Stalingrad: Dogs, Do You Want to Live Forever? (Hunde, wollt ihr ewig leben)

Parades zijn prachtig om te zien.

Op opzwepende muziek geselen de gepoetste laarzen het asfalt.

De ogen fonkelen, met gelijke tred gaat het vooruit, en het houdt pas op...

als in sneeuw en wind de lijkkleden opwaaien…

Om toe te dekken wat ooit zo optimistisch begon.

Een dode soldaat maakt het niet uit of de oorlog gewonnen of verloren is.

In 1942, toen het Duitse volk nog in de overwinning geloofde...

tekende zich in het oosten een kentering af voor het Duitse leger:

Een Russische tegenaanval.

Duizend tanks aan de Wolga.

Vanuit diverse bronnen hebben we vernomen...

dat de Russen met volle kracht in het Wolgagebied...

en de Donbocht oprukken.

Het Zesde Leger heeft deze zomer Stalingrad bereikt.

Daardoor is een vooruitgeschoven front ontstaan..

Dat een tegenaanval niet kan opvangen.

Maar Hitler vond dergelijke waarschuwingen zwartkijkerij.

Hij beval 't Zesde Leger onder generaal Paulus om Stalingrad in te nemen.

Dat bevel werd het doodvonnis voor het Zesde Leger.

Dit zijn hun grafzerken op de Calvarieberg in Stalingrad.

Dit hun graftomben: tractorfabrieken en machinehallen in Stalingrad.

Dit zijn de pilaren op het graf van de onbekende soldaten in Stalingrad.

Weinigen konden het leven en sterven van het Zesde Leger navertellen.

Ze richtten een gedenkteken op, zonder het te verbloemen.

In Charkov, 250 kilometer achter het front…

Is alles nog rustig als een Duitse luitenant zich meldt voor het Wolgafront.

Ik ga hier niet over. Dat is een andere afdeling. U wordt straks geroepen.

Neem me niet kwalijk.

Waar blijven mijn marsorders? - Wordt aan gewerkt.

Vanwaar die haast? Charkov is toch leuk?

Ik ben het hospitaal en de carbid-lucht nu wel zat.

Volgende. Wie is er dan? - Ja, ik.

Wat is er met hen? - Ze hebben allemaal zorgen.

Geen werk, honger... En dan de politiek, begrijpt u wel?

We moeten orde scheppen. - Wegwezen, de volgende.

Maar ik ben ten einde raad. Iemand moet toch helpen?

We hebben geen tolken meer nodig.

Het is hier geen kinderopvang. Wegwezen, bevel is bevel. Volgende.

Maak m'n spullen in orde. Ik ben zo terug.

Hallo, wacht eens even. - Wat wilt u?

U huilt. Wat is er aan de hand.

Als ik morgen geen werk heb, word ik naar Duitsland gedeporteerd.

Juist. En zij hebben niks voor u?

Uw landgenoten behandelen ons als vuil.

Hebt u een opleiding gehad?

Ik was bezig, maar jullie hebben de universiteit gesloten.

Hoe komt het dat u zo goed Duits spreekt?

M'n vader wilde dat ik het leerde. Hij had 'n zwak voor Duitsers. Vroeger.

Ik heb een idee. Misschien kan ik iets voor u doen.

Waarom wilt u mij helpen? - Ik kan een mooi meisje niet zien huilen.

Hallo, muzenzoon. Hoe gaat het?

Bedankt, m'n arm is weer in orde.

Ik mag vanavond weer optreden. - Geweldig.

Ik kan je niet naar de trein brengen. - Geeft niet.

Ik wil je iets vragen. Je moet me helpen.

Een meisje… - Alweer?

Ze willen haar deporteren.

Ze is student, ze spreekt goed Duits.

Die kun je toch niet afvoeren? Kan ze niets in de ondersteuning doen?

Misschien in de bibliotheek. Ik zal eens kijken.

Dit is haar adres. Dat ik nou net weg moet.

Hallo, dominee Busch. - Overste.

Fijne vakantie gehad? - Ja, maar wel kort.

Gaan we dezelfde kant op? - Naar Stalingrad.

Kom er dan maar bij.

Köpcke, de grote koffer.

Zwaar.

Hou m'n hond even vast. Mag ik, overste?

Goeie genade, hij is echt zwaar. - Dat valt tegen, hè?

30 kilo lekkers van moeder.

Ga maar. Misschien hebt u nog tijd voor een kus.

Ik kom zo terug.

Katja, wat is er? - Alles is in orde.

Ik heb werk in de bibliotheek. Dankzij luitenant Führmann.

Wat geweldig. Dan kun je tenminste hier blijven.

Daarom kwam ik je even bedanken. De luitenant had gezegd dat je hier was.

Maar ik heb je naam niet goed verstaan.

Gerd. Gerd Wisse.

Niet te geloven. Toen we vanochtend elkaar ontmoetten, was ik zo verdrietig.

Führmann moet op je passen. Zeg dat hij me moet schrijven.

Belachelijk.

Goebbels viert al dat we Stalingrad in handen hebben.

Over een paar dagen is het toch zover? - Denkt u? We zijn al maanden bezig.

De Führer zegt dat de Russen verslagen zijn.

Dan zit ik zeker in de verkeerde oorlog.

Bij Stalingrad zien de Russen er nog gezond Uit.

Zij zitten goed en wij lijden zware verliezen.

Vóór m'n verlof hebben we vijf bataljons opgeofferd voor een stel ruïnes.

Die we daarna weer kwijtraakten. U bent er toch ook bij geweest, dominee?

Waanzin.

Waar gaat u eigenlijk heen?

Ik word verbindingsofficier bij de Roemenen.

Dan bent u ook niet te benijden. - Hoezo niet?

Wat is er nou?

Wat is er?

De partizanen hebben 't spoor vernield. Het duurt de hele nacht.

Waar zijn we? - 40 km van Kalatsj.

Waar kan ik hier bellen? - Bij de bouwkeet.

Ik laat een auto komen. Kom, dominee. U moet mijn kant op.

Mag ik ook mee? Misschien red ik het ook nog.

Prima. De bagage bezorgen ze wel na.

Hoe was uw naam? Sergeant Böse?

Alstublieft, thee. - Dank u.

Is er nog thee voor ons?

Stuur zo snel mogelijk een auto.

Laten we eerst nog wat te eten maken.

Matka, heb je eieren?

Eentje maar?

Dominee, snijdt u de aardappels even. - Als je mij dat toevertrouwt.

Ik doe het wel.

Met hoeveel zijn we eigenlijk?

Een, twee, drie, vier... Vier.

Vijf, zes, zeven, acht, negen. Plus de hond.

Haal 's twee metworsten uit mijn rugzak.

U hebt een groot gezin. - Veel kinderen.

Waar is uw man? De vader?

Dood. 'Vojna', oorlog.

En wie helpt u dan nu? - Helpen?

Dank u zeer.

Ik dacht dat Moskou dat al had afgeschaft.

Dat is ze in Duitsland ook niet gelukt. Ondanks Ordensburgen en Hitlerjugend.

Alles vergaat, maar dat blijft. Reken maar.

Ik ben ook op een Ordensburg opgeleid.

We leerden op onszelf te vertrouwen, en daar komen we heel ver mee.

Tot de band een keer klapt.

Luitenant, ik ben eigenlijk de dienstmeid.

Dingen regelen. En verder ben ik de motorenspecialist.

Je rijdt dat ding nog aan gort, specialist. - Nee, deze kan wel wat hebben.

Wat is er met je hand? - Niks ernstigs. Een scherf.

Niet genoeg om naar huis te mogen.

Geef acht.

Sergeant Böse. Twee verbindings- mannen en één aan het apparaat.

Op een goede samenwerking.

Plaats rust.

Soldaat Sänder. - Telegrafist Knautsch.

Zal ik u voorgaan?

Krämer, let jij op de hond? - Jawel, luitenant. Kom maar, meid.

Wat is dit allemaal? - Hier zit de staf van de Roemenen.

Dat is de bunker van generaal Codreanu en dat is uw onderkomen.

Allemaal rattennesten. Kapitein Scherer verwacht u al.

Luitenant Wisse meldt zich. - Fijn dat u er bent. Welkom, ga zitten.

Het is erg informeel, maar ik ben aan het pakken.

Waarom duurde het zo lang?

Het spoor was opgeblazen bij Kalatsj. - Begint het daar ook al?

Het is ook geen wonder.

Goed dat u meteen gebeld hebt. Ik heb haast.

Ik moet m'n aansluiting halen in Kalatsj.

Het is best een gezellig hol voor een winterslaap.

Als u daaraan toekomt. Er schijnt iets te broeien bij de Rus. Ziet er niet goed uit.

Sergeant Böse zal u wegwijs maken.

Generaal Codreanu weet al van uw komst. Aardige man. Houwdegen.

De Roemenen zijn prima militairen, tot zelfmoord bereid. Moment.

Krämer, is de tank vol? - Ga ik doen.

Snel een beetje.

U hebt hier prima mensen om u heen.

Wat ik nog zeggen wilde:

Een Duitse majoor is tactisch coördinator bij de Roemenen. Linkmann.

Geen makkelijke man. Maar u valt disciplinair niet onder hem.

Volgens mij heb ik alles. Kom mee.

Böse, ik laat de luitenant onder uw hoede.

De sergeant houdt de boel hier draaiende. Nou, het allerbeste.

Vat uw taak hier niet te licht op. Vaarwel.

Goede reis. - En meld u even bij het legerkorps.

Waar wacht je nog op, Krämer? - We gaan.

Die had haast. - Terecht. We waren graag meegegaan.

Ach, het is hier toch heerlijk rustig?

Schijn bedriegt. Wij van de inlichtingen horen het gras groeien.

Weet u welk bevel er om 18.00 uur wordt uitgegeven?

Verlofverbod.

Vandaar die haast. Nou snap ik het.

Waar is de bunker van de majoor? - Ik breng u wel even.

Luitenant Wisse, nieuwe commandant Verbindingen.

Linkmann.

U lijkt me verdraaid jong voor zo'n zware functie.

Drie jaar frontervaring maakt veel goed. - Dat zullen we wel zien.

Hopelijk bent u wat slimmer dan die zwartkijker Scherer.

Die zag in elke patrouille 't Rode Leger. - Hij leek nogal gespannen.

Logisch, als je de hele dag spoken ziet.

Goed, we vallen onder het 51e legerkorps.

Generaal von Seydlitz, prima eenheid.

Het komt erop aan om slim te zijn en afstand te bewaren tot de Roemenen.

Slechte soldaten, matige officieren. Kortom, een bende. En hysterisch.

Het gaat erom dat je je niet laat meeslepen, en stalen zenuwen hebt.

Die heb ik. Bedankt voor het advies.

En wat ons tweeën betreft:

Ik had al van u gehoord.

Prima loopbaan. Ordensburg en zo. Ik zit er ook al lang.

Het valt hier niet mee. We moeten elkaar steunen.

Duidelijk, majoor.

Vanavond dineren we met de generaal. Ik zal u voorstellen.

Mijn divisie zit in een lastige positie.

We bestrijken een gebied van 19 kilometer in plaats van 5 of 6.

Sinds de zomer vechten we continu, zonder zware wapens of afweergeschut.

Zelfs zonder mijnen, en zonder enige reserves.

Weken lang weten we al dat de Russen oprukken.

Weken lang heb ik Scherer om hulp gevraagd, maar hij kreeg niets gedaan.

Ik ga er direct werk van maken. - Bedankt, maar ik vrees dat 't te laat is.

Majoor Linkmann gelooft niet in een Russische aanval, al kent hij de situatie.

Ik sluit een aanval niet uit…

Maar ik vertrouw erop dat we in staat zijn om die af te slaan.