National Geographic: Secrets of Wild India

Een oud oerwoud in India.

Roofdieren.

Prooien.

Een lange, hete zomer.

De strijd om het bestaan begint.

India: tien keer zo dichtbevolkt als Amerika.

Gemiddeld bijna 400 mensen per vierkante kilometer.

Maar weg van de steden en de mensenmassa's,

ligt een wereld waar buitenstaanders zelden een glimp van opvangen.

Dit zijn de oerwouden van Centraal-India.

Ze zijn al miljoenen jaren oud.

Grote stukken ervan zijn nog steeds ongerept.

Hier leven enkele van de talloze diersoorten van India.

Van beren tot wilde zwijnen.

Van apen tot mangoesten.

Van de bosgrond tot de boomtoppen.

Van de kleinste tot de grootste diersoorten.

Dit is Het jungleboek van Rudyard Kipling,

maar dan in werkelijkheid.

De habitat van het mooiste roofdier ter wereld: de Bengaalse tijger.

BENGAALSE TIJGER

260 KILO 3,1 METER

Een solitaire jager die sterk en onopvallend is

en met één beet kan doden.

DE GROOTSTE HOEKTANDEN VAN ALLE GROTE KATTEN

7,6 CM

Maar zij zijn hier niet het enige gevaar.

Het is het begin van het droge seizoen.

Vier maanden lang zal er geen regendruppel vallen.

De temperatuur stijgt tot 46 graden.

Water wordt schaars.

Prooidieren nemen steeds meer risico's om te overleven.

FEBRUARI

33 GRADEN

Bij een waterpoel midden in het oerwoud

bewaakt het dominante mannetje van het gebied z'n territorium.

Vol littekens van gevechten en onbevreesd

zal hij dit gebied met z'n eigen leven verdedigen.

Tijgers jagen graag bij waterpoelen.

Dit is de grootste uit de omtrek. Er komen veel prooidieren op af.

Het is ook de enige poel die de komende tijd niet zal droogvallen.

De perfecte plek voor een hinderlaag, en hij is er de baas.

Hij drinkt zoveel hij wil en wanneer hij dat wil.

Een zeldzaam voorrecht onder oerwouddieren.

Hij weegt zo'n 220 kilo en is acht jaar.

Een mannetje is zelden langer dan drie jaar de baas.

Dit is het tweede jaar van z'n korte, maar glorieuze heerschappij.

Hij markeert z'n territorium: dit is nog steeds zijn koninkrijk.

Z'N TERRITORIUM KAN 150 KM2 BESLAAN

Met z'n gebrul geeft hij wijfjes te kennen waar hij zich bevindt.

En hij waarschuwt andere mannetjes om uit de buurt te blijven.

De frequentie van het gebrul is laag. Het weerklinkt tussen de bomen

en is in een straal van 5 kilometer te horen, tot diep in het oerwoud.

De mannetjes hebben de boodschap begrepen en wachten hun tijd af.

Conflicten zijn onvermijdelijk.

De jonge tijgers zullen moeten vechten voor een territorium,

paarrechten en prooien.

En in dit oerwoud wemelt het van de prooien.

De lievelingsprooi van de tijger is de sambar.

150 CM TOT DE SCHOUDER 270 KILO

Het zijn hier de grootste herten.

Een tijgerfamilie kan één week van een volwassen hert leven.

In het oerwoud is het zicht vaak maar een paar meter.

Sambars vertrouwen dus op andere zintuigen.

Ze hebben een scherp reukvermogen.

ZE RUIKEN EEN ROOFDIER TOT OP 1,5 KM AFSTAND

En oren die ronddraaien om elk geluid op te vangen.

180 GRADEN IN DE RONDTE

Dankzij z'n zachte voetzolen loopt de tijger geruisloos over de grond.

Zodra sambars gevaar ruiken, zien of horen

brengen ze alarmkreten voort en gaan ze stampen.

Deze solitaire grote kat moet het van de hinderlaag hebben.

In Het jungleboek is niet de tijger het afschrikwekkendste dier

maar de dhole, de wilde hond van India.

De dhole leeft in een clan van 40 honden.

18 KILO

Ze zijn 10 keer zo klein als de tijger,

maar dat compenseren ze door in een meute te jagen.

Ze communiceren door te blaffen of te fluiten

en doden prooidieren van wel 200 kilo.

Ze scheuren ze aan stukken en verslinden ze.

Vaak leeft hun maaltje nog.

Ze zouden tijgers aanvallen en zelfs doden.

Door samen te spelen wordt de hiërarchie bepaald in de clan

die door een dominant paartje wordt geleid.

Alleen zij krijgen jongen.

Iets verwijderd van de clan begint een paartje voor zichzelf.

Alleen zo kunnen ze paren en hun eigen jongen grootbrengen.

Dat brengt risico's met zich mee. Ze jagen niet langer in een meute.

Het doden van een prooi zal ze meer moeite kosten.

Als eerste markeren ze hun territorium.

Ze urineren op een nogal unieke manier.

Ze verplaatsen zich makkelijk en geruisloos over de bospaden.

Dat geeft ze een voorsprong op hun prooien.

Maar jagen is nooit makkelijk in een bos vol ogen en oren.

Een paartje kievieten, die op de grond broeden, slaat alarm.

Ze vallen de dhole zo lastig dat hij weer weggaat.

Andere prooidieren worden door hun kreten gealarmeerd.

De kievieten keren terug om voor hun kuikens te zorgen.

Hoelmans voeden zich met de vruchten van de Madhuca longifolia.

HOELMAN SEMNOPITHECUS ENTELLUS

De axisherten profiteren niet alleen van hun slordige eetmanieren,

maar ook van het feit dat ze alles overzien.

Handig om hooggeplaatste bondgenoten te hebben.

Het jonge dhole-paartje ontdekt een mogelijke prooi.

Maar met al die waakzame ogen, oren en neuzen

en zonder de hulp van een meute, valt het jagen niet mee.

MAART

38 GRADEN

De talloze herbivoren voeden zich het liefst vroeg in de morgen.

Axisherten grazen op grasland. Daar zijn ze veilig voor aanvallen.

Sambars markeren hun territorium door hun geur op takken af te geven.

Muntjaks zijn de oudste herten ter wereld.

Nijlgaus zijn de grootste antilopen van Azië.

Gaurs zijn de grootste runderen ter wereld.

220 CM 1,2 TON

Deze enorme spierbundels hebben maar weinig natuurlijke vijanden.

Ze lijken op bizons, maar ze zijn inheems in India.

ZE GRAZEN ACHT UUR PER DAG

Er gaan verhalen dat gaurs dorpelingen zouden hebben vertrapt

en zelfs tijgers zouden hebben gedood.

Ze schrikken op van een alarmkreet.

Een jong axishert staat haar mannetje.

Deze herten zijn sneller dan tijgers.

55 KM PER UUR

65 KM PER UUR

Alleen als het hert zich op minder dan 15 m bevindt,

heeft een aanval zin.

De tijger brult nog steeds om een wijfje.

Een jonge tijgerin houdt zich schuil tussen de bamboe.

Niet alleen om koel te blijven. Ze heeft een welp.

Een op de drie tijgerwelpen overleeft het eerste jaar niet.

Kindermoord is de belangrijkste doodsoorzaak.

Mannetjes doden welpen die niet van hen zijn.

Zo zorgen ze dat de moeder bereid is om weer te paren.