처음 200줄입니다.
ความเดิมตอนที่แล้ว
ไม่เป็นไรนะ ที่รัก
Martha
อยู่กับฉันก่อน
เลือดมันออกไวมาก
ต้องมีใครสักคนหยุดมันได้
ต้องมีใครสักคนช่วยเราสิ
โอเคมั้ย?
- Martha - แต่คุณหลับไม่ได้นะ
ไม่
คุณจะต้องอยู่กับฉันก่อนนะ โอเค้?
จะต้องมีคนมาช่วยแน่ ที่รัก
อย่า..อย่าร้องสิ
เฮ้! เฮ้! ช่วยด้วย!
เราต้องการความช่วยเหลือ!
เฮ้ เราต้องการ...
บ้าจริง!
หยุด
ขอร้อง!
คุณค่ะ
สามีฉัน...
จะต้องมีคนมาช่วยเรา
จะต้องมีแน่
ผมไม่รอดแน่
ไม่ๆ
จะต้องมี...ใครมาแน่
ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
และฉันไม่รู้ว่าทำไมท่านถึงไม่เอาฉันไป
ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่
และฉันไม่รู้ว่าทำไมท่านถึงไม่เอาฉันไป!
เขาเป็นคนดีกว่า
เขาเป็นคนดีกว่าฉันเยอะ
แกมันพระเจ้าเฮงซวย เพราะเขาดีกว่า...
ม่าย!
- เฮ้ - คุณต้องการอะไรมั้ย?
เอาเสื้อสะอาดๆดีมั้ย?
อาหารล่ะ? น้ำด้วยมั้ย?
กล่องนี้ก็แค่ของเล็กๆน้อยๆที่จะพอจะช่วยคนได้
เราวางมันเอาไว้ทุกๆ 10 ไมล์
ต้องเขียนว่า "ไกลออกไป"
อะไรเหรอ?
ต้องเขียนว่า "ไกลออกไป"
"ต่อไป" หมายความว่าลำดับ
"ไกลออกไป" คือระยะทาง
ฉันเคยเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ
ทุกคนจะหัวร้อนกันหมด พอบอกไวยากรณ์ที่ถูกต้อง
แต่คำเหล่านั้นมันสำคัญนะ
พอเราจากไปแล้ว...
คำพวกนั้นแหละที่เราจะเหลือเอาไว้
ขอบคุณนะ...
- Martha - Martha
Stevie
คุณช่วยไม่ให้ฉันดูเหมือนคนไม่มีการศึกษา
ฉันช่วยไรนะ?
คุณช่วยเรื่องคำไง
ฉัน...ไม่
ไม่อะไร?
ช่วย
ฉันไม่ช่วย
คุณไม่ช่วยงั้นเหรอ?
ไม่
และคุณเองก็ด้วย
ม่าย!
แกทำแบบนี้ทำไม?!
เมื่อคุณช่วยคนอื่น...
พวกเขาก็จะไม่ได้เรียนรู้การช่วย เหลือตัวเอง
- เขาเป็นใคร? - ใคร?
หนึ่งในพวกคุณเกี่ยวกับชาย ที่เป็นคนเริ่มเรื่องพวกนี้
เขาเรียกตัวเองว่าหมีขาว
ฉันไม่บอกอะไรแกทั้งนั้น!
ก็อาจจะไม่
แต่พอถึงเวลานายจะเป็นฆ่าเขาเอง
คุณรึเปล่าหมีขาว?
ได้ยินมั้ย? ตอบด้วย
ได้ยินมั้ย? ตอบด้วย
เอิ่ม... สวัสดี?
นี่ใคร?
เอ่อ ผมชื่อ...
ผมคิดว่า ผม...
มาเจอที่นี่โดยบังเอิญ
Morgan
Sarah!
Sarah!
มันขับย้อนกลับมา
มันติด!
เร็วเข้าสิ พวก!
โอเค มาเร็ว
ปลอยแขนฉันและหมอบลง!
นอนเอาไว้
นอนไว้
- ไม่ๆ - นอนเฉยๆ โอเค้?
เป็นไรมั้ย?
- โอเครึเปล่า? - ไม่เป็นไร
โอเค
เธอกำลังรออะไรอยู่?
ไอบ้านั้นใช้กระสุนหมดแล้ว
หล่อนกำลังทำบ้าอะไร?
- พี่เลือดออก - เออ
นี่ กดแผลเอาไว้
โอเค
นายจะทำบ้าอะไรเนี่ย?
เขาเอาอยู่น่า
เราอยู่ในนี่ไม่ได้แล้ว
- ผมจะพาคุณลงไปนะ โอเค้? - โอเค
ได้แล้วๆ
ชิบหายละไง
ลงมา
- Al - เฮ้ Al!
- Al! - Al รอก่อน!
เฮ้ๆ!
อย่าทำพวกเขา
ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย
คุณต่างหากที่ทำ
คุณอยากให้ผมชดใช้...
ชดใช้เรื่องอะไรก็ตามที่คุณ คิดว่าผมทำอยู่
มาเอาที่ผมนี่
คุณจะต้องไม่จบชีวิตแบบพวกเขา
คุณเป็นคนมีศักยภาพ
คุณติดอยู่ในวังวน
ผมก็เคยเป็น
ฉันรู้
June!
อย่าขยับ
นัดต่อไปแกตายแน่
ไม่ดีแล้ว
ออกจากรถ เร็ว!
หมอบลง!
กล่องพวกนั้น
- โอ้ว! - ยีสเค้ก ของฉัน!
เหลือกระสุนเท่าไหร่?
ไม่เยอะ
ไม่พอหรอก
ปืนที่เหลือไปไหนหมด?
อยู่กับยีสเค้กของ Jimbo ไง
พวกมันจะจัดการต่อ
นั้นแหละเป็นสิ่งที่พวกมันทำ
ฉันบอกว่า "อย่าขยับไง"!
Wendell
เสียไปละนัดนึง
เราต้องไปแล้ว
พวกเขาอยู่ไหน?
- Alicia? - อยู่ในรถเอาไว้ Charlie
Morgan?
Morgan!
Alicia?
ผู้หญิงที่อยู่ในวิทยุ?
หล่อนจะทำแบบนี้ทำไม?
Alicia...
พวกเขาอาจจะยังอยู่ข้างนอกนั่น
พวกเขาอยู่ไหนก็ไม่รู้
นั้นไม่ได้หมายความว่า...
พวกเขาอาจจะไปทางไหนก็ได้
ฉันจะลองไปทางทิศตะวันออกละกัน
ชิบหายละ
มันจะเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ
นายลากได้ดีเลย
หูยังวิ้งๆอยู่เลย
เธอน่าจะมีอาการแก้วหูร้าว
อย่างน้อยเธอก็ยังเดินได้อยู่นะ
ว่าฉันเหรอ Jimbo?
เปล่าซะหน่อย
จากพวกเราทุกคน
ทำไมนายไม่มีรอยขีดข่วนอะไรเลย?
เพราะว่าฉันเก่งไง
ใช่ เก่งเรื่องมุดหัว
เรื่องมีชีวิตรอดต่างหาก
เป็นไงบ้าง?
ย่ำแย่ลงทุกๆนาที
ย่ำแย่? เคยเป็นทหารมาก่อนเหรอ?
- นาวิกโยธิน - จนถึงตอนไหน?
ฉันก็ไม่ได้รับใช้ชาติอย่างเต็มอาชีพหรอก
เราไปต่อแบบนี้ตลอดไม่ได้นะ
เราต้องหาที่ ที่ฉันสามารถดูแลทุกคนได้ทั่วถึง
ก่อนที่อาการจะแย่ลง
เราช้าไม่ได้แล้ว
บางทีเราอาจจะได้นะ
ตาดีนี่ Mo-Mo
เราไปถึงที่นั่น แล้วไงต่อ?
รอพวกมันไปงั้นเหรอ?
เราต้องไปต่อเรื่อยๆ
ให้ไกลจากไอ้พวกที่อยากจะแดกเรา
นายคิดว่านายจะสามารถนำพวกมันไปได้ แต่นายทำไม่ได้หรอก
เหอะ
รู้ไรมั้ย?
ผมขอเลือกไปต่อเองละกัน
เฮ้ ไอ้ตูดหมึก
นายไม่รอดมาถึงตรงนี้หรอกนะ
ถ้า Mo-Mo ไม่ได้ช่วยนายเอาจากพวก แดกเนื้อนั่น
นายติดค้างเขาอยู่
แล้วไง?
เราโดนไล่ยิงก็เพราะ เขาเนี่ยแหละที่พาเรากลับมาที่นี่
เพราะว่าเขาไม่ยอมฟังไอ้โรคจิต นั่นที่เตือนเอาไว้
หล่อนต้องการเขา ไม่ใช่พวกเรา
ถ้าเขาอยากจะไปต่อเอง ก็ปล่อยไปเถอะ
ใช่
โอเคมั้ย?
- ใช่ - เราต้องไปแล้ว
นายคิดว่ามันจะปลอดภัยงั้นเหรอที่นั่นอะ?
ใช่
จะมาด้วยป่าว?!
No comments yet. Be the first to leave one.