Buffy the Vampire Slayer

เธอเป็นมือปราบ ในทุกรุ่นจะมีมือปราบเกิดมา

ผู้หญิงคนเดียวบนโลก ผู้ถูกเลือก

- นั่นใครน่ะ - ต้องเป็นแองเจิลแน่เลย

ความเดิมซีซั่นที่แล้วใน บัฟฟี่ เดอะแวมไพร์สเลเยอร์

แวมไพร์ตกหลุมรักมือปราบ

เหมือนบทกวีเลย

และเวลานี้มาถึงแล้ว

ผู้ถูกเจิม

บัฟฟี่ต้องเผชิญหน้ากับเดอะมาสเตอร์ และเธอจะตาย

เธอไม่หายใจ เธอตายแล้ว

หายใจ เร็วสิ

เจ้าตายไปแล้วนี่

ฉันอาจจะตายไปแล้ว แต่ก็ยังสวยอยู่

"เกรย์"

โอเค

- ตาเธอแล้ว - โอเค

"ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ที่เราได้อยู่ด้วยกัน

เรารักกันเท่าเวลาเท่าทั้งชีวิตแล้ว"

- "คนเหล็ก" - เยี่ยม ถูกต้อง

โอเค ฉันคิดออกแล้ว

- "ที่นี่มันบ้าไปแล้ว บ้าไป..." - "พิภพวานร"

ขอพูดให้จบก่อนได้ไหม

โอ้ โทษที ต่อเลย

"แล้ว"

"พิภพวานร"

โอเค ยอด ตาฉัน

ว่าไง

ฉันคิดอยู่น่า

"ใช้พลังสิ ลุค"

ฉันต้องเดาอันนี้ด้วยเหรอ

ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย

- ยังไงเกมมันก็โง่อยู่แล้วด้วย - เธออยากทำอะไรอีกล่ะ

เราเล่นเป่ายิงฉุบ จนมือฉันเป็นตะคริวแล้ว

ใช่ ก็ถ้านายเอาแต่ออกกรรไกร เส้นเอ็นก็...

ฉันแค่จะบอกว่า นี่เป็นหน้าร้อนที่น่าเบื่อที่สุด

ใช่ แต่ในแง่ดี ไม่มีสัตว์ประหลาดหรืออะไรพวกนั้น

ฉันแค่หงุดหงิด

ฉันอยากจะให้โรงเรียนเปิดแล้ว

ใช่ และมันคงไม่เกี่ยวอะไร

กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เรารู้จัก

และเป็นมือปราบแวมไพร์

ขอเถอะ ฉันลืมเธอหมดแล้ว

เธอบอกไหมว่าจะกลับมาตอนไหน

ฉันก็ไม่ได้สนหรอกนะ

ฉันไม่ได้ข่าวจากเธอเลย

ฉันได้โปสต์การ์ดบ้างนะ ตอนเธออยู่แอลเอ

แล้วก็ไม่ได้อะไรอีกเลย

เธอคงกำลังสนุกอยู่กับพ่อนั่นล่ะ

แล้วนายไม่สนเลยเหรอ

โอเค ก็อาจจะสนใจบ้างแหละ

ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันก็มีความต้องการบางอย่าง

ฉันไม่อยากรู้หรอก

คิดออกอีกเรื่องแล้ว

- แซนเดอร์ - "เธอคืออามิช

เธอสู้กลับก็ไม่ได้ เพราะเธอคืออามิช

ฉันเอาไอศกรีมโคน มาแกล้งเธอแล้วนะ อามิช"

"ผมเห็นเขาฆ่า"

จมูกฉันเย็นหมดแล้ว

ฉันเอาออกให้นะ

แซนเดอร์

ขอโทษนะ ฉันห้ามตัวเองไม่ได้

จมูกเธอดูน่าอร่อยมาก

วิลโลว์ หนี

ไง เพื่อนๆ

คิดถึงฉันไหม

- บัฟฟี่ - ไง

ไง

ไง วิลล์

ให้ตายสิ เธอนี่มาถูกจังหวะตลอดเลย

กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เมื่อกี้นี้เอง พ่อขับมาส่ง

และฉันก็คิดว่าคู่หูขี้แพ้ น่าจะเจอปัญหากันนิดหน่อยนะ

ฉันว่าเราไหวอยู่นะ มองอีกมุมน่ะนะ

พวกเธอสองคนไม่พกไม้กางเขนเหรอ สะเพร่ามาก

หน้าร้อนนี้เงียบมาก

นั่นแวมไพร์ตัวแรกเลย ตั้งแต่เธอฆ่าเดอะมาสเตอร์

เหมือนพวกมันรู้ว่าฉันกำลังกลับมา

แล้วเธอล่ะ ปิดเทอมนี้ไปไหนมา ได้ปราบอะไรบ้างไหม

ไม่นะ แค่ไปเที่ยว ปาร์ตี้บ้าง

ส่วนใหญ่ก็ช็อปปิ้งแหละ

แต่ฝีมือไม่ตกเลยนะ แวมไพร์นั่น...

- ฉันอัดยับเลยใช่ไหม - ใช่

ฉันชอบผมเธอนะ

พวกเธอเป็นไงบ้าง ฉันไม่อยู่ได้สนุกกันบ้างไหม

- ใช่ - ไม่

วันหยุดเราน่าเบื่อน่ะ

เรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุดคือ ได้ฝังเดอะมาสเตอร์

ใช่ เธอพลาดไปนะ ตรงต้นไม้นั่นเลย

ไจลส์ฝังกระดูกไว้

แล้วเราก็ราดน้ำศักดิ์สิทธิ์

เราต้องใส่เสื้อคลุมด้วย

สุดๆ เลย เธอน่าจะอยู่ด้วย

ได้ไปหาไจลส์หรือยัง

ฉันจะรีบไปทำไม เดี๋ยวค่อยไปเจอที่โรงเรียน

ให้ตายสิ ดีใจนะที่เธอกลับมา

ฉันด้วย

โอเค นี่อันสุดท้ายแล้ว

เสื้อผ้าอีกแล้วเหรอ

รองเท้านับเป็นเสื้อผ้าด้วยเหรอ

คุณให้เธอซื้อมาเยอะแค่ไหนเนี่ย

ผมนึกว่าผมช่วยแบ่งเบา

ปัญหาชุดเปิดเทอมให้คุณซะอีก

ปัญหาที่โรงเรียนของบัฟฟี่ที่ฉันกลัว

ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเสื้อผ้าเลย

เธอไม่ได้ก่อเรื่องอะไร ที่แอลเอใช่ไหม

ใช่แล้ว

เธอก็...

คุณก็รู้นี่ ดีมาก

แต่...

เธอแบบว่า ผมก็ไม่รู้สิ

ตีตัวออกห่าง

ไม่ใช่งอนหรือโกรธอะไรนะ แค่แบบไม่เข้าหา

ยิ่งใช้เวลาด้วยกันมากเท่าไร ผมก็ยิ่งรู้สึก

เหมือนเธอยิ่งไกลออกไป

ก็เลยซื้อรองเท้าให้เหรอ

ผมอาจจะเอาใจเธอมากไปหน่อย

แปลกมากเลย

อย่างน้อยตอนเธอก่อเรื่อง ผมก็รู้ว่าจะพูดอะไรนะ

ขอต้อนรับสู่โลกของฉันนะ

เธอไม่เปิดใจให้ฉันมานานมากแล้ว

แค่เธอเรียนจบไปได้ ฉันก็มีความสุขแล้ว

"โรงเรียนมัธยมปลายซันนี่เดล"

นี่มันฝันร้าย ฝันร้ายสุดๆ

พวกเขาสัญญากับฉันว่า จะพาฉันไปเซนต์ครอย

แต่จู่ๆ ก็ตัดสินใจไปตอสคานา

มีแต่ศิลปะกับตึก

ฉันเหมือนติดเกาะอยู่ตั้งเดือนครึ่ง

ไม่มีใครต้องทรมานเหมือนฉันหรอก

แน่นอนว่าการได้เจอความลำบาก ก็ช่วยปลูกฝังบุคลิกภาพได้

แต่แล้วฉันก็คิดได้ว่า ฉันมีบุคลิกภาพพอแล้วล่ะ

เป็นไปได้ไหมที่จะมีบุคลิกภาพมากไป

เปิดเทอมวันแรก

ผมล่ะชอบจริงๆ เลย

- ใช่ - มันน่าทึ่งมาก

วันก่อนทั้งโรงเรียนว่างเปล่า

วันต่อมาเด็กๆ เดินกันทั่วไปหมด

อย่างกับมด

เดินกันขวักไขว่ ไร้จุดหมาย จ้องแต่จะกิน จะได้กัน

ทำลายทุกอย่างที่เห็น ไม่รู้จักเหนื่อย

ไม่มีจุดหมายในการมีชีวิต

แหม ผมชอบคำพูดปลุกใจนี่จัง

คุณคิดบ้างไหมครับ จากที่คุณไม่ชอบเด็กนัก

การเป็นครูใหญ่ในโรงเรียน อาจไม่เหมาะกับคุณเท่าไร

ต้องมีคนจับตาดูพวกเขาไว้

พวกนี้ก็เหมือนกับ ระเบิดเวลาอัดฮอร์โมน

พอมีสาวสวยเดินผ่าน

พวกเด็กผู้ชายก็กลายเป็นลิงกันหมด

- คุณคาเลนดาร์ - คุณไจลส์

คือผม...

สวัสดีครับ

ผมเห็นสายตาที่เด็กพวกนี้มองกัน

ตาเยิ้มเชียว

ดีใจที่ได้เจอนะคะ

ครับ

คิดว่าพวกเขาจะตั้งใจเรียนกันเหรอ

ไปที่ห้องพักครูกันไหม

ฟังดูน่าสนุกนะ

ผมพยายามสอนพวกเขา เรื่องสำคัญในชีวิต

ระเบียบ ความรับผิดชอบ ความตรงเวลา

ผมว่าสอนให้ตัวเองฟังยังดีกว่า

หน้าร้อนเป็นยังไงบ้าง

สุดยอด ฉันได้ไปงานเบิร์นนิงแมน ที่แบล็กร็อกด้วย

เป็นงานที่ยอดมากเลย คุณน่าจะไปด้วย

มีตีกลอง ทำโมบาย

เต้นรำ ระบำเปลือยในโคลน

มีแต่อารมณ์เร่าร้อน คุณต้องเกลียดแน่

ผมคิดภาพไม่ออกเลยว่าจะกู้หน้า...

เปลือยเหรอ

ฉันว่าคุณคงจะเสียเวลาหน้าร้อน นั่งอ่านหนังสือล่ะสิ

คุณคงคิดว่าน่าเบื่อใช่ไหม

ก็ขึ้นอยู่กับหนังสือ

- ไจลส์ - ว่าไง จีแมน เป็นไงบ้าง

ดีใจที่ได้เจอ อย่าเรียกผมแบบนั้นอีก

- ไง เด็กๆ - สวัสดี

เป็นยังไงบ้าง

ยังอยู่ดี

เมื่อคืนบัฟฟี่ฆ่าแวมไพร์ด้วย

ถ้าเปล่งเสียงจากกะบังลม เสียงจะดังขึ้นนะ

- โทษที - มีแวมไพร์ด้วยเหรอ

- ฉันนึกว่าปากนรกปิดไปแล้ว - มันปิด แต่ไม่ได้หายไป

พลังลึกลับที่ปล่อยออกมาจากมัน

ยังอัดแน่นอยู่แถวนี้

หมายความว่าเมืองเรา ยังเป็นเมืองผีดุอยู่

ผมสงสัยว่าพวกมันมา ด้วยจุดประสงค์อื่นหรือเปล่า

คุณคือผู้พิทักษ์ ฉันแค่คนทำงานให้

ใช่ ผมว่าผมไปหาในหนังสือดีกว่า

อ๋อ แปดนาที 33 วิ จ่ายมาเลย

ผมพนันไว้ว่าสิบนาที ก่อนคุณจะไปเปิดหนังสือหา

- เราไปเรียนกันดีกว่า - ใช่

บัฟฟี่ ผมรู้ว่าคุณเพิ่งกลับมา

แต่ถ้าคุณพร้อม คุณน่าจะมาเริ่มฝึกอีกนะ

ฉันพร้อมแล้ว เจอกันหลังเลิกเรียน

ไม่ ผมเข้าใจนะ

- ถ้าคุณอยากจะพัก... - ฉันพร้อมแล้ว

บัฟฟี่ พอได้แล้ว

บัฟฟี่

ก็เห็นชัดเลยว่าคุณยังฝีมือไม่ตก

ฉันพร้อมแล้ว

ไม่ว่าพวกมันจะวางแผนอะไร ฉันก็พร้อม

ใช่