The Sparrows of Paris (Les moineaux de Paris)

Dames en heren, mij is gevraagd de film "de Mussen van Parijs" te presenteren,

waarin onze kleine koorzangers spelen met houten kruisjes.

Ik ben niet bang met het publiek te spreken.

Iedereen weet dat ik dat leuk vind.

Als er niemand in de buurt is, spreek ik tegen mezelf.

En hier, miljoenen luisteraars! Dit is fantastisch!

Wat me dwarszit, is acteren in een film. Maar maak je geen zorgen, ik ben zo weg.

Een jonge en elegante regisseur vervangt mij. U zult het verschil merken.

Dus wat zeg ik? Op de eerste plaats wat deze film NIET is.

Het is GEEN documentaire over onze houten kruis zangertjes.

Géén uiteenzetting van onze educatieve methoden maar

we hebben ze in relatie gebracht tot onze zangertjes.

Je zult in de film zien hoe ze het voortouw nemen en

brutaliteit vertonen, wat in werkelijkheid niet zo is.

Dit is GEEN politieke film.

U zult ongetwijfeld een grote schaduwzijde

van de geschiedenis van Frankrijk gaan zien.

Maar dit betekent niet dat we een groep

neo-bonapartisten van onze kinderen voorbereiden.

Het is ook GEEN religieuze film en GEEN zwarte magie- film.

Waarin ze je laten zien hoe spoken rondlopen.

Dit alles is wat deze film dus NIET is.

Wat is deze film dan WEL? Heel eenvoudig: Het is een fantasie.

Een prachtig sprookje, dat rond een denkbeeldige reis speelt.

"Jongenskoor met houten kruisjes in ons prachtig thuisland Frankrijk."

Gewoon een fantasie, meer niet.

Zoals datgene wat in onze hoofdjes rondzwierf, kinderen van 11-12 jaar oud.

Herinnert u zich nog, dames en heren, toen u naar ons luisterde,

toen u 10, 11 en 12 jaar was?

U, mevrouw, was een jonge dame en zong een slaapliedje voor de pop. Het zat in een

doos of was bedekt met zijde, maar het was een pop. En voor jou was het je dochter.

Je hield er zielsveel van en bereidde je voor op je toekomstige rol als moeder.

Terwijl je de pop met genegenheid en vriendelijkheid in je armen wiegde.

En u meneer, toen u 11 was, was u misschien zoals ik?

Een roodhuid? Ik was een Indiaan en leider van "de roodhuiden"

in de wei. Er waren 12 mannen bij mij, Comanches, lijkt het.

Ik weet het niet meer... tenminste de boswachter, als hij nog leeft.

Herinnert hij zich waarschijnlijk nog, dat hij ons altijd achterna zat.

En met deze momenten hadden we onze eigen wondere wereld waarin we leefden,

en waarin we geloofden, het was iets geweldigs.

Maar naarmate we ouder worden, worden we ons natuurlijk bewust van de realiteit.

Maar later onthouden we de tederheid en transparantie

van onze verbeelding toen we 11 en 12 jaar oud waren.

Dit gaat u in deze film terugvinden.

Je zult hem begrijpen en liefhebben,

als je naar hem kijkt door de ogen van een 11-12 jarige.

Anders denk ik dat je nu maar meteen moet vertrekken

en je geld van je kaartje moet terugvragen.

Maar, ik weet zeker dat je er mee instemt ons te volgen op dit geweldige avontuur.

Ik zeg verder niets meer,

omdat ik nog wat tape moet achterlaten voor de film zelf.

Ik zeg gewoon: heb vertrouwen in ons? Ga met ons mee.

Leidt u door de droomwereld.

En ga voor het avontuur!

[Een lied ter ere van Napoleon klinkt,

[dat vandaag als politiek incorrect zou worden beschouwd]

JEAN-PIERRE OMON en.

Het jongenskoor met de houten kruisjes.

In de film: "DE PARIJSE MUSSEN".

Nederlandse ondertitels: Pierre Janssen 13-10-2020.

Aangepast en verbeterd door BuStEl - 2020.

Regisseur MAURICE CLOSH.

De film is volledig in Frankrijk opgenomen.

Sorry, dames en heren!

Onze jonge zangers willen dit concert graag voortzetten,

maar het is te laat en we hebben nog een lange en vermoeiende reis voor de boeg,

dus is het tijd dat ze gaan rusten, bedankt!

Geweldig! Goed gedaan!

- Let je op de kinderen! - Ja, meneer de directeur.

Kom mee, snel!

Geweldig!

- Dus je vond het leuk? - Geweldig concert!

Ze zongen als engelen.

Met wie praat deze directeur?

Het lijkt een soort impresario, die ons naar Amerika wil brengen.

Naar Amerika? Super goed! We zullen echte roodhuiden gaan zien!

Schiet op! En gedraag je, vooral in het bijzijn van buitenlanders!

Hé jongens, kom eens kijken!

- Hier zat de keizer! - En de rest? Die stonden?

- En daar in zijn stoel, wat deed hij dan? - De oorlog verklaren.

- Fout! Ze verklaarden hem de oorlog! - Is geen verschil!

Ziet U? Dit is de bakermat van de koning van Rome.

- Wie? - Wie, de zoon van Napoleon!

Hoe paste hij hierin?

Toen ik werd geboren, stopten ze me in een zeepkist.

Maar jouw vader was niet de keizer!

In Amerika word het een sensatie!

We zullen sponsors vinden om uw koorzangers te verkopen.

"General Motors", "Lucky Strike", "Coca Cola"...

Uiteraard zijn wij bij u, als alles in detail moet worden besproken.

Bespreek details over hoe u uw concert kunt aanpassen aan de Amerikaanse smaak.

- Morgen gaan we vertrekken! - Ja, dat weet ik.

Ik weet je route. We komen van tijd tot tijd bij je langs.

Reizen in Frankrijk - wat een wonder! Ik hou van uw land!

Frankrijk is een prachtig land!

De Seine! Champs-Élysées! Napoleon!

- De Franse keuken! - Lang leve Frankrijk!

En denk eens pa, elke vrouw wil een mooi cadeau krijgen!

Goed, eens kijken.

- Mijn medaillon! Dit is mijn medaillon! - Jeannot, wat betekent dat?

- Geef me mijn medaillon! - Hij is niet van jou, kijk maar goed.

- Dit is een heel duur sieraad! - Ik weet dat het van mij gestolen is.

Nee, ik heb het zelf gekocht om aan mijn dochter te geven!

Ja, meneer, neem het hem niet kwalijk.

Je hebt lieve kinderen, maar slecht opgevoed!

Ik begrijp het niet. Maar hij zal worden gestraft, dat beloof ik!

Jeannot, ga naar de anderen. Ik kom later.

Hij is meestal een bescheiden, verlegen kind. Ik ben zelf in de war, meneer.

Wel Jeannot, vertel me nu waarom je dit deed.

- Laat ze mijn medaillon teruggeven. - Maar het is niet van jou, dat weet je.

Nee, het is van mij! Zelfs toen het nog op de jurk van mijn grootmoeder zat.

- Toen werd ze vermoord. - Wat zeg je?

Toen de landing in Normandië was, was er verschrikkelijk lawaai, geschreeuw en rook.

En toen ik mijn grootmoeder weer zag, was ze dood.

En het medaillon ontbrak op haar jurk.

Laat ze mijn medaillon teruggeven! Ik zweer dat het van mij is!

Jeannot, ik begrijp niets van je verhaal, maar ik wil je dit zeggen:

Je gedrag is volkomen onaanvaardbaar voor een jonge zanger.

Je kunt mensen niet zomaar aanspreken!

- Maar ik zag mijn medaillon! - Zelfs als het echt van jou is,

moet je eerst met mij praten, je regisseur, zoals nu.

En ik zou al een beslissing hebben genomen.

Je hebt je erg slecht gedragen. Ben je het ermee eens?

Ja, meneer de directeur.

Ben je het ermee eens dat je straf verdient?

Ja, meneer de directeur.

Goed. ’s Avonds geen bijeenkomst met vrienden, je blijft hier!

En je krijgt geen dessert!

En morgen wordt alles vergeten.

Hij kalmeerde een beetje, maar ik begreep niets van zijn uitleg.

Meneer Smith wacht op u in zijn hotel.

En wat moet ik hem zeggen? Alles ging zo goed...

Ik hoop dat dit voorval ons niet verhindert naar Amerika te gaan.

- Dus wat moet ik doen? - Geef Jeannot te eten.

En vergeet het dessert niet. Alleen weet ik er niets van!

Hij is een weeskind, dus is hij emotioneler en gevoeliger dan anderen.

Zijn grootmoeder was alles voor hem. Ze stierf zo plotseling in de oorlog dat

het voor de arme jongen heel moeilijk was zich aan zijn eenzaamheid aan te passen.

Natuurlijk alles wat hem aan zijn grootmoeder herinnert

bijvoorbeeld dit medaillon...

maar zo’n arme vrouw met zo’n waardevolle versiering bestaat niet!

- Ik twijfel er niet aan, maar... - Weet je wat dit is?

Dit is iets unieks, een souvenir uit de tijd van Napoleon.

Ik kreeg die garantie van de antiquair

die het mij in New York verkocht.

- Natuurlijk heeft Jeannot ongelijk. - Een gek verhaal!

Hij is een beetje gek!

Nee, gewoon kinderlijke fantasie.

Kom op, Jeannot, ga zitten alstublieft.

Nou, we zijn weer vrienden. Eet alsjeblieft!

Anders leer ik je niet hoe je mijn bus moet rijden.

Vind je het leuk om het stuur vast te houden?

- Dus eet! Eet, anders word je ziek. - Kan me niet schelen.

Kom, doe niet zo gek!

Niemand gelooft mij! Zelfs u!

Ja, ik geloof je, eet gewoon!

- Gelooft u dat dit mijn medaillon is? - Ik geloof alles, eet nou maar.

Ik ben geen leugenaar, weet je. Dit is het medaillon van mijn grootmoeder!

Nou ja, ja!

Ze vertelde me dat ze het van haar ouders had gekregen. En die van hun...

Ja, en die ouders hadden het van hun ouders gekregen!

Nee! Van mijn over -overgrootvader. Hij heette Cesarin!

En wie gaf het aan je over -overgrootvader?

Wil je het aan niemand vertellen? Napoleon!

Napoleon? Napoleon?

Ja, Louis. Ik ben de achter -achterkleinzoon van Napoleons beste vriend.

Ken je de biografie van Napoleon goed?

Alles in de boeken is een leugen!

Toen Napoleon op Sint-Helena was, weet je wie zijn maarschalk was?

- Cesarin! - Je over -overgrootvader?

Precies! Mijn grootmoeder heeft het me verteld en ze heeft nooit gelogen.

Vaak beschreef ze voor het slapen gaan hoe de keizer dit medaillon aan Cesarin gaf.

Je kunt je niet voorstellen hoeveel Cesarin voor Napoleon heeft gedaan!

Hij moet geweldig zijn geweest, jouw Cesarin!

Zeg niets! Zelfs mijn grootmoeder zei altijd dat, als mij iets overkomt,

ik eerst tot de Heilige Maagd moet bidden en daarna Cesarin om hulp moet vragen!

Dus je hebt hulp van twee kanten.

- Geloof je me, Louis? - Nee!

- Dan eet ik niet! - Wil je niet eten?

Jammer voor je! Ten eerste is je verhaal complete onzin.

En ik hou niet van jongens die liegen!

Nee, ik lieg niet! Ik zweer het, het is waar!

Ze geloven me niet! Cesarin! Cesarin, help me!

Rustig Jeannot! Wees rustig!

Niet zo schreeuwen.

Je riep mij, en hier ben ik.

Kom hier.

Verbaast het je mij te zien?

Ben je bang voor mij?

Nee, meneer Cesarin, ik heb u zelf geroepen.

En je deed het goed. Ik moest terugkomen!

- Vanwege het medaillon? - Ja, vanwege het medaillon.

Alles wat je grootmoeder je vertelde is waar.

Bent u een maarschalk?

Sergeant.

- Is dat goed? - Het is zelfs beter.

Is het medaillon echt een geschenk van Napoleon?

Ja, op Sint-Helena.

Ik was daar tijdens deze hele tragedie.

Luister goed naar mij..