My Best Fiend (Mein liebster Feind - Klaus Kinski)

O Καλύτερος μου εχθρός - Klaus Kinski

Πρώτα...

βγάλε το δοκάρι απ' το δικό σου μάτι...

και μετά την αγκίδα απ' το δικό μου!

Ο Ιησούς βγάζει το χιτώνα του.

Κι αφήνει τους άλλους να μιλήσουν!

Γονατίζει μπροστά στον πρώτο...

πλένοντας τα σκονισμένα του πόδια με το χιτώνα του.

Εγώ δεν είμαι ο Ιησούς της επίσημης Εκκλησίας...

που η αστυνομία, οι τραπεζικοί...

δικαστές, δήμιοι, αξιωματούχοι, εκκλησιαστικοί, πολιτικοί...

και λοιποί ισχυροί, ανέχονται.

Δεν είμαι ο σουπερστάρ σας!

Βγάλτε το σκασμό!

Έλα 'δώ, φαφλατά μου...

Δεν είμαι σπουδαίος ομιλητής...

ίσως κάποιοι αναζητείτε το Χριστό. Νομίζω πως δεν είναι Εκείνος.

Ο Χριστός ήταν ανεκτικός...

κι αν κάποιος Του αντιμιλούσε, δε θα του έλεγε να το βουλώσει.

Όχι, δεν είπε βγάλτε το σκασμό!

Πήρε ένα μαστίγιο και τσάκισε τις ασχημόφατσές τους!

Αυτό έκανε, ηλίθιο γουρούνι!

Κι αν έστω κι ένας από σας θέλει να με ακούσει...

πρέπει να περιμένει να φύγει αυτό το κωλοσκουπίδι!

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΕΧΘΡΟΣ

Subrip-Διορθώσεις-Συγχρονισμός amerzone

Αναφέρω κατά λέξη...

"Θα τους αναγνωρίζετε απ' τα έργα τους." Αυτό έχει σημασία.

Μόναχο, Οδός Ελίζαμπετ 3

Πώς είστε, κ. Χέρτσογκ;

Ελπίζω να είστε έτοιμος γι' αυτή την εισβολή.

Ξέρετε ότι το διαμέρισμα έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα.

Ζούσα εδώ με τη μητέρα και τ' αδέρφια μου όταν ήμουν 13.

Ήταν ένα μικρό πανδοχείο. Φυσικά έχει αναστηλωθεί.

Έγινε το 50.

Ήμουν μόλις 13 κι έμεινα με τον Κλάους Κίνσκι για 3 μήνες.

- Με τον Κλάους Κίνσκι; - Ήταν μια σειρά συμπτώσεων.

Η ιδιοκτήτρια, η Κλάρα Ριτ, μια 65χρονη με πορτοκαλί μαλλί...

συμπαθούσε τους φτωχούς καλλιτέχνες έχοντας καλλιτεχνική ρίζα.

Ο Κίνσκι ζούσε κοντά, σε μια άδεια σοφίτα...

κι είχε καλύψει τα πάντα ως το γόνατο με νεκρά φύλλα...

σαν πεινασμένος καλλιτέχνης και κυκλοφορούσε ολόγυμνος.

Όταν χτυπούσε ο ταχυδρόμος...

ο Κίνσκι έβγαινε απ' τα φύλλα ολόγυμνος και υπέγραφε.

- Πού συνέβη αυτό; - Εδώ κοντά.

Ελπίζω να φορούσε ρούχα όταν ζούσε εδώ.

Ναι, αλλά εξαρχής τρομοκράτησε τους πάντες.

Εδώ έμεναν 8 παρέες. Κλειδωνόταν στο μπάνιο...

- Δεν υπήρχε μια πόρτα εκεί; - Ναι, οδηγούσε στο μπάνιο.

Προχωρήστε. Το δωμάτιο αυτό αριστερά ήταν μεγαλύτερο.

Μεγαλώσαμε το μπάνιο.

Εκεί μέναμε, μητέρα και τρία αγόρια. Οι τέσσερις σ' ένα δωμάτιο.

Ήμαστε πολύ φτωχοί.

Η μητέρα προσπάθησε να συμμετάσχει στο οικονομικό θαύμα μα έχασε.

Το μπάνιο ήταν μικρότερο γιατί το δωμάτιό μας έφτανε ως εδώ.

Ο Κίνσκι είχε κλειδωθεί στο μπάνιο δυο μερόνυχτα.

Στις 48 ώρες της κρίσης του έκανε τα πάντα κομματάκια.

Την μπανιέρα, τη λεκάνη... Μα ήταν πραγματικά απίστευτο.

Δεν περίμενα ότι μπορείς να παραληρείς επί 48 ώρες.

Τελικά πήραν την αστυνομία, αλλά τον άφησαν.

Τον έβαλαν εδώ πάνω, σ' ένα μικρό δωματιάκι. Μπορώ;

Ήταν εντελώς διαφορετικό τότε, υπήρχε ένας μακρύς διάδρομος.

Κι εδώ τρία δωματιάκια.

Κι εδώ υπήρχε ένας τοίχος. Και μια είσοδος.

Ο διάδρομος έφτανε ως εδώ.

Εδώ ήταν το δωμάτιο του Κίνσκι.

Είχε χώρο για ένα κρεβάτι κι ένα κομοδίνο.

Το παράθυρο έβλεπε στον κήπο.

Μια μέρα, έτρεχε στο διάδρομο την ώρα που τρώγαμε.

Άκουσα έναν παράξενο θόρυβο, σαν έκρηξη...

η πόρτα βγήκε απ' τους μεντεσέδες κι όρμησε στο δωμάτιο.

Θα 'πεσε πάνω της με μεγάλη ταχύτητα...

και στεκόταν εκεί υστερικός, με κάτασπρο πρόσωπο.

Έβγαζε αφρούς απ' το στόμα, κινήθηκε κι έπεσαν σαν φύλλα...

ήταν το πουκάμισό του. Οι κραυγές του ήταν διαπεραστικές.

Με τη φωνή του έσπαγε κρύσταλλα.

Ούρλιαζε 2 οκτάβες πιο ψηλά, "Κλάρα, βρε γουρούνα!"

Δεν του είχε σιδερώσει καλά τους γιακάδες.

Η Κλάρα τον στέγαζε, τον τάιζε κι έπλενε τα ρούχα του δωρεάν.

Κάποτε ήταν καλεσμένος για δείπνο ένας κριτικός...

που έχοντας δει ένα θεατρικό όπου ο Κίνσκι είχε ένα ρολάκι...

ανέφερε ότι ήταν καταπληκτικός...

κι αμέσως ο Κίνσκι του πέταξε δυο καυτές πατάτες στα μούτρα...

πετάχτηκε όρθιος και φώναξε...

"Δεν ήμουν τέλειος!"

"Δεν ήμουν εξαιρετικός!"

"Ήμουν μνημειώδης! Ήμουν μοναδικός!"

Όλα αυτά μ' εντυπωσίασαν...

και το ότι αργότερα συνεργάστηκα μαζί του σε 5 ταινίες...

Δεν το 'χατε ποτέ φανταστεί.

Δεν έφτανε ως εκεί τότε. Ξεπερνούσε κάθε φαντασία μου.

Ήταν ηθοποιός όσο έμενε εδώ; Είχε σπουδάσει υποκριτική;

Ήταν αυτοδίδακτος.

Τον άκουγες 10 ώρες συνεχόμενες να κάνει ασκήσεις φωνητικής.

Ήταν απίστευτο.

Έκανε την ιδιοφυΐα που είχε ξεπέσει απ' τον ουρανό...

πως είχε θεϊκό χάρισμα.

Στην πραγματικότητα, εξασκείτο πολλές ώρες.

Όταν απήγγειλε ποίηση...

είχε τον ψεύτικο θεατρικό τόνο του '50, σαν να ξεφυσά.

Το τελειοποίησε.

Κι εδώ έζησα μαζί του και ήξερα τι να περιμένω μετά.

Στον ασβέστη, το νιτρικό κάλιο, τον καυτό φώσφορο...

στα ούρα καψωμένου γαϊδάρου...

στο δηλητήριο φιδιού, στο σάλιο μάγισσας...

σε κόπρανα σκύλου...

και στα βρωμόνερα...

σε γάλα λύκου, σε χολή βοδιών...

και βουλωμένες τουαλέτες.

Σ' αυτό το ζουμί...

θα βράσεις τους συκοφάντες.

Στο μυαλό γάτου που έπαψε να ψαρεύει...

στον αφρό που στάζει απ' τα δόντια λυσσασμένων σκύλων...

ανάκατα με ούρα πιθήκου, σε τρίχες σκαντζόχοιρου...

στο βαρέλι της βροχής όπου σέρνονται μικρόβια...

ψόφιοι αρουραίοι και πυώδης γλίτσα βατράχων...

που το βράδυ λάμπει στις μύξες αλόγων και στην καυτή γλίτσα.

Σ' αυτό το ζουμί...

θα βράσουν οι συκοφάντες...

Περού, οι ράγες κατά μήκος του ποταμού Ουρουμπάμπα...

ο Κίνσκι και ο ποταμός του πεπρωμένου μου.

Ήθελα να ξαναζήσω τα βήματά μας.

Η πρώτη μας ταινία γυρίστηκε εδώ...

"Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού". Η έκτη μου ταινία, ήμουν 28.

Του έστειλα το σενάριο...

και δύο βράδια μετά, στις 3 π.μ., με ξύπνησε το τηλέφωνο.

Αρχικά δεν καταλάβαινα...

άκουγα μόνο κραυγές στην άλλη άκρη. Ήταν ο Κίνσκι.

Μισή ώρα μετά απ' τις κραυγές του κατάλαβα...

ότι ήταν ενθουσιασμένος και ήθελε να παίξει τον Αγκίρε.

Εξαρχής υπήρχαν δύο ανυπέρβλητα προβλήματα.

Πρώτον, τα χρήματα.

Σήμερα είναι αδιανόητο ότι είχαμε 370.000 δολάρια.

Κανείς δεν το χρηματοδοτούσε...

και για χρόνια κανείς δεν ήθελε καν να δει την ταινία.

Ο Κίνσκι ήταν το δεύτερο πρόβλημα.

Είχε μόλις αναγκαστεί να συντομεύσει μια περιοδεία του Ιησού.

Είχε εμφανιστεί σε μεγάλα θέατρα...

και οι θεατές ήθελαν να τον δουν να παραληρεί.

Τον κορόιδευαν και είχε κρίσεις όταν έφτασε παρεξηγημένος Ιησούς.

Είχε ταυτιστεί με το ρόλο και συνέχιζε να τον βιώνει.

Ήταν δύσκολο να του μιλήσεις γιατί απαντούσε ως Ιησούς.

Στα αρχικά στάδια τον έβλεπες με παρόμοιες μορφές...

ως Φρανσουά Βιγιόν, ο φτωχός ποιητής...

μετά ως ο ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι...

...κι αργότερα, ως Παγκανίνι.

Είχε ενθουσιαστεί απ' το σενάριο...

που είχε διαφορετική αρχή απ' την ολοκληρωμένη ταινία.

Στο σενάριο υπήρχε σκηνή πάνω σε παγετώνα...

όπου στα 17.000 πόδια ένα κοπάδι άρρωστα γουρούνια σε πλησιάζει.

Αργότερα καταλάβαινες ότι ήταν μερίδα Ισπανών τυχοδιωκτών...

με 800-1000 Ινδιάνους βοηθούς. Αυτά κόπηκαν απ' το σενάριο.

Παρότι προσπάθησα να τον μεταπείσω...

ο Κίνσκι έφτασε με μισό τόνο αναρριχητικό εξοπλισμό.

Έφερε σκηνές, υπνόσακους, σκυλιά και αξίνες...

...κι ήθελε να εκτεθεί στην άγρια φύση.

Είχε σαχλές ιδέες για τη φύση.

Κουνούπια και βροχή απαγορεύονταν στη ζούγκλα του.

Ούτε η βροχή.

Μόλις εγκαταστάθηκε εκεί, έπιασε βροχή και βράχηκε.

Το πρώτο βράδυ τον έπιασε κρίση.

Την επομένη, του φτιάξαμε σκεπή από φοινικόφυλλα.

Μα και πάλι ένιωθε άβολα και πήγε σε ξενοδοχείο.

Τότε υπήρχε μόνο ένα ξενοδοχείο με 8 δωμάτια.

Εδώ υπήρχε μια μικρή καλύβα όπου κοιμόμουν εγώ.

Εδώ έμενε μια Ινδιάνα, ένας καμπούρης νάνος και 9 παιδιά.

Είχαν 150 ινδικά χοιρίδια...

και το βράδυ έρχονταν τριγύρω μου, κι ένιωθα άβολα...

κι έτσι πήγα στους Ινδιάνους.

Είχαμε 450 βουνίσιους Ινδιάνους που έμεναν σ' αυτόν τον αχυρώνα.

Σε ακτίνα 100 μιλίων δεν υπήρχε άλλο κατάλυμα.

Δυο μέρες πριν τα γυρίσματα επικρατούσε χάος.

Προσπάθησα να φέρω τάξη δουλεύοντας δυο μερόνυχτα...

και πριν κοιμηθώ για μία ώρα, τους είπα...

"Ξυπνήστε με πριν φύγει το τρένο."

Και με ξέχασαν και ξαφνικά στον πανικό...

συνειδητοποίησα ότι έφευγε, ήμουν ντυμένος αλλά ξυπόλυτος...

κι έτρεξα πίσω απ' το τρένο, 200 μέτρα ξυπόλυτος...

τα πόδια μου αιμορραγούσαν όταν ανέβηκα το σκαλοπατάκι.

Αυτή ήταν η πιο σημαντική ημέρα γυρισμάτων στη ζωή μου.

Όταν φτάσαμε εδώ, είχε πυκνή ομίχλη...

τα πάντα ήταν καλυμμένα με σύννεφα κι έβρεχε.

Βλέπαμε στα 50 μέτρα μπροστά μας.

Το βουνό ήταν τυλιγμένο στα σύννεφα.

Έβλεπες μόνο γκρίζα σύννεφα.

Επικρατούσε απερίγραπτο χάος.

Επίσης, είχαμε πρόβλημα με τον Κίνσκι.

Συνειδητοποίησε ότι θα ήταν μια κουκίδα στο τοπίο...

κι όχι το επίκεντρο.

Ήθελε κοντινό πλάνο καθώς οδηγούσε τον στρατό.

Προσπάθησα να του πω ότι δε θα ήταν αυτός ο αρχηγός...

αλλά ο Γκονζάλο Πιζάρο.

Ήταν δύσκολο γιατί ο Κίνσκι δεν θα ήταν στο επίκεντρο της σκηνής.

Δεύτερον, είχαμε εντελώς διαφορετική αντίληψη του τοπίου.

Ήθελε η σκηνή να πιάσει όλο το Μάτσου Πίτσου, και την κορυφή.

Όπως οι χολιγουντιανές ταινίες χρησιμοποιούν το τοπίο.

Έτσι κάνουν στις διαφημίσεις, στα καρτ-ποστάλ...

μα εγώ ήθελα τη λεπτομέρεια του τοπίου...

όπου το δράμα, το πάθος, το ανθρώπινο πάθος θα φανερωθεί.

Δεν το καταλάβαινε, αλλά για μένα ήταν σημαντικό.