Listen to Me Marlon

Tijdens z'n leven heeft Marlon Brando vele geluidsopnames gemaakt...

die nu pas te horen zijn voor het publiek.

Dit is het begin van de band.

Het geluid is mono en dit is microfoon 1.

Oké.

Luister, dan vertel ik iets wat ik heb gedaan.

Ik heb m'n hoofd laten digitaliseren.

Ze hebben een laser...

die zo om je heen gaat.

Zo digitaliseerden ze m'n gezicht.

Ik trok een hoop gezichten. Ik glimlachte...

en trok een triest gezicht.

Dus alles is nu digitaal.

Acteurs zijn straks niet meer echt.

Ze zullen in een computer staan.

Let maar op, het gaat gebeuren.

Dus misschien is dit wel onze zwanenzang.

Dat morgen, morgen en alweder morgen...

kruipt, kort van schreden, voort van dag tot dag...

tot aan het laatste woord in het boek des tijds.

Al onze gist'rens...

lichtten narren voor naar dood en stof.

Uit, korte kaars, uit, uit.

Een schim, die waart, is 't leven.

Een arm speler, die op 't toneel zijn uurtje praalt en raast...

en dan verstomt, verdwijnt.

Het is een sprookje, verteld door een onnozele...

vol galm en drift, gans...

zonder zin.

Alle eenheden naar een schietpartij.

De politie rukte uit na een noodoproep.

Maar dit was niet zomaar een adres...

en de beller niet zomaar iemand.

Het was Marlon Brando...

over een schietpartij bij hem thuis.

De rampspoed...

is naar mijn huis gekomen.

Brando won in 1954 een Oscar voor zijn rol...

in 'On the Waterfront'.

Hij werd al beschouwd...

als de beste Amerikaanse acteur ooit.

Zonder je smeergeld...

en je chantage en je wapens stel je niks voor.

Hé, Stella.

Marlon Brando's impact op het acteren...

zal over 500 jaar nog voelbaar zijn.

Ik doe hem een aanbod dat hij niet kan weigeren.

Marlon Brando was thuis tijdens de schietpartij...

maar volgens de politie is hij er geen getuige van geweest.

De schietpartij bracht het privéleven...

van de beroemde kluizenaar onder de aandacht.

Het valt niet mee om je verstand en je realiteitszin te bewaren...

onder druk van het succes.

'Claxonneren' waakhond op het terrein

Het zou een zeer persoonlijke documentaire worden...

over het leven van mijzelf, Marlon Brando.

Hij is een onrustige man...

alleen, omringd door herinneringen...

in een toestand van verwarring en droefenis...

afzondering, wanorde.

Hij is dusdanig aangeslagen dat hij sociaal niet normaal kan functioneren...

zodat hij een soort mechanische pop wordt.

Misschien vindt hij dat hij slecht behandeld is...

en is hij kwaad vanwege die behandeling.

Hij verzamelt stukjes informatie, losse filmpjes...

om te proberen uit te leggen waarom hij zo is.

Tien, negen, acht, zeven, zes...

vijf, vier, drie, twee, één.

Zelfhypnose #7

zelfhypnose #7 Laat je geest nu afdwalen.

Terug...

ver terug in de tijd...

naar een periode datje heel jong was.

Toen je 's ochtends wakker werd...

en je je aankleedde toen iedereen nog sliep...

over het voetpad in Omaha liep...

en onder die grote iep ging zitten.

Met de wind die door het licht waaide.

De schaduw van de bladeren.

Het is net een heerlijke, zachte droom.

En die zachte wind roept je.

Die wind kun je vertrouwen.

Jij bent de herinneringen.

Ik heb al m'n hele leven heel sterk het gevoel dat ik vrij moet zijn.

Als ik in die trein stond, was ik vrij.

Ik stond graag in zo'n wagon naar het spoor te luisteren.

Weet je wel?

Een heel zonderling ritme.

Ik arriveerde in New York met gaten in m'n sokken en in m'n geest.

Ik weet nog dat ik me bezatte...

en op de stoep in slaap viel.

Niemand viel me lastig.

Ik was altijd iemand...

die heel nieuwsgierig was naar andere mensen.

Ik keek graag op straat naar gezichten.

Dan ging ik naar de hoek van Broadway en 42nd Street...

naar een Optimo-sigarenwinkel...

en keek ik drie seconden naar mensen die voorbijkwamen.

Ik probeerde in die korte tijd hun persoonlijkheid te analyseren.

Het gezicht kan vele dingen verbergen.

En mensen verbergen altijd dingen.

Ik vond het interessant om te raden...

naar de dingen die mensen niet wisten over zichzelf.

Wat ze voelen, wat ze denken, waarom ze dat voelen.

Waarom gedragen we ons op een bepaalde manier?

Wat is het antwoord?

Is er wel een antwoord?

Er is iets watje heel erg nodig hebt.

Een of andere vorm van contact.

Een ervaring die je een gevoel van voldoening geeft.

Ik had het gevoel dat ik tekortschoot.

Dat ik niet genoeg wist...

geen goede opleiding had genoten.

Ik voelde me dom.

Ik werd min of meer bij toeval acteur.

Ik ging naar de New School for Social Research...

een zeer bijzondere onderwijsinstelling.

M'n docenten waren allemaal joods.

De New School was een standplaats...

voor joden die aan Hitler waren ontsnapt.

Het waren zeer gerespecteerde lui.

Het academische neusje van de zalm.

De controle over je leven begint bij deze cursus.

Ik studeerde bij een vrouw genaamd Stella Adler.

Een zeer goede actrice.

Een uitstekende actrice.

De geur van de schmink...

en de verlokking van het toneel...

kwamen naar voren in haar lesmethoden.

Het heeft niets te maken met woorden.

Je acteert geen woorden.

Je acteert met je ziel.

Ik was heel verlegen als kind.

Gevoelig. Heel gevoelig.

In het theater is de acteur de baas.

Het gaat tegen de natuur van de mens in om je terug te trekken.

Wees niet bang, zei ze.

Je hebt 't recht om te zijn wie je bent...

waar je bent en hoe je bent.

Zorg dat je altijd eerlijk bent daar.

Sta jezelf toe om dingen te voelen.

Om liefde of woede te voelen.

Spreek de gedachten die je kwellen uit.

Iedereen heeft een verhaal.

Iets wat hij verbergt.

Breng niets naar het heden...

wat geen verleden heeft.

We ontwikkelen de techniek van het acteren al heel vroeg.

Zelfs als kind al...

als we ons ontbijt op de grond gooien...

om moeders aandacht te trekken.

Acteren is overleven.

Ja, dat is mijn moeder.

Die foto daar.

Een portret van m'n moeder toen ze rond de 40 was.

Ze was fantastisch.

Ze verkleedde bijvoorbeeld onze gans als de kerstman.

Ze maakte er een kerstman van.

Ze trok 'm een rood pak aan...

en gaf 'm een baard en zo.

Een heel inventieve en artistieke vrouw.

En ik mis haar heel erg.

Van m'n moeder heb ik het gevoel voor het absurde meegekregen.

Ze had een kunstgebit.

Soms moest ze lachen.

En als ze lachte...

kwam haar gebit los van haar tandvlees.

Als ik lachte, vond zij het ook grappig.

Dan moesten we allebei keihard lachen.

M'n moeder bracht me de liefde voor de natuur bij.

En het gevoel datje dicht bij de dieren staat.

Er was geen deuntje dat ze niet kon spelen op de piano.

Niet één.

Ik mijmer graag over haar.

Ik hield van de dranklucht in haar adem.

Haar adem werd heel zoet.

Het was een heerlijke geur.

M'n moeder was alcoholiste.

We woonden in een klein stadje en m'n moeder was daar de dronkaard.

Ze begon langzaam in rafels uiteen te vallen.

M'n moeder verdween soms spoorloos.

Dan hadden we geen idee waar ze uithing.

Ik moest haar soms uit de cel halen.

Herinneringen die me zelfs nu nog vervullen met schaamte en woede.

Je moet constant acteren.

Het gaat er niet om dat je je tekortkomingen verdedigt in het theater.

Het gaat erom dat je ze te boven komt.

Stella was zo vriendelijk me bij haar thuis uit te nodigen.

Ik maakte deel uit van haar familie.

Toen ik het echt zwaar had, in de war was en stuurloos...

behandelde zij me altijd heel liefdevol.

Ik had nog nooit iets gedaan...

waar ik volgens andere mensen goed in was.

Ze legde haar hand op m'n schouder...

en zei: Maak je geen zorgen.

Afgaande op wat heb ik gezien...

gaat de wereld nog veel van jou horen.

Hij speelt Stanley Kowalski in 'A Streetcar Named Desire'.

De rol die hem internationale roem gaf.

We zijn blij dat hij te gast is: Mr Marlon Brando.