처음 192줄입니다.
นิ่งซิวรุ่ย
ซูอินอิน
ต่อไปขอแค่เจ้าหันหลังไป
ข้าก็จะอยู่ข้างหลังเจ้า
รอเจ้าอยู่แน่นอน
อินอิน
ท่านพ่อ
เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม
ท่านพ่อ
ท่านว่า
ถ้าข้าไปจากเมืองเซิ่งจิง
จะดีกว่าหรือเปล่า
แน่นอนสิ
เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง
พอเวลานานเข้า
เจ้าก็จะพบว่า
บนโลกใบนี้
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่สำคัญมากแค่ไหน
คนที่สำคัญมากเพียงใด
เจ้าก็จะปล่อยวางได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวเหลือเกิน
ยังไม่ทันได้คว้ามันไว้
ก็จบลงซะแล้ว
บางครั้ง การจบตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น
กลับจะดีกับทั้งสองฝ่ายมากกว่า
ข้ารู้
ข้าถึงจะไปจากที่นี่ก่อน
จากนั้นค่อยทำทุกวิถีทาง
ให้เขาปล่อยมือได้อย่างหายห่วง
ลำบากลูกจริง ๆ เลยนะ
ท่านพ่อ
ท่านรู้ตัวจริงของนิ่งซิวรุ่ยใช่ไหม
เหมือนแม่เจ้าจะเรียกหาพ่อนะ
พ่อเข้าไปก่อนนะ
ท่านพ่อ
อาจารย์ อาจารย์
อาจารย์ อาจารย์
อาจารย์
แย่แล้ว อาจารย์
ซูอินอินจะกลับชายแดน กับอาจารย์หญิงของข้าแล้ว
ไปคราวนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับเข้าเมือง
ซูอินอินจะออกชายแดนงั้นหรือ
ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้
ถ้าอาจารย์หญิงของข้าจะไปชายแดน
เกิดแต่งงานที่นั่นแล้วไม่กลับมา
ต่อไปข้าจะทำยังไงดี
อาจารย์ เจ้าพูดอะไรหน่อยสิ
ที่จริงแล้ว ข้าทูลขอเสด็จพี่อนุญาตให้ข้าไปด้วยก็ได้
แต่ถ้าทำแบบนี้ ตัวจริงของข้าก็จะเปิดเผย
อาจารย์ไม่ยอมรับข้าอยู่แล้ว
ถ้าจู่ ๆ ข้าไปบอกนางกะทันหันว่า
ข้าเป็นองค์รัชทายาทผู้ปราดเปรื่อง
เข้ากับคนง่าย
ข้ากลัวว่านางจะยอมรับไม่ได้
อาจารย์
อาจารย์
อาจารย์ช่างไม่สนใจอะไรขึ้นทุกวันแล้ว
แล้วข้าจะทำยังไงดี อาจารย์
แล้วข้าจะทำยังไงดี อาจารย์
ทำไมเจ้าถึงจะไปชายแดนกะทันหันล่ะ
อยู่ในเซิ่งจิงจนเบื่อแล้ว อยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย
ในสถานการณ์แบบนี้
เจ้าออกชายแดนเพียงลำพัง
ข้ากลัวว่าเจ้าจะมีอันตราย
อยู่ในเซิ่งจิงก็ใช่ว่าจะปลอดภัย
อีกอย่าง
เจ้าไม่อยากให้ข้ารบกวนเจ้ามาตลอดไม่ใช่หรือ
อย่าไปเลย
ถ้าเจ้าไปชายแดนตอนนี้
ข้าไม่สามารถตามคุ้มครองเจ้าได้ทุกเวลาแล้ว
นิ่งซิวรุ่ย
เจ้าหลงตัวเองมากไปหรือเปล่า
ไม่มีเจ้า ซูอินอินคนนี้ ก็จะอยู่ไม่ได้หรือไง
ข้าแค่ห่วงว่าเจ้าจะมีอันตราย
แต่อันตรายตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้
เกิดจากเจ้าทั้งนั้นหรือเปล่า
อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
คงจะเป็นเพราะเจ้ากับเกล็ดย้อนสินะ
เจ้าอยู่กับข้าต่างหาก
ที่อันตรายต่อข้าที่สุดแล้ว
ถ้าข้าได้ทำร้ายเจ้า
ข้าเสียใจยิ่งนัก
ข้าแค่หวังว่า
เจ้าจะให้ข้าอยู่เคียงข้างเจ้าได้
ข้าเคยบอกแล้วว่า
ข้าจะรอเจ้าอยู่ข้างหลังตลอดไป
ใช่
ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดว่า
ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่กับข้าตลอดไป
ข้าหวังว่าเจ้าจะชอบข้า
หวังว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้า
แต่แค่มีเจ้าอยู่ ข้าก็จะเจอกับอันตราย
ข้ากลัวจริง ๆ ว่าวันไหนเกิดมีไฟ หรือลูกธนูดอกไหนทำร้ายข้าขึ้นมา
เรื่องนี้ข้ารับไม่ได้จริง ๆ
รู้สึกว่าวันนี้เจ้าแปลก ๆ นะ
ไม่ค่อยสบายใช่ไหม
เราค่อยคุยกันวันหลังเถอะ
ไม่ต้องวันหลังแล้ว
คุยให้รู้เรื่องวันนี้ไปเลย
ข้าเข้าวังไปวันนั้น
ก็เพื่อไปทูลขอฝ่าบาท
หวังว่าพระองค์จะยอมพระราชทานสมรสให้ข้า
รับประกันความสุขสบายไร้กังวล ของชีวิตข้าหลังจากนี้
ข้านึกว่าวันนั้น
ที่เจ้าให้ข้าพูดซ้ำ ๆ ว่าข้าจะรอเจ้า
- เป็นเพราะเจ้าอยาก... - ข้าคงจะทำให้ใต้เท้านิ่งเข้าใจผิดซะแล้ว
เมื่อก่อนเพราะข้าความคิดเด็กเกินไป
ยึดติดกับตัวเจ้ามากเกินไป
เพราะข้าไม่ได้พิจารณาถึงผลที่จะตามมา หากอยู่กับเจ้า
แต่ตอนนี้ข้าคิดดีแล้ว
ชีวิตสำคัญที่สุด
ถ้างั้นช่วงนี้
เจ้าให้ข้าอยู่กับเจ้าได้ไหม
ไม่ดีกว่า
ต่อไปเจ้ายังคงเป็นใต้เท้านิ่งของเจ้า
ข้ายังคงเป็นซูอินอิน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเซิ่งจิง
หากสักวัน
เอาเกล็ดย้อนออกมาได้จริง ๆ
ข้าจะคืนให้แน่นอน
นับจากนี้ไป
เราจะไม่ติดค้างอะไรกันอีก
- ถวายบังคมองค์ชายรัชทายาท - ลุกขึ้นเถอะ
เรื่องที่ให้เจ้าไปตรวจสอบได้เรื่องหรือยัง
ได้เรื่องแล้ว
วันนี้แม่นางคนนั้นจะเดินทางกี่ยาม
ตอนนี้
ตอนนี้
ตอนนี้
แล้วทำไมเจ้าไม่รีบมารายงานข้าล่ะ
กระหม่อมเพิ่งลาดตระเวนเสร็จนี่เอง
เจ้ารอข้า รอข้ากลับมาก่อนนะ
เดี๋ยวกลับมาข้าจะโบยก้นเจ้าให้ลายแน่
องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาท
อาจารย์ ท่านไม่ไปได้ไหม
หลี่จี้ เจ้ามาทำไม
อาจารย์ ท่านเชื่อข้านะ
ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านไปชั่วชีวิต
ท่านไม่ไปได้ไหม
เจ้าเลิกโวยวายได้ไหม
เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
รีบกลับไปซะเถอะ
งั้นข้าจะไปกับท่าน
ข้าจะติดตามท่านไปถึงสุดหล้าฟ้าเขียว
ข้ากับท่านจะเป็นคู่รักท่องยุทธภพ ที่ใคร ๆ ก็ต้องอิจฉา
หลี่ฉี
ข้ากลับชายแดนครั้งนี้
มีเรื่องสำคัญมากต้องจัดการ
ถ้าเจ้ายังตามข้าอีกล่ะก็
ต่อไปข้าจะไม่ยอมพบหน้าเจ้าอีก
กลับไปซะเถอะ
อาจารย์
พวกเราสองคนเป็นแบบนี้
เหมือนถูกทิ้งแล้วใช่ไหม
จี้เอ๋อร์
ว่าตามธรรมเนียมแล้ว ด้วยอายุของเจ้า
ควรจะเลือกชายาสร้างครอบครัวได้แล้ว
ไม่ควรคิดเรื่องพวกนี้อีก
แต่อาจารย์
ท่านก็รู้ว่า
ข้าชอบแค่ถังหลินหลิน
เจ้าว่าถ้าถังหลินหลิน
รู้ว่าเจ้าเป็นองค์รัชทายาท
นางจะยอมให้อภัยที่เจ้าโกหกหรือ
อีกอย่าง
ต่อให้ถังหลินหลินยอมอยู่กับเจ้า
บู๊บู๋นไม่ถูกกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ
เหล่าขุนนางอคติกับขุนนางฝ่ายบู๊
เจ้าคิดว่า
พวกเขาจะยอมสนับสนุนให้ แต่งตั้งนางเป็นพระชายางั้นหรือ
ถ้าแม่ข้ายังอยู่ก็คงดี
พระองค์จะต้องสนับสนุนข้าแน่ ๆ
ข้าจำได้ว่าตอนที่แม่ข้ายังเป็นสนม
ก็สนิทสนมกับฮูหยินซูแล้ว
ทั้งสองเคยพูดเรื่องหมั้นหมายแต่เด็กด้วย
บอกว่ารอให้ซูอินอิน ลูกสาวของตระกูลซูโตเป็นสาวแล้ว
จะให้นางเข้าวังมาเป็นชายาของข้า
นี่มัน
เมื่อครู่ท้องฟ้ายังปลอดโปร่งอยู่เลย
ทำไมจู่ ๆ ถึงฟ้าผ่าได้ละเนี่ย
น่าแปลกจริง ๆ
อาจารย์
ข้าน่ะ หลังเสด็จแม่สิ้นพระชนม์แล้ว
เรื่องนี้ก็เลยถูกพักเอาไว้
ความรักบนโลกนี้
ช่างน่าเศร้าใจจริง ๆ
ที่จริงอยู่กับอาจารย์แบบนี้ ก็ดีเหมือนกัน
เร็วสิ รีบไปรายงานเร็วเข้า
ได้ เจ้าเฝ้าเขาให้ดี
องค์ชายใหญ่บอกว่าเขายังมีประโยชน์
จะปล่อยให้เขาตายง่าย ๆ ไม่ได้นะ
No comments yet. Be the first to leave one.