Animal Kingdom

เข้ามาเลย

เชิญเลยครับ

นายโอเคนะ โอเคมะ เฮ้ย เราโอเคใช่ไหม ต่อได้นะ

ไอ้หมอนั่นมาจากไหน

- เราโอเคนะ - เราต้องไปแล้ว

โอเคมะ

ติดสิ ติดสิวะ

ไปเร็วๆ ไปกัน

เร็วๆ

ดี คลุมซะ

อะไรล่ะ

เรื่องนี้มีอะไรตลกนักหนา

พวก นายจำตอนที่นายกับโพป

เอาเทปกาวมัดเรากับรถเข็นในซูเปอร์ สมัยเราเด็กได้ไหม

แล้วเอาพลุจรวดติดข้างหนึ่ง แล้วจุดให้มันพุ่งลงทอรีฮิลล์มาเลย

เออ จำได้

ใช่ ฉันยังมีแผลเป็นที่ตูด จากตอนกระเด้งตกลงมา

เออ นายยังเจอน้อย ฉันตกหน้าผาบนรถเข็นนั่นไปเลย

ชนผิวทะเลสาบอย่างกับก้อนซีเมนต์

มีแค่นี้

แค่นี้เหรอ

แม่งต้องหลอกกันแน่ๆ

แน่ใจนะว่าไม่มีใครจับได้

แน่ เรื่องเดียวในงานนี้ที่ไม่พลาด

เออ ขอบคุณเจ

หัวไวมาก หลานเอ๊ย

เราทุกคนไม่เป็นอะไร ขอบคุณที่ถาม

ไหนบอกงานนี้ได้แน่

บอกอย่างต่ำๆ ต้องเกินเก้าหมื่น

- มันควรจะเป็นอย่างนั้น - งั้นเกิดอะไรขึ้น

ไปกินพายกันดีกว่า

เราเสี่ยงชีวิตเพื่อเงิน 500 เหรียญ

แต่ก็เอาแต่พูดเรื่องพาย

ไม่ถึง 500 เหรียญด้วยซ้ำ ถ้างั้นคงได้แบ่งเท่ากัน

เราเสนองานอื่นอีกเป็นล้าน

แต่ไม่เอา ต้องปล้นโรงเบียร์

ไอเดียอื่นๆ ของเรามันห่วยหมด

โพป ไม่ใช่เวลาว่ะพวก

นายไม่คิดว่า ควรมีคำอธิบายที่ดีกว่านี้เหรอ

งานพังแค่งานเดียวแกก็บ่นบ้า กันเหมือนพวกเด็กเอาแต่ใจ

แล้วงานอื่นๆ ที่เลี้ยงพวกแกมาตลอดชีวิตล่ะ

พวกแกยังใช้เงินจากเพนเดิลตัน พวกแกทุกคนเลย

นั่นแบซวางแผน ไม่ใช่แม่

ไปหาอะไรดื่มอีกสิ สเมิร์ฟ

อยากรู้ดื่มค็อกเทลไปกี่แก้ว

ตอนที่เกิดไอเดียบรรเจิด ให้เราไปปล้นโรงเบียร์

นี่อาจเป็นความผิดของแก เคยคิดบ้างไหม

ไม่มีการส่งของ ที่ประตูตะวันออกเฉียงเหนือเลย

ใครไม่รู้ช่างคิดได้

ใช่ แต่ซุ่มดูอยู่สามอาทิตย์ ไม่เคยมีใครใช้สักครั้ง

น่าจะซุ่มดูไปสี่อาทิตย์

- แล้วเรื่องตู้เซฟอีก - ตู้เซฟทำไม

รู้ได้ไงว่าขนออกมาถูกตู้

เราเอามาถูกตู้แล้ว มันก็แค่มีเงินแค่สามพัน

โคตรเบื่อเรื่องพวกนี้เลย

เขาก็ทำแบบนี้

พยายามจะยุให้เราทะเลาะกันเอง

เพราะรู้ว่าถ้าเรารวมตัวกันได้...

อะไร ทำไม บอกมามีอะไร

ไม่เอาน่ะ ลูกจ้ะ แม่ฟังอยู่ พร้อมรับฟัง

ทุกคน ใจเย็นๆ ได้ไหม ใจเย็นก่อน

ลืมๆ มันไปซะเถอะ สเมิร์ฟ โอเคมะ ไม่เอาน่ะ ลืมมันไป

เออ ฉันจะลืม

เพราะต้องไปรับลูกแกกลับจากโรงเรียน

นอกจากแกคิดจะไปรับเอง

ทำไม

ทำไมเราปล่อยให้เธอออกคำสั่ง

เราเตะเธอทิ้งได้เลยพวก ไม่ได้อายุ 12 กันแล้ว

ช่างมันเถอะ ขอร้อง

ก็ได้ ขอบคุณที่ได้แต่เป็นลูกแหง่

อะไร เพราะเราไม่ขู่ไปเปล่าๆ เหรอ

ไม่ได้ขู่ไปเปล่าๆ

ไม่ขู่ไปเปล่าๆ ยังไง

เฮ้ย เวลานายโมโห นายก็หายไปสองสามอาทิตย์

แล้วก็ค่อยคลานกลับมา

พร้อมจะไปจริงๆ เมื่อไหร่ค่อยมาบอก

จนกว่าจะถึงตอนนั้น ช่วยหุบปากไปก่อน

เลิกเหอะ เอาจริง ตีจากเธอเลย

เธอไม่ได้สนใจพวกเราสักคน เรารู้ดี

นั่นเป็นส่วนที่น่าสมเพชที่สุด

เธอแค่หลอกใช้พวกเรา เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

ผมว่าเธอแค่หงุดหงิดนะ

คิดว่ารู้จักเธอ ดีกว่าพวกเรางั้นเหรอ เจ

เธอทำอะไรได้บ้าง

ทุกคน งานนี้มันโคตรพัง อันนี้ไม่ต้องสงสัย

เราทุกคนโมโหหมด ฉันเข้าใจ

แต่สิ่งที่ควรทำตอนนี้ คือพักกันแล้วทำใจให้เย็นก่อน

ใจเย็นๆ

ระหว่างที่นายเล่นบทสันติภาพกับแม่

ก็ได้ แล้วไงต่อ

พอเขากลับมาค่อยคุยกันใหม่

บอกเหตุผลว่าทำไม อะไรๆ ควรจะเปลี่ยน

เธอรู้แล้วว่าพวกเราเซ็งแค่ไหน ดีแล้ว ให้เวลาทำความเข้าใจ

แล้วเราค่อยๆ ทำด้วยความเคารพ ให้แม่เข้าใจว่าเธอไม่มีทางเลือก

ไม่ละ พอกันที

- แค่นี้ เลิกเลยเหรอ - ใช่

ถ้าต้องทำงานคนเดียวก็เอา ถ้าไม่ต้องทนกับเรื่องตอแหลจากเธอ

- อะไรวะเนี่ยโพป - ปล่อยเขาไป เขาไม่เป็นไร อยู่ได้

เราค่อยคุยกับสเมิร์ฟทีหลังนะ

ไปกันเถอะ

โอเค

ไปเซิร์ฟให้หายบ้าดีกว่า

ตามใจ เดี๋ยวอาจไปเจอที่นั่น

นั่นสามหมื่นสี่

ฉันแค่ต้องขอเวลาเพิ่ม...

- เวลาเหรอ - เออ

โห นั่นมุกใหม่

ขอร้อง

ตอนแรกนึกว่าจะได้เงินวันนี้ แต่...

ฟังนะ จะจ่ายที่เหลือเร็วๆ นี้ โอเคนะ สัญญา

ฉันอยากช่วยเธอนะ ไอ้หนู

แต่ต้องได้เต็มห้าหมื่น

ไม่งั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้

- เอาสีมาแล้วใช่ไหม - ใช่ค่ะ

โอเค ดีมาก เดี๋ยวย่ากลับมา

เข้าบ้านไปช่วยแม่ไป

เข้าไป

เดี๋ยวนี้ ไปสิ

ฉันยังได้หมื่นนึงรึเปล่า

นายบอกว่าโรงเบียร์ จ่ายเรื่องผิดกฎหมายด้วยเงินสด

มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น เท็ดดี้

ฉันก็ว่าจะถามเหมือนกันเลย

ฉันบอกวันพฤหัสฯ แรกของทุกเดือน ไม่ใช่วันอังคาร

วันนี้วันอังคาร

จานีน

เธอจะไปไหน

พวกนั้นแข่งกันมา ตรงจุดลงเนินที่ยากมาก

เข้าโค้งเอียงแทบถึงเข่าอย่างงดงาม

- นายทำวิชาอะไรอยู่ - แค่ฟิสิกส์

แยกอะตอมไรงั้นเหรอ

เปล่า แค่โจทย์เรื่องความเร่ง

ให้ตาย พอซะที

จะต้องบอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่กี่รอบวะ

โพปไปไหน

ไม่รู้

นายบอกว่าจะเรียกเขามานี่ไงพวก

ถ้าเขามาก็มา ถ้าไม่มาเราก็ไม่จำเป็นต้องมีเขา

เอาเป้ไปด้วยจ้ะ

- พ่อคะ เราไปสวนกันได้ไหม - ไม่ วันนี้ไม่ได้นะ

- แต่พ่อสัญญาแล้ว - ตอนนี้ยังไม่ได้

เข้าไปดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่น โอเคไหม

โพปเป็นอะไรรึเปล่า

เขาไม่เป็นไร เขาไม่เป็นไร

เขาแค่ตกแต่งบ้านอยู่ คิดว่าออกไปซื้อโคมไฟอะไรอย่างนั้น

ตอนแรกก็ซื้อพรม แล้วก็ซื้อโคมไฟ

ถ้าไม่ระวัง เดี๋ยวห้องก็ดูไม่เหมือนห้องขังหรอก

คือว่าก่อนหน้านี้น่ะ สเมิร์ฟ เราล้ำเส้นไปหน่อย

แต่การทำงานมันเสี่ยง เราเข้าใจ มันซวยกันได้

จะไปโทษใครก็คงจะไม่สำคัญ

เราแค่ต้องคุย เรื่องเปลี่ยนอะไรบางอย่าง

เหรอ

เช่นอะไร

ก่อนอื่น เราอยากมีสิทธิ์มีเสียง ที่จะเลือกว่าจะทำงานไหน

อ้าว แกเอาเพนเดิลตันมาบอก

เราก็ทำไปตามนั้น

ใช่ แต่ตั้งแต่นั้น แม่ก็ไม่ยอมฟังความคิดอะไรเลย

ก็ทุกความคิดของพวกแกมันห่วยแตก

ไม่ได้ห่วยสำหรับเรา แต่เราก็ยังต้องยอมทน

ผมว่าเราก็แค่อยากจะพูดว่า

เราอยากเริ่มตัดสินใจในครอบครัว ด้วยวิธีใหม่ๆ

คือพวกเราก็ไม่ใช่เด็กแล้ว เราทุกคนโตแล้ว

แม่คงไม่ได้คาดหวังให้เรา...

หัวหน้า ฉันเป็นหัวหน้า โอเคไหม

ให้ได้มีการพูดคุยกัน ไม่ใช่ออกคำสั่ง เราขอแค่นั้น

นั่นคือเรื่องที่พวกแกคิด ระหว่างที่ฉันไม่อยู่เหรอ

คิดหาทางว่าจะรุมฉันยังไง

- เตรียมตัว - เราไม่ได้ทำ เปล่า

เพราะถ้าฉันไม่ใช่หัวหน้า

ฉันรู้สึกว่าพวกแกสามคน ต้องนอนคุกอยู่เลยตอนนี้

หรือแย่กว่านั้นอีก

แกกับไอ้งานเอทีเอ็ม ฉันต้องติดสินบนตำรวจ

จ่ายเงินไปหมดบัญชี

แล้วแกล่ะ กับไอ้แก๊งสิงห์นักบิด

ที่คิดว่าแกไม่มีลิ้นจะดีซะกว่า

ส่วนแก นี่น่าภูมิใจสุด

เรียกหาแม่ให้ไปช่วย จากห้องเย็นแช่เนื้อ

ที่แกถูกมัดไว้กับเก้าอี้ เปลือย ฉี่ราดตัวเองเลอะเละเทะ

- นี่ เราเข้าใจ - ไม่ใช่ พวกแกไม่เข้าใจ

เพราะถ้าพวกแกเข้าใจ พวกแกจะต้องคุกเข่า

ขอร้องให้ฉันอภัยให้

สเมิร์ฟ นี่เราเคารพแล้ว พวกเราพูดกันอย่างเปิดอกแล้ว

ทำไมแม่ถึงได้เลือกงานคนเดียว ทั้งที่เราเสี่ยงกันหมด

แล้วยิ่งกว่านั้น แม่ตัดสินเปอร์เซ็นต์หาร

ตรงนี้มันไม่แฟร์

รู้ไหม ตอนแกโผล่มาที่บ้านฉัน แกไม่ได้กินข้าวมาอาทิตย์หนึ่ง

ให้ตายสิ

ฉันต้องใช้เวลาสามเดือน กว่าจะสางเหาออกจากหัวแกหมด

ใช่ แล้วไม่มีวันไหนที่ แม่ไม่เอามาลำเลิกกับผมเลย

จะต้องทนเลียแข้งเลียขาไปอีกถึงไหน บอกหน่อยสิ

- จนกว่าจะหมด... - จนกว่าจะจบชีวิตเหรอ อย่างนี้นะ

แม่คิดว่าใครคอยตะล่อมไม่ให้เป็นงี้ ในสองปีที่ผ่านมา

โพปไม่มาด้วยซ้ำ เพราะเขาทนมองหน้าแม่ยังไม่ได้

แล้วใครปกป้องแม่อย่างกับไอ้โง่

ใครพยายามหว่านล้อมลูกชายแม่ ลูกชายในสายเลือด

ว่าแม่ไม่ใช่ อีดอกเย็นชาใจไม้ไร้สะกำอย่างที่เห็น

ผมเอง สเมิร์ฟ ผม

โคตรเสียเวลาเลย

ไปละ

- เออ จะไปไหนก็ไป - ได้

- ไปเหมือนกัน - ไปเลย