Basically, Johnny Moped

Μαζί μας είναι ο Τζόνι Μόπιντ.

- Τζόνι. - Ναι.

Από πού είναι η μπάντα;

- Απ' την κόλαση. - Την κόλαση;

Από το Κρόιντον. Είναι 17 χιλιόμετρα νότια του Λονδίνου.

Τι εμφανίσεις κάνετε στο Λονδίνο και στα περίχωρα;

- Ξεκινήσαμε στο Roxy. - Ναι.

- Στο Roxy. - Ναι.

THE ROXY, ΛΟΝΔΙΝΟ, 1977

Δεν υπάρχει καλύτερος από τον Τζόνι Μόπιντ.

Ήταν γεννημένος για πανκ ροκ.

Ήταν θρύλος τότε.

Ο Κάπτεν και όλοι τον λάτρευαν και μιλούσαν πολύ γι' αυτόν.

Όσο χειρότερος ήσουν, τόσο περισσότερο σε συμπαθούσαν το 1976.

Δεν είναι φοβερό;

Ήταν πολύ διασκεδαστικό,

έχοντας αγωνιστεί τόσα χρόνια για μία εμφάνιση,

ξαφνικά να κάνουμε δύο ή τρεις την εβδομάδα.

Ήταν ένα θέαμα. Δεν ήξερες ποτέ τι θα γινόταν στη συνέχεια.

Οι Moped, οι Damned, οι Pistols

ανέβαιναν στη σκηνή και έλεγαν κομμάτια που σχετίζονταν με απλούς ανθρώπους.

Γι' αυτό άλλαξαν όλα.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΠΑΡΑ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Ένα, δύο, κόψε τα μαλλιά σου

Θα σου πρήξω τα χείλη, γλύκα!

Ναι! Σας γουστάρω πολύ!

Το Κρόιντον είναι ένα βαρετό μέρος.

Είναι γεμάτο με κόσμο που ψωνίζει και πολλά κτήρια γραφείων.

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα μπορούσα να πάω κάπου αλλού.

Δεν ήξερα κάτι άλλο. Μόνο το Κρόιντον.

Όμως, καθώς μεγαλώναμε, συνειδητοποιήσαμε από κοινού

ότι ο Κρόιντον ήταν χάλια.

Και μολονότι το αγαπούσαμε,

από τη μια, το στηρίζαμε και από την άλλη, μας την έσπαγε.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μεγάλωσε η μπάντα.

Πλέον ξέρω ότι είναι ένα απαίσιο μέρος για να ζεις

κι αν ποτέ γυρίσω πίσω, σκοτώστε με.

Η μπάντα που είχαμε τις πρώιμες μέρες,

οι τρεις πηγαίναμε στην ίδια τάξη στο Selhurst Grammar School.

Καθόμουν δίπλα στον Φιλ και μπροστά μου καθόταν ο Φρεντ

και στη διπλανή τάξη ήταν ο Ξέρξης.

Ο Τζον ήταν ο Τζον έως τη στιγμή που διάβασα σε ένα βιβλίο ιστορίας

για τον βασιλιά Ξέρξη της Περσίας.

Πίστευε ότι το όνομα "Τζον" δεν ήταν αρκετά ροκ εντ ρολ.

Επειδή είναι το όνομα κάποιου

που ήταν πολύ δυνατός και σημαντικός κι ο Τζον πίστευε ότι ήταν σημαντικός.

Ο Ξέρξης ήταν πάντα πολύ κυνικός κι εκείνος παραμένει πολύ κυνικός.

Ο Φρεντ ήταν πάντα πολύ φίνος.

Δεκατριών ετών, ο Φρεντ ήταν ιδιαίτερος.

Άφησε φαβορίτες με αρκετή επιτυχία.

Ήταν ο πιο μάγκας του σχολείου.

Γιατί μαζευτήκαμε;

Δεν ξέρω.

Μπήκα στην μπάντα, επειδή είχα ντραμς.

Μου τα είχε αγοράσει η μητέρα μου. Δεν ήθελα να παίζω ντραμς,

αλλά ήταν η ευκαιρία μου να μπω σε μια μπάντα ως ντράμερ.

Ο Κάπτεν πήγαινε σε άλλο σχολείο, στο Stanley Tech.

Ο Ρέι, ο αδελφός μου, έγινε κολλητός με όλους μας

μέσω της μουσικής.

Βλέπαμε φανατικά το Top of the Pops .

Μόλις είχαμε δει τους Sweet and Slade και τους Glitter Band

και θέλαμε να κάνουμε κι εμείς τα ίδια.

Είναι η ίδια παλιά ιστορία. Και συνεχίζεται.

Μέσω φίλων και σχολείου και τέτοιων πραγμάτων,

γνωρίζεται μια παρέα ανθρώπων που θέλει να κάνει μουσική.

Αν είχαμε περάσει τον μισό χρόνο…

από τον χρόνο που περάσαμε συζητώντας για το όνομα,

αν αυτόν τον χρόνο παίζαμε, θα είχαμε προχωρήσει περισσότερο.

Η μπάντα ονομάστηκε Black Witch Climax Blues,

αλλά όταν ήρθε ο Τζόνι, σκεφτήκαμε ν' αλλάξουμε όνομα

και το Genetic Breakdown μας φάνηκε καλό.

Είμαι ο τραγουδιστής των Genetic Breakdown,

ο αληθινός τραγουδιστής.

Πιστέψτε με. Δεν κάνω πλάκα. Είναι αλήθεια.

Γνώρισα τον Τζόνι σ' ένα πάρτι στο Νότιο Νόργουντ.

Ένας συμμαθητής μου έκανε πάρτι

κι έμενε πέντε σπίτια πιο κάτω από μένα.

Ήταν η ψυχή της παρέας.

Χόρευε και τραγουδούσε και σκέφτηκα

"Αυτός ο τύπος είναι μια δέσμη φρενήρους ενέργειας,

ένας μελλοντικός σούπερ σταρ".

Ο Πολ ήθελε να γίνει μηχανόβιος

κι έκανε παρέα με άτομα που θεωρούσε μηχανόβιους.

Μπορεί και να ήταν. Δεν ξέρω.

Ένας από αυτούς τον έπεισε να πάνε στο τατουατζίδικο

και να κάνει το τατουάζ "Hells Angels Croydon" στο χέρι του,

και το έκανε.

Ήταν μηχανόβιος, ήταν ένας επίδοξος Hells Angel.

Ήθελε να το κάνει Τζόνι Χάρλεϊ ή Έντι Βίνσεντ ή κάτι τέτοιο,

αλλά…

Κατέληξε στο όνομα Τζόνι Μόπιντ.

Ίσως να ήθελε να γίνει Τζέιμς Ντιν,

αλλά ήταν απλώς ο Πολ Χάλφορντ

και το "Μόπιντ" ήταν ό,τι καλύτερο.

Πιστεύω ότι τσαντίστηκε.

"Σας φαίνεται καλή ιδέα το Τζόνι 'Μόπιντ', παιδιά;

Δεν σας ακούγεται κάπως;"

"Όχι, Τζον. Είναι ένα πιασάρικο όνομα.

Μην ανησυχείς. Όλα καλά".

Ο Τζόνι έγινε το αναγνωρίσιμο πρόσωπο των Johnny Moped

αυτός ήταν οι Johnny Moped.

Ο πατέρας του Ρέι μάς επέτρεψε να χρησιμοποιούμε το σπίτι για πρόβες

συνήθως στο δωμάτιο του Φιλ, που ήταν στον κάτω όροφο.

Στην ουσία δεν ήταν πρόβες, ήταν σύνθεση.

Δεν θέλαμε να παίζουμε τα ίδια κομμάτια ξανά και ξανά.

Φτιάχναμε τα κομμάτια καθώς παίζαμε.

Φτιάχναμε τα κομμάτια καθώς παίζαμε, εντελώς ατρόμητοι.

Ήταν εξαιρετικός στον αυτοσχεδιασμό, αυτή ήταν η υπογραφή μας,

ότι εκείνος αυτοσχεδίαζε.

Εκείνος κι ο Ξέρξης έφτιαχναν τους στίχους

κι εμείς τη σύνθεση.

Κάθε εβδομάδα κάναμε κάτι διαφορετικό.

Εντάξει!

Ναι!

Θέλαμε να κάνουμε μία εμφάνιση,

μόνο μία εμφάνιση μπροστά σε κοινό, θα μας αρκούσε.

Υπάρχει αυτό το φυσικό αμφιθέατρο ονόματι Beaulieu Heights,

κοντά στην κεραία της Crystal Palace.

Γινόταν ένα τοπικό φεστιβάλ εκεί, σ' αυτό το πάρκο.

Τι κάναμε;

Οι περισσότερες μπάντες φτιάχνουν μια λίστα κομματιών

και κάνουν πρόβες.

Όχι.

Πώς ξεκινήσαμε;

Ξεκινήσαμε ακολουθώντας

το τραγούδι που έπαιζε ο ντι τζέι.

Το πιάσαμε από 'κεί.

Πού ήταν ο τραγουδιστής;

Το μικρόφωνο ήταν πάνω στο γρασίδι,

μπροστά σε έναν σωρό ντόπιους που ήθελαν να ψυχαγωγηθούν.

Και σύντομα τον βρήκαν,

επειδή άκουσαν τον ήχο ενός μοτοποδήλατου που κατέβαινε την πλαγιά,

πέρασε μέσα από το κοινό

και ήταν λιγάκι εκτός ελέγχου, επειδή ήταν κατηφόρα.

Πέρασε γρήγορα μέσα από τον κόσμο,

εκείνοι έτρεχαν να φύγουν απ' τη μέση,

τα παιδιά έκαναν στην άκρη.

Περνούσε πάνω από κουβέρτες πικ νικ.

Σταμάτησε μπροστά στο μικρόφωνο

και όλοι τον κοιτούσαν αηδιασμένοι.

"Ποιος είναι ο κόπανος;"

Και είπε "Γεια σας. Με λένε Τζόνι Μόπιντ.

Μόλις ήρθα από το Λος Άντζελες. Ελάτε, ας ξεκινήσουμε. Ένα, δύο…"

Τι; Δεν το θυμάμαι αυτό.

Δεν το θυμάμαι καθόλου.

Είναι…

Όχι.

Δεν πήγα στο Beaulieu Heights,

επειδή έλειπα διακοπές και ξέχασα να το πω στην μπάντα.

Όταν φτιάχνεις μια μπάντα, πρέπει να έρχεσαι σε επαφή

με όλες τις μπάντες της περιοχής σου. Και…

Μας αντιπαθούσαν όλοι,

όποιος έπαιζε ένα μουσικό όργανο στο Κρόιντον.

Υπήρχε μια μπάντα.

Θεωρητικά, ήταν οι ανταγωνιστές μας στο Κρόιντον.

Λέγονταν Dominus Contraband.

Συγγνώμη. Θα έπρεπε να πω Dominus Contraband…

Αν δεν ήξερες να παίζεις, δεν θα προχωρούσες

κι αυτοί ήξεραν να παίζουν, γιατί έπαιζαν

το "21st Century Schizoid Man" των King Crimson.

Θυμάμαι τον κιθαρίστα τους που είπε "Αυτοί δεν ξέρουν να παίζουν".

Κι αυτό έγινε μια μεγάλη πηγή υπερηφάνειας για όλους μας.

Δεν ξέρουμε να παίζουμε τα όργανά μας.

Δώστε μου ένα Μ.

Δώστε μου ένα Ο.

Δώστε μου ένα P.

Δώστε μου ένα E.

Δώστε μου ένα D.

Ποια λέξη είναι;

JOHNNY MOPED ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΑΛΑΖΟΝΕΣ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ

Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω τους Johnny Moped!

Αδύνατον να κλείσουμε μια εμφάνιση, γι' αυτό θα παίζαμε στον κήπο.

Βάλαμε αφίσες σε όλο το Κρόιντον για να το διαφημίσουμε,

"Λεωφόρος Μπρόουντγκριν 36Α, Βράδυ Σαββάτου".

ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ. ΞΕΡΞΗΣ ΣΚΙΝΕΡ, ΦΩΝΗΤΙΚΑ

Ήμασταν τόσο χάλια,

που μόνο στον κήπο θα μπορούσαμε να παίξουμε.

Περνούσαν κάτι παιδιά

και τους δώσαμε έξι πένες για να μείνουν, να μοιάζουν με κοινό.

Κι έλεγαν συνέχεια "Μπορούμε να φύγουμε τώρα;"

Ήρθε η αστυνομία.

"Εσείς, οι Beatles. Σταματήστε".

Ο Τζόνι τσαντίστηκε.

"Δεν είμαστε οι Beatles, Είμαστε καλύτεροι!"

Θα το κατήγγειλαν οι γείτονες,

επειδή ήταν βαρετό κι όχι θορυβώδες.

Η Μπρέντα στεκόταν στον φράχτη.

Υπήρχε μια γυναίκα στον ορίζοντα για τον Τζόνι

και η διαφορά των 20 ετών δεν τους εμπόδισε να ερωτευθούν.

Ο Τζόνι έλεγε ότι είχε αναπηρία 82%,

γι' αυτό εργαζόταν στο κέντρο αποκατάστασης.

Και η Μπρέντα εργαζόταν εκεί.

Δούλευε στην κουζίνα.

Εγώ έπλενα τα κατσαρολικά

κι εκείνη την εποχή ήταν εντυπωσιακή.

Δεν μπορούσα να τραβήξω το βλέμμα μου.

Θυμάμαι μια κυρία από το Νιούκαστλ που ήταν ζαχαροπλάστρια, είπε

"Αυτός ο νεαρός…

τα μάτια του σ' ακολουθούν γύρω απ' την κουζίνα,

όταν μετακινείσαι".