Our Blooming Youth (Youth, Climb the Barrier / Cheongchunwoldam / 청춘월담)

(และศาสนาในเรื่อง เป็นเพียงการสมมติเท่านั้น)

(ถ่ายทำโดยอาศัย อุปกรณ์ประกอบและใช้เทคนิคพิเศษ)

ดอกโบตั๋นแห้งหรือ

กลิ่นอะไรกันนะ

ท่านแม่จุดเทียนหอมหรือ

ในวันนั้นข้าได้เห็น ดอกโบตั๋นอยู่ในครัวไหมนะ

เจ้าต้องพยายามฟื้นความทรงจำ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เจ้าต้องนึกเรื่อง ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ออก

เจ้าต้องทำได้แน่

สิ่งที่ข้านึกไม่ออกคืออะไรกันแน่

บางอย่างที่ข้าเผลอมองข้าม

สิ่งที่ข้าหลงลืมไป

แจอี

ใช่แล้ว ยองเข้ามาที่ครัวด้วย

ทุกอย่างที่นางเอ่ยกับข้า เป็นเพียงคำหลอกลวงอย่างนั้นหรือ

ตอนที่ใครบางคน ยิงธนูใส่ข้าในพื้นที่ล่าสัตว์

ข้าก็พบมินแจอีพอดิบพอดี

หรือจะเป็นนางจริงๆ…

นี่ไม่ใช่ธนูของกระหม่อม

ที่พยายามยิงข้า

สิ่งที่เกิดขึ้นในพิธีคือกลลวง

มิน่านางถึงรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง ของเหตุการณ์ในพระราชพิธีทันที

หากพระองค์ไม่ได้ส่งจดหมายลับไปจริงๆ

หม่อมฉันจะรู้เรื่องจดหมายภูตผี ได้อย่างไรเล่าเพคะ

คนที่ส่งจดหมายภูตผีมา ร่วมมือกับมินแจอีอย่างนั้นหรือ

ไม่สิ เป็นไปไม่ได้

มันไม่สมเหตุสมผล

ต่อให้คนร้ายกับมินแจอีร่วมมือกัน ก็ไม่มีสาเหตุสมควรอันใด

ที่นางจะต้องสังหารครอบครัวตัวเองเลย

แต่ว่า…

ข้าคงเก็บนางไว้ข้างตัวไม่ได้แล้ว

ไปพาตัวซุนดลมาให้ข้า

อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึงทรงอยาก ให้กระหม่อมพาตัวเขามา

ไปพาเขามา

พาตัวเขามาหาข้าเดี๋ยวนี้

ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรืออย่างไรกัน

ไปพาตัวโกซุนดลมาที่นี่เดี๋ยวนี้!

วันนั้นยองก็เข้ามาในครัวด้วย

หากข้าเล่าให้พระองค์ฟัง

บางทีพระองค์อาจช่วยข้าหาคำตอบได้

พูดถึงก็มาพอดี ช่างตายยากเสียจริง

เหตุใดต้องลากคอข้าเช่นนี้

มีเรื่องอะไรกันแน่ ปล่อยข้าก่อนสิขอรับ

องค์ชายรัชทายาท ราชองครักษ์แทกังมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ

องค์ชาย กระหม่อมพาเขามา ตามรับสั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ

เราขออยู่ตามลำพัง

บอกให้ข้าราชบริพารทุกคน ออกไปจากเรือนหลังนี้เสีย

พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรัชทายาท

องค์ชาย นี่มันเรื่อง…

นี่คือสิ่งที่เจ้ากับมันสวมไว้ เป็นของแทนใจใช่หรือไม่

ไม่ใช่นะเพคะ

สิ่งนี้ไม่ใช่ของแทนใจเพคะ

เขามอบมันให้หม่อมฉัน ในฐานะสหายและพี่ชายคนหนึ่ง

เพราะรู้สึกเศร้า ที่หม่อมฉันต้องจากบ้านมา

ข้อความในระเบียน ไม่ใช่คำลวงแม้แต่นิด

เจ้าต่างหากที่โป้ปดมดเท็จ

มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

ต่อจากนี้ข้าจะไม่เชื่อคำพูด ที่ออกมาจากปากเจ้าแม้แต่คำเดียว

องค์ชาย เหตุใดจึงตรัสเช่นนั้น…

พระองค์เชื่อใจหม่อมฉันไม่ใช่หรือ

อ่านเสีย

จดหมายนั่นเขียนขึ้นมาเพื่อเจ้า

ถึงแจอียอดรัก

ข้าเสียใจนัก

ที่เราไม่อาจหนีไปแต่งงานด้วยกันได้

ขออภัยด้วยที่ข้าต้องทรยศ ความเชื่อใจที่เจ้ามีให้

ไม่มีสิ่งใดทำให้ข้า มีทั้งความสุขและความทุกข์

ได้มากเท่ากับความรัก ที่เจ้ามอบให้ข้าอีกแล้ว

แม้จะอยู่บนฟากฟ้า ข้าก็จะยังรักเจ้าเสมอ

ข้านั้นรักเจ้า มากพอๆ กับที่เจ้ารักข้า

"แม้จะอยู่บนฟากฟ้า" หรือเพคะ

องค์ชาย จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาด้วยวิธีการใด

ไม่จริงนะเพคะ

องค์ชาย เนื้อความในนี้เป็นเรื่องโกหกเพคะ

พระองค์ต้องเชื่อหม่อมฉันนะเพคะ

ยองไม่มีวันทำแบบนี้…

เลิกพล่ามอะไรไร้ยางอายเสียที!

นั่นเป็นคำสั่งเสียก่อนตาย ของบุรุษผู้หนึ่งเชียวนะ

มันคือจดหมายลาตาย

เขาแขวนคอ

หน้าเรือนของสตรีที่ตัวเองรัก

จดหมายลาตายเช่นนี้ มันจะเป็นเรื่องโกหกไปได้อย่างไร

บอกข้ามา

อธิบายเรื่องนี้เสียสิ

เจ้าเริ่มโกหกข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เรื่องจดหมายลับก็คงโกหกสินะ

เรื่องธนูกับกระดาษคำอธิษฐาน…

เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่

ไม่ใช่นะเพคะ

ไม่ใช่หม่อมฉันจริงๆ องค์ชาย

ข้าไม่ฟังอีกแล้ว!

คำลวงของเจ้า ไม่สร้างประโยชน์อันใดให้กับข้า

ช่างไร้ค่าเสียจริง

ข้าไม่สนใจแล้ว

ว่าเจ้าจะวางยาพิษ สังหารครอบครัวตัวเอง

- เพราะชู้รักจริงหรือไม่ - องค์ชาย

- ข้างนอกมีใครอยู่บ้าง - องค์ชาย

มีใครได้ยินหรือไม่

เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึง…

ไม่มีใครได้ยินข้าเลยหรืออย่างไร!

ทรงเรียกหรือพ่ะย่ะค่ะ

ลากคอโกซุนดลออกไปเสีย

องค์ชาย

องค์ชายรัชทายาท โปรดให้โอกาสกระหม่อมด้วยเถิด

อย่าได้ก้าวเท้ากลับเข้ามา ในวังตะวันออกอีกเป็นอันขาด

ไม่นะพ่ะย่ะค่ะ

ไม่ใช่กระหม่อมจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เคยโกหกพระองค์เลย

โปรดประทานโอกาส ให้กระหม่อมได้อธิบายด้วยเถิด

องค์ชาย องค์ชายรัชทายาท

ไสหัวไปซะ

ขันทีที่เข้ามาได้ด้วยเส้นสาย ไม่แปลกจะโดนไล่ออกง่ายดายแบบนี้

อย่าได้กลับมาที่นี่อีกเล่า

ฮึ่ย

กลับบ้านไปนอนพักเสีย

พรุ่งนี้เช้าค่อยไปที่สำนักขันที

ข้าจะส่งจดหมายไปแจ้งให้

ขออภัยจริงๆ ขอรับ

พระองค์มีรับสั่งให้เอา จดหมายลาตายของเขาไปเพื่ออะไรกัน

พระองค์เข้ามาสืบสวน เกี่ยวกับคดีนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

ใต้เท้า ยังมีอีกเรื่องขอรับ

ข้ารับใช้ประจำตัว คุณหนูแจอีก็หายตัวไปเช่นกัน

เราคิดว่านางอาจหนี ไปกับคุณหนูแจอีด้วย

นางชื่อการัม

เป็นลูกพี่ลูกน้องของจางชีซูขอรับ

ตามหานาง

อย่างน้อยๆ เราต้องหาข้ารับใช้ ประจำตัวคุณหนูแจอีให้พบ

ขอรับ

เอ้อ จะว่าไป เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหนหรือ

หมู่บ้านฮันบัตขอรับ

เช่นนั้นนับจากนี้ ก็รีบกลับบ้านกลับช่องเสีย

ไม่มีวิธีไหนที่พอจะติดต่อ ขันทีโกได้เลยหรือขอรับ

เราไม่มีหนทางติดต่อเขาก่อนได้หรอก

เจ้าเป็นห่วงหรือ

ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไร

ว่าขันทีโกบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

ขอรับ

ดูท่าว่าจะยังคงวางใจไม่ได้สินะ

ข้ากับเขาค่อนข้างถูกคอกันน่ะขอรับ

แหม ทางการเอา ป้ายประกาศใหม่มาติดแล้วนี่

ท่านอาจารย์อย่าฉีกทิ้งอีกนะขอรับ

เป็นอย่างไร มันบอกว่าอะไรขอรับ

ข้าถึงได้บอกให้เจ้า หัดอ่านเขียนอย่างไรเล่า

ในเมื่อเจ้าอ่านป้ายประกาศไม่ออก

เจ้าจึงไม่รู้ความเป็นไป ในโลกนี้แม้แต่เรื่องเดียว

เข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะหัดก็ได้

ตกลงมันว่าอย่างไร

หน้าตานางดูคุ้นๆ นะขอรับ…

ข้ารับใช้ของใต้เท้ามิน หายตัวไปหนึ่งคน

ทางการจึงออกคำสั่งชูซเวรยอง

(ชูซเวรยอง: คำสั่งให้นำตัว ข้ารับใช้กลับไปหาเจ้าของ)

นางชื่อจางการัม

ประเดี๋ยวก่อนนะ…

นางหน้าตาคล้ายคลึง กับเจ้าหลายส่วนทีเดียว

พูดอะไรของท่านอาจารย์น่ะขอรับ ไม่คล้ายเสียหน่อย

ข้าเป็นบุรุษนะ

เจ้าโมโหที่ข้าบอก ว่าเจ้าเหมือนสตรีหรือ

แม้ตอนนี้ทางการจะยังไม่ทราบว่า

คุณหนูแจอีไปอยู่แห่งหนใด

แต่ข้าเดาว่าพวกเขาคงจะสรุปคดี โดยบอกว่านางเป็นคนร้ายเป็นแน่

การทำผิดหลักศีลธรรม เป็นความผิดที่ร้ายแรงที่สุดในโชซอน

อีกไม่นาน แม้แต่เรือนของนางก็คงไม่เหลือซาก

ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไรขอรับ

เมื่อใดมีผู้ฝ่าฝืนหลักศีลธรรม ทางการจะทำลายบ้านของคนผู้นั้นทิ้ง

แล้วขุดหลุม ณ ที่ตรงนั้น สร้างเป็นทะเลสาบขึ้นมาแทน

เหล่าข้ารับใช้เอง ก็จะกลายเป็นทาสของทางการ

แต่ข้านึกแปลกใจนัก ว่าเหตุใดนางจึงหนีไป…

หรือว่าตอนนี้ข้ารับใช้นางนั้น

จะอยู่กับคุณหนูแจอีกันนะ

หากพวกนางอยู่ด้วยกันก็คงจะพึ่งพา

ซึ่งกันและกัน ทำให้หลบซ่อนตัวง่ายกว่า

- คิดเช่นนั้นหรือไม่ - ขอรับ

แล้วจะเกิดอะไรขึ้น กับข้ารับใช้นางนั้นหรือขอรับ

นางฝ่าฝืนกฎหมาย ดังนั้นคงจะถูกลงโทษ

ข้ารับใช้ที่เป็นบุรุษที่หนีไป จะถูกประทับคำว่า "ข้าทาส"

ลงบนแก้มข้างซ้าย ส่วนข้ารับใช้ที่เป็นสตรีจะถูกประทับ

บนแก้มข้างขวาเพื่อไม่ให้หนีไปไหน…

เป็นอะไรไป

หน้าเจ้าซีดเซียวหมดแล้ว

เหตุใดถึงมีบทลงโทษ ที่เลวร้ายเช่นนั้นอยู่ด้วยล่ะขอรับ

ก็นั่นสินะ

ข้าเองก็คิดว่ามันเลวร้ายมากเช่นกัน

แต่เราจะทำอะไรได้ มันคือกฎหมายที่ถูกเขียนไว้แล้ว

ยอง

ท่านตายไปแล้วจริงหรือ

ไม่อยากเชื่อว่าท่านจะฆ่าตัวตาย

เหตุใดยองจึงทิ้งจดหมายลาตาย ที่มีเนื้อหาเช่นนั้นไว้

วันนั้นยองเข้าไปในครัวเพราะอะไร

และเหตุใดข้าจึงจำไม่ได้

ว่าในวันนั้นเราพูดคุย

เรื่องอะไรกันแน่

เจ็บใจนัก…

เหตุใดข้า จึงกลายเป็นคนโง่ถึงเพียงนี้

เจ้าถูกไล่ออกไปแล้ว เหตุใดจึงยังอยู่ที่นี่อีก

ข้างในมีของที่เป็นของข้าอยู่ขอรับ

เจ้ามาที่นี่มือเปล่า

ก็จงกลับไปมือเปล่าเหมือนตอนมา

มันเป็นของสำคัญจริงๆ ขอเวลาแค่ครู่เดียวเท่านั้น

ทุกอย่างข้างใน เป็นขององค์ชายรัชทายาท

ไสหัวไปเสีย

เช่นนั้นก็ช่วยบอกองค์รัชทายาทที