Atsuko Okatsuka: Father

UITVERKOCHT.

Welkom op het podium, live vanaf Hollywood Boulevard...

Los Angeles' eigen Atsuko Okatsuka.

Hoe is het met jullie, Los Angeles?

Hallo, schoonheden. Bedankt voor jullie komst.

Jullie zijn hier.

Ik ben hier.

Mijn man is hier.

Ja, mijn man en ik doen alles samen.

We doen alles samen.

Mijn droom is om een tandem voor ons te kopen.

Zo weet iedereen dat we bij elkaar horen.

Van voren lijkt het één eenzame man op een fiets.

Maar als hij de hoek omgaat, denk je: wat is dat?

Is dat Dora the Explorer?

We zijn al heel lang samen.

Niemand ervoor, niemand erna. We zijn verbonden.

Niemand wordt ooit nog achtergelaten. Het is prachtig.

Dat is de tandem.

Weet je wat ook zo geweldig is aan een tandem?

Niemand steelt ze ooit, toch?

Want A, ze zijn zwaarder dan normale fietsen.

En B, mensen zeggen: Nee, die wil ik niet.

Ik wil die niet stelen.

Die is van die twee losers daar.

We matchen.

Die is van ons.

Ja, hij is zwaar.

Om een tandem te stelen, heb je een partner nodig.

Die is moeilijk te vinden.

Iemand met wie je chemie hebt. Iemand die je kan bijhouden.

Omdat jullie nu samen de wet overtreden.

Het is een speciale band.

Als jij valt...

valt de ander.

Er zit geen 'ik' in tandem.

Het is prachtig en romantisch. Dat wil ik voor ons.

We doen alles samen. We touren samen, we eten samen.

We proberen samen door een draaideur te gaan.

We zijn een ergernis voor de samenleving.

Mensen vragen me weleens: Wat zou je doen als je man stierf?

Jullie zijn zo afhankelijk van elkaar.

Wat zou je doen als Ryan stierf?

Zou je met iemand anders kunnen daten? Zou je dat doen?

Ik weet het. Het zit zo, oké?

Ryan, mijn man, maakt me elke ochtend wakker...

door over mijn buik te wrijven.

En hij zegt: Marineren.

Daar krijg ik energie van.

Ik haast me uit bed en zeg: Klaar om gekookt te worden.

Zo sta ik elke ochtend op.

Zou ik met iemand anders kunnen daten als Ryan stierf?

Misschien.

Maar die persoon zou dat moeten leren.

Het is niet zo makkelijk.

Bovendien is een tandem aangepast aan de lengte en het gewicht van een persoon.

Je kunt iemand niet zomaar vervangen.

Als Ryan stierf, zou ik nog een zadel aan de fiets toevoegen.

En als ik en mijn nieuwe minnaar dan samen fietsen...

zou het net zijn of we iemand verloren hadden.

Toch?

Mensen zouden ons tegenhouden en zeggen: Er is iemand afgevallen.

Dan zou ik zeggen: Nee. Hij is er lang geleden al afgevallen.

Partners zijn lastig te vervangen, toch?

Omdat je een bepaalde taal ontwikkelt met wie je intiem bent.

Grapjes die alleen jullie begrijpen.

Misschien zelfs zonder woorden. Je begrijpt elkaar.

Bijvoorbeeld, als Ryan en ik iets niet leuk vinden...

kijken we naar elkaar en doen we...

Heel simpel. Geen woorden nodig. Je snapt het.

Als we iets leuk vinden, het tegenovergestelde.

Dat deden we in het openbaar.

Mijn oma was bij ons. Ze zag het ons doen.

Ze nam me apart en zei: Waarom maak je geen vrienden?

Ik zei: Natuurlijk. Vrienden maken, heel makkelijk, toch?

Ik heb een vraag. Zijn jullie hier met vrienden?

Ja? Dat is goed.

Dat is goed. Veel vrienden.

Hoe maak je vrienden?

Als volwassene?

Zeg je: Hallo. Wat is je lievelingskleur?

Net als vroeger? Gewoon: Hallo, hoi, Tweelingen.

Hoe kan dat geen seriemoordenaar zijn?

Vrienden maken als volwassene is moeilijk, toch?

Want de meeste volwassenen hebben al vrienden.

Ik probeer hun ruimte in te gaan en ze zeggen: Nee, bedankt.

Nee, bedankt. Ik heb er al vijf.

Of ze zeggen: Nee, ik heb er al 30.

Sommigen hebben 30 vrienden. Dat heb ik gezien.

Ik zeg: Zoals de Avengers?

Ze zeggen: Ja, ieder van hen is heel speciaal en uniek.

We hebben allerlei vaardigheden, dus we hoeven geen bowl cut.

Kom op, zeg. Het is moeilijk.

Dus ik zeg: Oké, dan ga ik maar bij een kerk.

Zij accepteren iedereen.

Maar heb je iedereen ontmoet?

Het is goed om kieskeurig te zijn.

Het is moeilijk en ik praat hier echt over...

als volwassene op het podium.

Want de meeste komieken, de meeste mannelijke komieken...

komen hier en wat willen ze weten?

Ze willen gewoon weten: Zijn jullie twee samen?

Neuken jullie? Kijk jullie eens neuken.

Neuken.

Ik weet het niet.

Ik niet.

Dat boeit me niet.

Het boeit me niet met wie jij neukt. Dat is jouw zaak.

Ik wil weten hoe jullie vrienden zijn geworden.

Serieus. Dat is het enige waar ik om geef.

Jullie zien er zo gelukkig uit.

Ik keek naar jullie toen jullie binnenkwamen.

Er was een groep van zes mensen die samen kwamen.

Zes mensen. Hoe?

Zes mensen. Dat zijn twee auto's.

De organisatie.

Hoe?

Hoe beslis je waar je gaat eten?

Sommige mensen zeggen via hun werk.

Werk is een goede manier daarvoor. Zijn er hier vrienden via hun werk?

Dat is niet zo vreemd...

want jullie hebben een gezamenlijke vijand, toch?

Een gezamenlijke vijand. Iemand om over te roddelen.

De man. Dus jullie zijn op het werk en zeggen:

Tik, tak. Die eikel.

Werkt werk zo? Toch?

Je bent aan het werk en denkt: tik, tak. Die eikel.

Dat heb ik hem gezegd.

Tik, tak. Hallo?

Ik ben ontslagen.

Ik stel me voor dat dat zou gebeuren.

Gezamenlijke vijand. Zo krijg je echte banden.

Ja, want geen twee mensen...

die zich goed over zichzelf voelen, worden ooit vrienden.

Geen echte band. Geen sterke band.

Nee, want twee mensen die zich heel goed voelen...

lekker in hun vel, die samen wandelen, dat worden oppervlakkige gesprekken.

Dat is gewoon kletsen. Zo van: Het is weer zonnig.

Ja, weer zonnig.

Dat is mijn vriend.

Hij houdt van het weer.

Nee, als er een gezamenlijke vijand is, iets engs waarvoor je vlucht...

dan worden de gesprekken ineens heel diepgaand, hè?

Zeg tegen mijn gezin dat ik van ze hou.

Heb je een gezin?

Ja, ik heb er twee.

Je leert iemand heel snel kennen als er een gezamenlijke vijand is.

Mensen maken snel vrienden in 'Love is Blind'. Toch?

In 'The Bachelor'.

In 'Survivor'. Veel gezamenlijke vijanden.

Mensen maken zo veel vrienden dat de schurken in deze series...

altijd meteen wat zeggen?

Ze komen binnen en wat zeggen ze als eerste?

Ik ben hier niet om vrienden te maken.

We weten dat we die persoon samen moeten haten.

Je zit thuis op je bank te kijken...

en denkt: ze waarderen vriendschap niet.

We worden weer kinderen. Vriendschap, goed. Anti-vriendschap, slecht.

En zelfs als je vrienden maakt...

moet je verschillende vriendengroepen hebben.

Je hebt je vrienden voor overdag, voor wie je meer rechtop zit.

Je drinkt koffie met ze.

Misschien gebruik je moeilijkere woorden bij hen.

Dat zijn je dagvrienden. Je wilt indruk maken.

Dan heb je je avondvrienden.

Dat zijn de mensen met wie je nu bent.

En bij hen ben je meer jezelf, toch?

Dit ben ik.

Ja, en daarom kunnen je dagvrienden je avondvrienden niet ontmoeten.

Want dan weten ze dat je liegt. Toch?

Wacht, drink je?

Ik dacht dat je veganist was.

Ja, alleen overdag.

's Avonds verlang ik naar bloed.

Dat is mijn echte ik.

En als je 's avonds naar huis gaat, komt je echte ik eruit, toch?

Je ware, rauwe, echte ik.

Die persoon moet gearresteerd worden.

Die is losgeslagen. Die ken je.

Die persoon die in de spiegel kijkt en poseert.

Waarom?

Zo zul je nooit in het openbaar staan.

Dit? Dat ga je nooit doen.

Waarom oefenen?

Niemand zal dat zien.

Die persoon thuis die plast met de deur open...

en zijn huisdier laat kijken?

Gevangenis.

En als je de grote boodschap doet, eenzame opsluiting.

Je arme dieren. Waarom oogcontact?

Gevangenis.

Onze ware ik is niet te vertrouwen.

Dat ga ik je nu vertellen, oké?

Als ik echt mezelf ben, mijn ware, rauwe, echte ik...

Iets wat ik je niet heb verteld...

is dat Ryan en ik soms onze voetzolen op elkaar doen...

en dan langzaam onze tenen laten...

verstrengelen.

Dus...

gelukkig zijn er vrienden.