่

ฉันรู้สึกว่ามันเป็นที่ที่ดีที่สุดในโลก ที่จะอาศัยอยู่

และชุมชนเด็กที่ฉันอยู่ด้วย ก็คิดแบบนั้น

เพราะแม้ว่าชีวิตในบ้านพวกเรา จะเป็นยังไง

เราก็มีกันและกัน และมันสนุกจริงๆ