Ladies First

เด็กผู้หญิงควรจะอยู่แต่ในบ้าน

ไม่ใช่ไปอยู่ในสนามกีฬา

กีฬาควรมีไว้สำหรับเด็กผู้ชายเท่านั้น

เด็กผู้หญิงควรจะทำอาหาร

ดูแลบ้านและเลี้ยงดูลูก นั่นคือหน้าที่ของพวกเธอ

ผมจะไม่ยอมให้ลูกสาวของผมทำงาน

ถ้าเธออยากทำ เธอทำงานได้หลังแต่งงาน

ซึ่งเป็นสิ่งที่สามีของเธอจะตัดสินใจเอง

ผมจะไม่ยอมให้ลูกสาวของผมเล่นกีฬา

บ่อยครั้งที่ฉันอยากโต้ตอบกลับไป

แต่แล้วฉันก็รู้สึก

ว่าถ้าฉันโต้ตอบด้วยคำพูด คนอาจจะลืมมันไป

แต่ถ้าฉันโต้ตอบด้วยการยิงธนูของฉัน พวกเขาจะไม่มีวันลืมลง

(วันที่ 11 สิงหาคม ปี 2016 รีโอเดจาเนโร บราซิล)

ฝูงชนเริ่มเข้าไปในแซมบาโดรมแล้ว

สถานที่จัดงานรีโอคาร์นิวัลซึ่งจัดทุกปี

สำหรับการแข่งกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ เป็นการแข่งยิงธนูของผู้หญิง

นี่คือการแข่งระหว่างอินเดียกับจีนไทเป

ตัวแทนจากอินเดีย

ดีปิกา คูมารี

คูมารี ในวัย 22 ปี มีฟอร์มการเล่นที่ดีมาก

กำลังจะเริ่มยิงแล้ว

ฉันหวังว่าเด็กผู้หญิงในอินเดีย ที่เผชิญกับอุปสรรคมากมาย

จะมองหาแรงบันดาลใจจากฉัน เพื่อจะเอาชนะปัญหานั้นๆ

และต่อสู้เพื่อทำตามความฝันของพวกเธอ

เพื่อจะทำตามเป้าหมายของพวกเธอ

(วันที่ 22 มิถุนายน ปี 2016 บังคาลอร์ อินเดีย)

ขอต้อนรับสู่การกีฬาแห่งอินเดียที่บังคาลอร์แห่งนี้

อย่างที่คุณคงรู้

ทีมนักยิงธนูอินเดียอยู่นี่แล้ว

ทีมหญิงของเราได้สิทธิ์ไปร่วมแข่งก่อนหน้านี้ ระหว่างการแข่งชิงแชมป์ระดับโลก

- ดีปิกา คูมารีอยู่ที่นี่กับเราแล้ว - สวัสดีค่ะ ทุกคน

เราจะบินไปถึงรีโอวันที่ 9 กรกฎาคม

ถ้าคุณมีคำถาม เราจะตอบกันสักสองสามคำถามนะครับ

ฉันชื่อดีปิกา คูมารี และนี่เป็นการแข่งกีฬาโอลิมปิกครั้งที่สองของฉัน

เป้าหมายสูงสุดของฉันคือเหรียญทองค่ะ

เพราะไม่มีอะไรจะยิ่งใหญ่ไปกว่านี้แล้ว

ขออีกรอบ

ได้โปรดอย่าพูดแบบนั้น

ดีปิกา ดีปิกา ครั้งสุดท้ายแล้ว

และจ้องไปที่กล้องนี้อย่างเดียว

พร้อมนะ และสาม สอง หนึ่ง เริ่ม

กีฬาโอลิมปิก ไม่มีอะไรจะยิ่งใหญ่ไปกว่านี้แล้ว

อย่ามองไปทางอื่นสิ

สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ที่คุณตั้งใจจะทำให้ได้ คือการคว้าเหรียญทองในโอลิมปิก

เวลาที่คุณคิดถึงการยืนบนแท่นนั้น

คุณคิดอะไรอยู่ครับ

ช่วยอธิบายความกระหายนั้นได้มั้ย

แน่นอนว่าไม่มีใครแข่ง เพื่อเหรียญเงินหรือทองแดง

ทุกคนฝันที่จะคว้าเหรียญทองให้ได้

คุณต้องทุ่มเทหนักมาก

เพื่อจะคว้าเหรียญทองนั้น

ฉันฝันมาตลอด...

ว่าโค้ชที่เป็นคนสอนฉัน

ตอนที่ฉันยืนอยู่บนแท่นกำลังรับเหรียญโอลิมปิก

ฉันอยากได้รับเหรียญจากโค้ชของฉันค่ะ

นั่นเป็นความฝันของฉันค่ะ

และตอนนี้

โอลิมปิกใกล้จะมาถึงอีกครั้งแล้ว ฉันจึงพร้อมแล้วค่ะ

นักกีฬาทุกคนจะต้องเสียสละบางอย่าง ในชีวิตของพวกเขา

เพื่อจะมาอยู่ในตำแหน่งเดียวกับคุณ

ดังนั้นช่วยเล่าความเป็นมาให้เราฟังที ว่าภูมิหลังและเส้นทางของคุณเป็นยังไง

ฉันมาจากราตูค่ะ

ที่นี่ไม่มีอะไรให้เด็กผู้หญิงทำเลย

ฉันรู้สึกอยากไปเล่นตลอดเวลา

แต่แม่ของฉันไม่เคยปล่อยให้ฉันออกไปนอกบ้าน เพราะฉันเป็นลูกคนโต

ฉันต้องช่วยทำงานบ้าน

เช่น ซักผ้าและงานบ้านอื่นๆ ซึ่งเป็นสาเหตุที่แม่ของฉันไม่ยอมให้ฉันไปเล่น

เพราะกลัวว่าคนอาจจะพูดว่า "เธอปล่อยให้ลูกสาวออกมานอกบ้าน"

พวกเขาใจแคบขนาดนั้นเลยล่ะค่ะ

แม่ของฉันทำงาน ในโรงพยาบาลเล็กๆ ของหมู่บ้าน

ในราตูไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำงาน มีแต่เป็นแม่บ้านเท่านั้น

- ลูกเห็นต้นสีเหลืองนั่นมั้ย - ต้นนี้เหรอคะ

แม่ของฉันเป็นแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน ฉันอยากอยู่ได้ด้วยตัวเองเหมือนท่าน

ฉันชอบขโมยผัก

จากไร่ โดยเฉพาะข้าวโพด

เพื่อนของฉันกับฉัน เชี่ยวชาญมากเรื่องการขโมยผัก

อาหารที่ขโมยมามักจะรสชาติดีกว่า

จากนั้น...

เราจะเอามันไปทอดและกินมัน

แม่จะออกไปตั้งแต่เช้าตรู่

ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันสนิทกับพ่อของฉันมากกว่า เพราะฉันใช้เวลากับท่านเยอะกว่า

ทำอะไรของพ่อเนี่ย

พอแล้ว

พ่อไม่เห็นต้องมากวาดถนนเลย

พ่อของฉันขับรถสามล้อค่ะ

ท่านไม่ได้มีการศึกษาสูงนัก

แต่ท่านรู้อะไรมากมาย

เกี่ยวกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต

ท่านพูดเมื่อไหร่ ฉันมักจะอยากรับฟังทุกครั้ง

เรามีความสุขมากตอนที่ดีปิกาเกิด

เธอเป็นเด็กแข็งแรงและหนักห้ากิโลกรัม

เธอมีดวงตาที่ดูใคร่รู้

เธอเกิดตรงข้างถนน

แม่ของฉันไม่เคยได้ค่าจ้างตรงเวลา

ท่านมักจะได้เงินเดือนทุกสามถึงสี่เดือน

นั่นเป็นเหตุผลที่เรามีปัญหามากเหลือเกิน

มีบางวันที่เราไม่มีอาหารจะกิน

บ้านของเราทำมาจากโคลน

เมื่อไหร่ก็ตามที่ฝนตก

หรือมีพายุฝนฟ้าคะนอง

หลังคาจะรั่ว

เราเลยต้องเอาหม้อและกระทะ มาวางบนพื้นไม่ให้น้ำท่วม

เราอาศัยอยู่ตรงฝั่งนี้

และลุงกับป้าของฉันอาศัยอยู่อีกฝั่ง

พวกเขาไม่ชอบที่แม่ของฉันทำงาน และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ทะเลาะกันบ่อยๆ

บางครั้งพวกเขาก็ทำร้ายแม่ของฉัน

ครับ ผมเคยทำร้ายเธอ

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่

ตอนที่เธออายุสามขวบ

เราผ่านคนขายของข้างถนน

ที่ขายบ้านดินเหนียวหลังเล็กๆ เรายังเก็บมันไว้อยู่

และดีปิกาจะหยิบมันขึ้นมาและพูดว่า

"ป๊ะป๋าคะ นี่คือเฮลิคอปเตอร์"

เธอจะยกหลังคาขึ้นและพูดว่า "ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า

หนูและแม่จะนั่งในนี้

และบินไปจากที่นี่"

ฉันอาจจะเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียว

ที่ออกจากหมู่บ้านตั้งแต่ยังเด็ก

ที่นั่นผู้หญิงไร้โอกาส

พ่อแม่ของพวกเธอ จะจับพวกเธอแต่งงานตอนอายุ 18

ถ้าฉันไม่ออกมา ฉันแน่ใจว่า

ฉันคงโดนจับแต่งงานตอนอายุ 18 หรือ 19

ฉันอยากไปให้ไกลจากชีวิตหมู่บ้านแบบนั้น และหนีไปจากสถานการณ์อันทุกข์ยาก

ฉันอายุ 12 ปี ตอนที่ฉันได้ยินเกี่ยวกับการยิงธนูเป็นครั้งแรก

มีคนบอกฉันเกี่ยวกับโรงเรียนในเซไรเคลลา

และที่สำคัญที่สุดคือมันฟรีค่ะ ฉันไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าอะไรเลยด้วย

พวกเขามีอาหารและเสื้อผ้าให้

ตอนที่ผมเจอดีปิกาครั้งแรกในปี 2006 เธอดูบอบบางมาก

เธอมาพร้อมกับพ่อแม่ของเธอ

พวกเขาสามคนเดินทางด้วยสกู๊ตเตอร์ เป็นระยะทาง 130 กิโลเมตร

โค้ชบอกว่า "เธอดูอ่อนแอมาก เธอจะทำแบบนี้ไหวได้ยังไง"

ดีปิกาโมโห

และรู้สึกว่าเธอเสียโอกาสไป

เธอดึงฉันไปข้างๆ และพูดว่า "แม่คะ หนูขอพูดกับเขาได้มั้ย" ฉันบอกว่า "เอาเลย"

เธอพูดว่า "ขอเวลาหนูสามเดือน

ถ้าหนูเก่งไม่พอ คุณไล่หนูออกจากโรงเรียนได้เลย"

โค้ชตกลง ฉันมีความสุขมากค่ะ

ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจการยิงธนูเท่าไหร่

ฉันไปเรียนที่นั่น เพราะสภาพครอบครัวของฉันแย่มาก

ที่บ้านทะเลาะกันตลอดเพราะมีเงินไม่พอใช้

ฉันคิดว่าถ้าฉันออกมาจากบ้าน

ก็จะมีภาระลดลงไปหนึ่งคน

ตรงนี้เคยเป็นครัวของเรา...

เราเคยใช้ตรงนี้เป็นที่เก็บอาหาร

และทำอาหารตรงนี้

เราเคยล้างจานตรงด้านนั้น

เรามีสามห้องค่ะ

มันไม่มีพัดลม มีแค่เตียง

ไม่มีตู้หรือเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ

ไม่มีห้องน้ำด้วยเหมือนกัน เราไปอาบน้ำกันในแม่น้ำ

มีอยู่วันหนึ่ง ลูกสาวของผมป่วย

เธอมีตุ่มขึ้นทั่วตัวเพราะแม่น้ำมีแต่น้ำเสีย

เราต้องให้เธอนอนโรงพยาบาล ผมรู้สึกแย่มาก

เธอเจออุปสรรคมากมายที่นั่นสักปีหรือสองปี

ก่อนที่ตาตาจะรับเธอเข้าเรียน

(โรงเรียนสอนยิงธนูตาตา ชัมเศทปุระ ศูนย์ฝึกยิงธนูชั้นนำของอินเดีย)

ตอนฉันอายุ 13 ปี โรงเรียนสอนยิงธนูตาตาจัดการทดสอบ

และฉันมุ่งมั่นมากเพื่อจะได้รับคัดเลือก

ธรรเมนทระ ทีวารี โค้ชของฉัน เขาเป็นผู้ควบคุมการคัดเลือก

(ธรรเมนทระ ทีวารี หัวหน้าโค้ชทีมนักยิงธนูอินเดีย)

เธอมาหาผมและบอกว่า "ฉันอยากฝึกกับคุณ"

ผมบอกว่า "ได้ แต่คุณต้องทำตามคำสอนของผม"

เธอบอกผมว่าเธอได้รับเลือกจากตาตา

ดังนั้นธนูที่เธอต้องใช้จึงแพงมาก

ผมบอกเธอว่า

"พ่อเป็นคนจน พ่อจะไปหาเงินมาจากไหน"

แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็รวบรวมเงินทั้งหมดเท่าที่ผมทำได้

เธอเคยเป็นสาวหมู่บ้านใสซื่อที่ขาดความมั่นใจ

เธอไม่รู้วิธีกิน วิธีนอน

หรือวิธีแต่งตัวให้เหมาะสม

เราสอนวิธีกินด้วยการใช้ช้อนให้เธอ

และวิธีปฏิบัติตัว

เธอเคยเก็บตัวและฝึกคนเดียว

เธอพยายามหนักมาก ที่จะแก้ไขข้อบกพร่องของเธอ

เธอจะยิงลูกธนูมากเท่าที่เราขอให้เธอทำ

และเธอเป็นคนที่เรียนรู้ไวมาก

ความสามารถของเธอเป็นเหมือนปาฏิหาริย์

แค่ในปีแรกที่เริ่มยิงธนู เธอก็เป็นแชมป์ การแข่งขันคาเด็ตเวิลด์แชมเปี้ยนแล้ว

(การแข่งชิงแชมป์โลกเยาวชน สหรัฐฯ ปี 2009)

วันนี้ดีปิกา คูมารีจากอินเดียได้เหรียญทองไป

ตอนที่ฉันเริ่มยิงธนู ฉันไม่รู้เลยค่ะ

ว่ามันเป็นกีฬา

ฉันเริ่มหันมาสนใจมันแบบช้าๆ

แล้วฉันก็ติดใจค่ะ

ฉันมักจะอยากทำในสิ่งที่จะทำให้คนสังเกตเห็นฉัน

เพื่อให้คนจำฉันได้และพูดว่า "นั่นดีปิกา"

เอาล่ะ ดีปิกา คูมารี มาเพื่อแข่งรอบชิงเหรียญทองแล้วครับ

ถ้าทำสำเร็จ คูมารีจะชนะ

สิบคะแนน ดีปิกา คูมารีเป็นแชมป์กีฬาเครือจักรภพ

ดีปิกา คูมารีประสบความสำเร็จมาก ในการแข่งระดับนานาชาติ

เธอเป็นเด็กที่ลงแข่งเพื่อหาทางเอาตัวรอด

และดูความสำเร็จที่เธอทำได้สิคะ

คนแบบเธอไม่ควรจะมีอยู่ด้วยซ้ำ เพราะเราไม่มีโครงสร้างพื้นฐานที่จะสนับสนุน

ความฝันประเภทนั้น

ดีปิกา คูมารี นักยิงธนู ได้รับเลือกให้ได้รับรางวัลปัทมชารีที่นิวเดลี

คุณดีปิกา คูมารี

การที่ได้รับรางวัลอันทรงเกียรติของอินเดีย ตอนอายุน้อยขนาดนี้