Pawn (담보)

Saya harap sidang kemuncak

di antara kedua negara hari ini

akan membawa hasil yang

lebih besar kepada

perkongsian syarikat kerjasama strategik kita.

Saya percaya Presiden Xi

adalah pemimpin yang sangat ikhlas dan boleh dipercayai.

Berhenti!

Bagus.

Tayangan sebenar bermula apabila menteri tiba.

Cuba bertenang.

Ini kali pertama awak menterjemah untuk menteri, bukan?

Ya. Saya akan buat yang terbaik.

Awak akan baik-baik saja.

Seungyi, awaklah jurubahasa Cina terbaik yang kami ada!

Awak yang terbaik, tuan.

Saya masih belajar.

Menteri dah sampai!

Terima kasih semua.

Cik Park Seungyi akan menjadi jurubahasa awak, tuan.

Gembira dapat berjumpa awak.

Saya dah dengar betapa bagusnya awak.

Terima kasih. Saya Park Seungyi.

Terima kasih atas bantuan awak, Cik Park.

Terima kasih, tuan.

Bertenang...

Apa dia?

- Seungyi? - Saya sibuk sekarang.

Seungyi! Saya dah jumpa dia!

Apa?

Sidang kemuncak masih belum tamat?

Datang sebaik awak dah selesai. Cepat!

Lapangan Terbang Beijing. Tolong cepat.

(Sidang Kemuncak Kerjasama Ekonomi China-Korea)

Selama lebih 10 tahun, saya bersusah payah mencari seseorang.

Akhirnya,

saya akan berjumpa dengannya.

Sarjan!

Di sana!

Dengar.

Awak pasti...

ini tempatnya?

Ya, saya rasa jalan itu.

Kita akan bergerak dalam bulatan!

Saya akan betulkan, tuan.

Kita bukannya dalam tentera lagi!

Minta maaf saja! Bodoh.

- Saya akan betulkan, tuan. - Sekali lagi?

Datang dekat lagi.

Awak cakap kulit awak sensitif

dan awak pakai emas tiruan?

Ikut saya.

Mari!

Ada sesiapa di sini?

Itu sungguh menyegarkan!

Pilih sesuatu.

Tak mengapa. Ambil sesuatu.

Kenapa dengan awak! Pai Choco lagi?

Tak cukup makan benda itu dalam tentera?

Makan sajalah benda itu.

Helo? Berapa harga ini?

Tiada siapa di sini. Mereka pergi ke bilik airkah?

Jom pergi.

Awak tak bayar, tuan?

Dengar sini.

Orang yang meminjam daripada kita semuanya sama saja.

Awak perlu tumpukan perhatian dan bekerja keras

untuk dapatkan prinsipal semula.

Bukan rancangan kita untuk makan secara percuma?

Betul. Tiada siapa di situ untuk ambil duit kita.

Sebab itu saya dah buat keputusan.

Sama seperti bezanya pemikiran awak ialah

sebelum dan selepas menggunakan bilik air.

Orang bodoh mana yang akan bayar jika tiada siapa di situ?

Jadi awak katakan yang kita bukannya bodoh. Betul, sarjan?

Ketua! Bodoh!

- Saya akan betulkan, tuan. - Sekali lagi?

Maafkan saya, tuan.

Mari sini.

Sekejap.

Bukankah itu dia?

Itu dia, bukan?

Saya rasa...

Awak rasa?

Awak yang tulis kontrak itu!

Awak tahu saya ada masalah mengecam muka.

Kenapalah awak ini!

Itu memang dia!

Hei! Kang Myungja!

Berhenti menjerit pada saya! Tak guna!

Kang Myungja! Berhenti!

Berhenti!

Saya akan bayar awak.

Saya bersumpah akan bayar awak!

Kalau begitu kenapa lari dan buat kami mengejar awak?

Ketua? Biar saya cakap dengan dia.

Dengar. Kalau awak asyik mengelak kami,

kami terpaksa bertegas.

Betul?

Kalau awak bayar faedah tepat pada masanya,

kami tak akan asyik datang seperti ini.

Tapi saya ada alasan tersendiri.

Apa alasannya?

Bapa dia...

Dia baru meninggal.

Oh, tidak...

- Sebab itu dia... - Diam!

Nampak ini?

Awak dah tertunggak selama 2 bulan!

Tolonglah kali ini saja?

Lain kali, saya akan bayar 3 bulan terus.

Yalah 3 bulan! Itu masalah awak.

Kenapa awak tak...

Hei!

Budak kecil! Pandang saya!

Pandang mata saya!

Kenapa awak!

Kalau awak merenung orang dewasa seperti itu,

polis akan bawa awak pergi!

Berani betul awak!

Awak baru pukul saya?

Awak pukul perempuan?

Sekejap. Saya tak sengaja!

Awak yang alihkan kepala awak!

Lelaki ini baru pukul mak saya!

Tolong mak saya!

- Hentikan! - Tuan...

Apa yang awak tengok?

Jaga hal masing-masing!

Berambus!

Kalau begitu, baiklah.

Beri kami barang gadai supaya kami boleh percayakan awak.

Saya tiada apa. Barang gadai apa?

Dia cakap dia tiada apa.

Jom tengok.

Ini sesuatu yang boleh digadai!

Bukan anak saya!

Mak!

- Bawa duit esok! - Saya akan jaga dia.

- Saya janji saya akan bayar! - Mak!

Jangan risau. Saya akan belikan anak awak

makanan dan hadiah yang mahal!

Awak bawa duit saja!

Diam!

Nah, ambillah!

Nampak? Saya beri awak hadiah.

Saya belikan awak makanan juga!

Bukankah saya lelaki yang baik?

Tapi masih...

Kenapalah awak ini!

Kami tak akan cederakan awak atau apa-apa.

Bila mak awak dah bawa duit,

kami akan hantarkan awak kepada dia semula.

Jadi, berhenti menangis!

Dasar budak suka menangis...

Bagaimana kalau mak dia tak boleh dapatkan duit itu?

Bodoh!

Mak mana yang akan

abaikan anaknya untuk $750?

Mak awak buat begitukah?

Biar betul? Saya dah cakap jangan datang lagi!

Saya perlukan gaji suami saya.

Kenapa awak tak bayar kerja dia?

Saya dah beritahu, saya dah bayar!

Tapi saya tak dapat pun duitnya!

Kecewanya!

Kenapa dia perlu beri awak duit

kalau dia lari dengan gadis lain?

Tak masuk akal!

Dan jangan lupa yang saya tahu awak pendatang haram di sini.

Saya dah tolong awak.

Bersopanlah sedikit!

Saya perlu bayar faedah hari ini juga.

Itu masalah awak!

Kalau begitu pinjamkan saya duit sedikit.

Saya janji saya akan bayar semula.

Lepaskan!

Jangan kacau saya lagi dan pergi!

Ke tepi! Saya akan buat.

Ini saya, Myungja.

$750...

Semua orang di dunia ini,

tiada siapa yang nak pinjamkan saya duit.

Saya dah beritahu, bukan?

Ia dunia yang sukar di luar sana.

Saya akan hantarkan duit kepada awak.

Buat saja apa yang saya cakap.

Jangan risau.

Ia untuk kebaikan anak awak.

Pak cik, terima kasih banyak...

Siapa pula yang dia telefon sekarang?

Ibunya panggil saya. Saya akan pergi periksa.

Encik, saya dah dapatkan duit itu.

Saya akan bawa pukul 9:00 pagi esok.

Pesanan pertama.

Saya akan pegang anak awak sebagai gadaian sehingga esok.

Kalau awak gagal bayar lagi,

saya akan hantar dia ke rumah anak yatim.

Awak faham?

Budak kecil ini tak pernah dengar cakap.