Underworld

สงครามเกิดขึ้นและจบลงในชั่วพริบตา

ลูเซียนผู้นำที่น่าหวาดหวั่น และเหี้ยมเกรียมแห่งเผ่าพันธุ์ไลแคน

ถูกสังหารในที่สุด

พวกไลแคน กระจัดกระจายไปในสายลม...

ในค่ำคืนแห่งเปลวเพลิงและการจองเวร

ชัยชนะดูเหมือนจะตกอยู่ในมือเรา...

ผู้กำเนิดเป็นแวมไพร์

จากคืนนั้นผ่านมาเกือบ 600 ปี

กระนั้นแรงแค้นข้ามเผ่าพันธุ์ ก็ไม่ได้ลงหลุมไปกับลูเซียน

แม้พวกไลแคนเหลือเพียงน้อยนิด...

สงครามกลับยิ่งเดือดพล่าน

ดวงจันทร์ไม่อาจควบคุมมันได้อีกแล้ว

ไลแคนตบะแก่กล้าแปลงร่างได้ดังใจนึก

อาวุธถูกพัฒนาขึ้น แต่คำสั่งเรายังคงเดิม

ตามล่าและปลิดชีพพวกมันทีละคน

การปลุกใจที่สัมฤทธิ์ผลสูงสุด

อาจจะสูงเกินไปด้วยซ้ำ

สำหรับชีวิตเช่นฉัน "ผู้ท้าความตาย"...

นี่คือสัญญาณการสิ้นยุคสมัย

เรากลายเป็นความล้าหลัง

เหมือนอาวุธตกรุ่น...

น่าเวทนา... เพราะฉันอยู่เพื่อมัน

เลือด!

ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร คุณจะไม่เป็นไร

พวกแกทำตัวเหมือนหมาบ้า!

และทุกคนจงรู้ไว้...

นั่นคือสิ่งทีไม่ควรกระทำ

หากหวังจะสังหารแวมไพร์ ในถิ่นของมัน

หากหวังจะมีชีวิตรอด

เพียร์ซ! เทย์เลอร์!

ไปใส่เสื้อผ้าซะ

เรามีปัญหาซีเรียสซะแล้ว

ผมต้องทดสอบบางอย่าง

ที่แน่ ๆ มันเป็นของเหลวสะท้อนแสง

กระสุนอัลตราไวโอเล็ต

แสงอาทิตย์ถูกนำมาใช้เป็นอาวุธ

จะให้ฉันเชื่อว่าสัตว์ป่าชั้นตำ...

คิดค้นกระสุนล้ำสมัย เพื่อเอาไว้ฆ่าแวมไพร์ได้งั้นเหรอ

ไม่หรอก ผมว่ามันเป็นของกองทัพ

พวกมันขโมยมาใช้เป็นอาวุธไฮเทค

ฉันไม่สนว่าพวกมันเอามาจากไหน

ไรเจลตาย และเนธานเนียลอาจจะ ยังอยู่ข้างนอกนั่น

เราควรจะรวมสมัครพรรคพวก แล้วกลับออกไปสู้กับพวกมัน

ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ใช่ตอนนี้ บุกสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

ใกล้ถึงวันปลุกชีพแล้ว และบ้านนี้กำลังยุ่ง

สุ่มสี่สุ่มห้าเหรอ พวกมันยิงเรา ในที่สาธารณะอย่างนั้น

- และจากที่ฉันได้ยินในอุโมงค์นั่น... - เธอบอกเองว่าไม่เห็นอะไร

ฉันรู้ว่าฉันได้ยินอะไร และฉันรู้ได้จากสัญชาติญาณ

อาจจะมีไลแคน เป็นสิบ ๆ ตัว อยู่ข้างล่างนั่น

ใครจะไปรู้ อาจจะมีมากกว่านี้ก็ได้ เป็นร้อย ๆ

เราตามล่าล้างบางพวกมัน มาตลอดนะ

เครเวนพูดถูกนะ เซลีน

พวกมันไม่อยู่รวมกันเป็นฝูง มานานเป็นชาติแล้ว

- นับตั้งแต่ลูเซียนตาย - ฉันรู้น่าคาห์น

แต่ฉันอยากให้นายพิสูจน์ ด้วยการออกไปดู

ดี สั่งวางกำลังพลโดยรอบ

ฉันจะให้ซอเรนตั้งทีมค้นหา

- ไม่ ฉันจะนำทีมเอง - ไม่ได้! ให้ซอเรนจัดการ

เป็นร้อยเนี่ยะนะ

วิคเตอร์จะต้องเชื่อฉัน

- เป็นฉันคงไม่ทำท่าแบบนั้นกับคุณหรอก - ของมันแน่

ตามไปดูให้เธอแต่งตัวรอไว้ต้อนรับแขก

- เสียเวลาเปล่า - อะไร

ฉันสงสัยว่าวิคเตอร์ คงอยากให้เธอยืนหนาว อยู่ในนี้ แล้วจ้องมองหลุมศพเขาเป็นชั่วโมง

ไม่ เขาอยากให้เรารวมพล ออกไปค้นทุกตารางนิ้วในเมือง

ฉันไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมวิคเตอร์ถึงให้อำนาจกับเครเวน

เขาเป็นข้าราชการ มากกว่าจะเป็นนักรบ

มาเถอะ เธอต้องไปแต่งตัว

- เรื่องอะไร - งานปาร์ตี้ไง

ทูตเอมิเลียใกล้จะมาถึงแล้ว

โอ้ ใช่เลย

เธอควรจะสวมชุดนี้ มันเริ่ดมาก

พวกมันตามล่าคุณอยู่

เขามีเสน่ห์ดีนะ...

- สำหรับมนุษย์ - ใครกัน

ฉันตั้งใจให้เธอ อยู่เคียงข้างฉันในคืนนี้

พาเอริก้าไปสิ เธออยากจะอยู่ข้างคุณจะตาย

ฉันว่าเธอจริงจัง กับเรื่องนักรบนี่มากเกินไป

เธอลบล้างอดีตไม่ได้หรอก ไม่ว่าเธอจะฆ่ามันอีกสักเท่าไหร่

และอีกอย่าง...

เธอจะเป็นอมตะไปเพื่ออะไร...

หากเธอปฏิเสธความรื่นรมย์ในชีวิต

เห็นมนุษย์คนนี้มั้ย

- เขาทำไม - ฉันเริ่มคิดว่าพวกไลแคน...

บ้าจริง!

หาชุดสวยๆ มาใส่ซิ แล้วก็เร็วๆ ด้วยล่ะ

เครเวน ฉันพูดจริงนะ ฉันคิดว่าพวกมัน กำลังตามล่าเขา

นอกจากอาหารแล้ว พวกไลแคนจะตามล่ามนุษย์ไปทำไม

มีอะไรก้าวหน้าบ้างมั้ย

มาดูกัน

ผลเป็นลบ

กลับบ้านเหรอ

ใช่ นิโคลาสให้ฉันพักได้ 2-3 ชั่วโมงน่ะ

อีกอย่างนะ...

เขาว่านายผ่าตัดได้เยี่ยมมากคืนนี้

ใช่

ตามสบายนะ

เราถูกซุ่มโจมตี

ผู้ท้าความตาย 3 คน

- แล้วตัวทดลองล่ะ - เราเสียเขาไป

นายเสียเขาไป

ดูสภาพสิ

กระสุนเงิน ความเข้มข้นสูง

ป้องกันไม่ให้เขากลายร่าง

ไม่ต้องหาส่วนที่เหลือ โลหะเงินเจาะเขาพรุนแล้ว

ไม่มีทางเกิดใหม่ได้ในจุดนี้

เอามันออกดีกว่า

อย่าเกร็งนะ

พวกแวมไพร์ไม่รู้ ว่านายกำลังตามล่ามนุษย์...

- พวกมันไม่รู้ใช่มั้ย เรซ - ใช่

ฉันไม่คิดว่างั้น

- นายไม่คิดหรือนายไม่รู้ - ฉันไม่แน่ใจ

ผลเป็นลบ

ผมต้องขอตรวจดูไมเคิลหน่อยล่ะ

ต้องให้ฉันทำเอง ทุกอย่างเลยใช่มั้ย

บ้านอันทรงเกียรติของเรา อาจโดนมหาสมุทรแบ่งแยก...

แต่เราผูกพันกันด้วย ความอยู่รอดทางสายเลือด

และเมื่อเอมิเลียมาปลุกมาร์คัส...

ในอีก 2 วันข้างหน้า

เราจะกลับมารวม เป็นโคเวนเดียวกันอีกครั้ง!

ขอขอบคุณเจ้าของบ้าน สำหรับความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อ

เขาเข้ามาทำงาน แล้วก็กลับบ้าน

ผมบอกได้แค่นั้นล่ะ

แพทย์ฝึกหัดทำงานตลอดเวลา เราไม่ค่อยมีชีวิตส่วนตัวมากนักหรอก

รู้มั้ย ว่าจะหาเขาได้ที่ไหน

ไม่รู้

คุณลองไปหาเขาที่บ้านดูก็ได้ หรือไม่ก็รอจนกว่า เขาจะกลับมาที่นี่

เขาไม่ได้มีปัญหาอะไร ใช่มั้ยครับ

นี่ไมเคิล ตอนนี้ผมไม่อยู่บ้าน กรุณาฝากข้อความเอาไว้

ไมเคิล นี่อดัมนะ ตำรวจมาตามหานาย ที่โรงพยาบาล

พวกเขาเชื่อว่านายเกี่ยวข้อง กับเรื่องที่มีการยิงกัน

ฉันบอกพวกเขาว่านายไม่เกี่ยวแน่นอน...

แต่พวกเขากำลังจะไปหานาย

พวกมันตามล่าคุณทำไม

บ้าจริง!

สวัสดี ไมเคิล

นี่มันอะไรกัน

หยุดรถ

หยุดรถ!

ถอยไป!

โอเค

โอเค

เอาล่ะ

คุณเสียเลือดมากเลยนะ

ถ้าคณไม่จอดรถ คุณจะทำให้เราสองคนตาย

- นี่ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ! - ฉันก็ไม่เล่น!

หุบปากแล้วนั่งเฉยๆ ซะ ฉันไม่เป็นไรหรอก

เวร!

รอดไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง ประทับใจมาก

บางทีเรซอาจจะไม่ได้พูดเกินจริง

เรซไม่ได้เอาไอ้นี่กลับมา

ถ้าไมเคิลเป็นตัวพาหะ พวกแวมไพร์ก็...

เย็นก่อนเพื่อน

ฉันดูดเลือดเขามา

อีก 2 วัน พระจันทร์จะเต็มดวง

เขาจะกลายร่างเป็นไลแคนในเร็ววัน

แล้วเขาจะตามหาเราเอง

เสียดายจริงๆ ที่เราไม่มีเลือดมากกว่านี้

ผลเป็นบวก

นอนนิ่ง ๆ หัวคุณกระแทกอย่างแรง

คุณหมดสติไปพักใหญ่

คุณรู้มั้ยว่าทำไมพวกนั้น ถึงตามล่าคุณ

ผมอยู่ทีไหน

คุณปลอดภัยแล้ว

ฉันชื่อเซลีน

ข่าวลือเป็นจริงแฮะ

คนทั้งบ้านเมาท์กัน เรื่องสัตว์เลี้ยงใหม่ของเธอ

- เธอจะเปลี่ยนเขา ให้เป็นแวมไพร์งั้นเหรอ - เปล่าสักหน่อย

แล้วพาเขามาทำไม

เขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้

- แล้วเธอมาที่นี่ทำไม - เครเวนให้ฉันมา

เขาอยากเจอเธอ เดี๋ยวนี้

นี่มันเป็นเรื่องที่รับไม่ได้จริงๆ!

เธอขัดคำสั่งฉัน แล้วยังออกไปข้างนอกกลางดึก...

อยู่กับมนุษย์ มนุษย์ที่เธอ พากลับมาที่บ้านฉัน

เท่าที่รู้ นี่ยังเป็นบ้านของวิคเตอร์อยู่นะ

นี่ ฉันไม่อยากทะเลาะด้วยนะ

อยากให้รู้ไว้ว่าไมเคิล มีความสำคัญมาก กับพวกไลแคน...

- ไมเคิลอย่างงั้นอย่างงี้! - จะฟังมั้ย

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ หลงงมงาย กับทฤษฎีบ้าบอนี่นัก

ลูเซียนไม่ได้สนสักนิด กับไอ้มนุษย์...

ไมเคิลหรืออะไรของเธอนั่นน่ะ

เดี๋ยวก่อนนะ

เธอหลงเสน่ห์มันใช่มั้ยล่ะ

นั่นต่างหาก ทฤษฎีบ้าบอ

อ๋อ เหรอ

ออกไป!

ผมล่ะไม่อยากให้คุณ โกรธผมเลยจริงๆ

รอก่อน

เอ้านี่

เอาเลย ลองยิงดูหน่อย

ถอดแม็กออกมาซิ

คุณเลียนแบบกระสุนไลแคน ซิลเวอร์ไนเตรท

กระสุนสังหาร

พวกมันจะดันมันออกมา เหมือนกระสุนทั่วไปของเราไม่ได้

ตรงเข้ากระแสเลือด ไม่มีทางเอาออกได้เลย

บอกหน่อยซิ คาห์น

คุณเชื่อว่าลูเซียนตาย เหมือนที่พวกเขาว่ากันมั้ย

- เครเวนเล่านิทานสงครามอีกแล้วเหรอ - นั่นล่ะประเด็น

มันก็เป็นเรื่องเล่าเก่าๆ เรื่องที่เขาเล่า