Song of the Bandits (도적: 칼의 소리)

BANDYCKA PIEŚŃ

W 1905 r. Korea traci suwerenność na rzecz Japonii.

Oddziały partyzanckie zostają zepchnięte do Mandżurii i Yeonhaeju.

Od teraz będziecie posłuszni Cesarstwu Japonii!

GYEONGSEONG, PAŹDZIERNIK 1915

Ufajcie Generalnemu Gubernatorstwu Joseonu i Kompanii Orientalnego Rozwoju!

Wieści!

Zgodnie z zasadą równości zgłaszajcie się po grunty!

I korzystajcie z praw właścicieli ziemskich!

Proszę zejść z drogi!

Wszyscy będziecie bogaci!

Proszę pana.

List.

Myślę, że tu jest.

Ten, którego szukasz.

TAEPYEONG-DONG, 18-JEONG, 30-RI MYEONGJEONG, PÓŁNOCNE GANDO

Zdychaj!

Poruczniku Lee.

Major Miura czeka. Proszę się przygotować.

To dla pana wielka okazja.

Mam dopilnować, by pan się zjawił.

Proszę stawić się w mundurze.

Chcę dziś kogoś przedstawić.

Niektórzy z was już wiedzą,

że był moim niewolnikiem.

Bez pomocy wielkiego Cesarstwa Japonii

byłby bezimiennym niewolnikiem do końca życia.

I nie zostałby moim przyjacielem.

Mój towarzysz i brat.

Bohater, który wybił rosyjski oddział artyleryjski w Sapyeong.

Patriota, który stłumił zamieszki podczas kampanii zdławienia oporu.

Proszę powitać go oklaskami.

Podporucznik Lee Yoon.

PIĄTY BANKIET Z OKAZJI ZAŁOŻENIA RADY CENTRALNEJ

Wiem, że miałem tego nie robić.

Ale natrudziłem się, by to zorganizować.

Musiałeś się schlać?

Minęło sześć lat.

Tak długo na ciebie czekałem.

Nigdy nie prosiłem o powrót do wojska.

Jak możesz tak mówić?

Jutro wyjeżdżam.

Muszę się z kimś spotkać.

Możliwe, że nie wrócę.

Co ty mówisz?

Z kim się spotkasz? Gdzie?

Drwisz ze mnie?

Uwolniłem cię, traktowałem jak przyjaciela.

Uważaj sobie.

Kiedyś byłem twoim panem.

Gdyby nie ja, nie byłoby cię tu, idioto!

W 1894 r. spaliłem twoje akta niewolnicze.

Zrobiłem z ciebie żołnierza,

bohatera wojennego, pomogłem nawiązać znajomości, kretynie!

Najmłodszy major japońskiej armii, Shohei Miura.

Komu zawdzięczasz ten tytuł?

Spłaciłem dług z nawiązką.

Pozwól mi jechać.

Pozwolić ci?

Czy chodzi o…

Ten incydent?

Gurye, sześć lat temu?

Wykonywaliśmy rozkazy.

Powtarzałem ci, że niczego nie mogłem zrobić!

Cholera.

Powinienem cię wtedy zabić.

Ciszej tam!

Nie słyszę własnych słów!

To nie wystarczy.

Wstawaj. Masz broń?

Bierz go i stań tam.

Tym razem rozwalę ci łeb.

Odejdziesz tylko po moim trupie.

Policzymy się raz na zawsze.

Co?

Boisz się, że znów cię postrzelę?

W takim razie nie pojedziesz.

Masz trzymać się mnie!

Tym razem jest inaczej.

Wtedy nie miałem powodu, by żyć.

Teraz mam.

Musimy dziś przesądzać o naszym losie?

Stawaj, psie.

Nie byłoby nas tu, gdybyś mnie zabił.

Może na to za późno…

ale ten pies dziękuje za uwolnienie, panie.

Lee Yoon, stój.

Lee Yoon!

Majorze, spokojnie!

Puszczajcie! Zostawcie mnie!

Lee Yoon!

GYEONGSEONG

WŎNSAN

CHŎNGJIN

HOERYŎNG, MYEONGJEONG

Yoon!

Ależ wyrosłeś, dzieciaku!

Spójrz na siebie, Seon-bok. Pieniądze to dobra rzecz.

Tylko dzięki nim była niewolnica zdobywa szacunek.

Czyli jesteś szanowana?

Jasne.

Ale muszę być ostra. Teraz nazywają mnie suką.

Była niewolnica została suką!

Musisz być skonany.

Wsiadaj.

Szybko przyjechałeś.

Czyżbyś…

czekał na tę wiadomość sześć lat?

Dziękuję. Natrudziłaś się, by odszukać tę osobę.

Bez przesady, to drobiazg.

Pan po prostu cię puścił?

Zagroziłem mu.

- Inaczej bym go zabił. - Trzeba było.

Pamiętasz, jak mnie zlał?

Bo nie nagrzałam w pokoju.

Prymitywny drań.

Do dziś bolą mnie plecy.

Jestem bogata, ale moje ciało pamięta biedę.

Cholera.

Idioci dali się złapać, na litość boską.

I co im przyszło z walki o niepodległość?

Sprawka Japończyków?

Mogli ich zabić Japończycy albo konni bandyci.

- Dlaczego bandyci? - Dla pieniędzy.

Tutaj partyzanci są zwierzyną.

Gando różni się od Gyeongseongu.

Stolicę przejęła Japonia.

A na Gando każdy ma chrapkę,

ale regionu nikt nie przejął.

Nie ma tu przywódcy.

Chińska ziemia, japońskie pieniądze, i ludność Joseonu.

Która frakcja przejmie te ziemie?

Co się dzieje?

Yoon, weź to.

Zasłoń twarz. Burze piaskowe są tu groźne.

Przeszło. Chodźmy.

- To ta wioska? - Tak.

Myeongjeong.

Najlepsza mieścina w Północnym Gando. Wspaniała, co?

MYEONGJEONG

Zjemy makaron.

Usiądź. Mają tu świetny makaron.

Mało tu joseońskich sklepów.

Nikogo na nie nie stać.

Jestem najbogatsza w okolicy.

Zarobiłaś na hotelu?

Skąd, marne z tego zyski.

Sprzedaję broń.

W okolicy toczą się walki.

Czasem partyzanci roznoszą Japończyków na strzępy.

Przejmują ich broń, bo jest sporo warta.

Ja ją skupuję i sprzedaję drożej chińskim watażkom.

W ostateczności handluję z bandytami.

Sprzedaję wszędzie.

Dziękuję.

Świetnie, jedzmy. Proszę.

Powiedz.

Co zamierzasz?

Jak już znajdziesz tę osobę,

z czego będziesz żył?

Nie zamierzam tu żyć.

A co?

Chcesz tu umrzeć?

Kto to jest?

Nie rób tego!

Co to za jedni?

Cholera, znowu. Nie dadzą zjeść.

Wstawaj.

Nie mieszajmy się.

Lepiej ich unikać.

Rusz się!

Czekaj.

Yoon!

Cholera. Byłam przerażona!

Czemu się na nich gapiłeś?

Kto to jest?

Jang Ki-ryong, bandyta.

Ci martwi to ludzie Nodeoksana.

Nieustannie walczą, by przejąć targi w Myeongjeongu i Gando.

- Cholera. - Co na to policja?

To idioci.

Właśnie idą.

Widzisz tego na przedzie?

Nadinspektor Ōoka z konsulatu. Pilnuje tu porządku.

Sukinsyn, najgorszy z możliwych.

Sprzątnąć to.

Wynoszą tylko ciała? Nie ścigają zabójców?

Nie, gdy sprawcą jest Jang Ki-ryong.

To najskuteczniejszy zabójca bojowników w Północnym Gando.

Szlag.

Przymykają oko na zbrodnie, bo wybija partyzantów?

Joseończycy zawsze giną pierwsi.

Jeszcze nie jest tak źle.

Niedługo będzie krwawa jatka.

Ponoć przysyłają tu japońską armię.

Zamierzają przejąć Mandżurię i Gando.

Mój Boże. Bandyci, policja,

i japońska armia.

Partyzanci zostaną wycięci w pień.

Posłuchaj, Yoon.