Emi Martínez: The Kid Who Stops Time (Dibu Martínez: El pibe que ataja el tiempo)

Η ιστορία του ποδοσφαίρου μας έχει δώσει τεράστια ονόματα

που επικεντρώνονται σε έναν μόνο στόχο,

να βάζουν γκολ.

Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που προσπαθούν να μας πιάσουν,

και να μη μας αφήσουν να μπούμε.

Για κάποιον περίεργο λόγο,

τώρα όλοι θέλουν να γίνουν τερματοφύλακες.

Πώς κι έτσι;

Ίσως έχει να κάνει με έναν συγκεκριμένο τύπο.

Γι' αυτό σήμερα θα σας πω την ιστορία του Εμιλιάνο Μαρτίνες.

Ναι, εκείνου που όλοι λένε Ντίμπου.

Το βραβείο FIFA για τον καλύτερο τερματοφύλακα της σεζόν

απονέμεται στον Αργεντίνο Εμιλιάνο Μαρτίνες.

Με ρωτάνε πάντα ποια είναι τα είδωλά μου

ή ποιον τερματοφύλακα θαύμαζα όταν ήμουν μικρός, και πάντα λέω

"Βλέποντας τη μαμά μου να δουλεύει ως καθαρίστρια οκτώ, εννιά ώρες…

Τον πατέρα μου να δουλεύει…

Ειλικρινά, αυτοί είναι τα είδωλά μου". Σας ευχαριστώ.

Παγκόσμιος πρωταθλητής και καλύτερος τερματοφύλακας.

Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες, ο καλύτερος τερματοφύλακας.

Καλύτερος τερματοφύλακας στο Κόπα Αμέρικα 2021.

Στην τελετή της Χρυσής Μπάλας, ο Ντίμπου πήρε το Τρόπαιο Γιασίν.

Ο Ντίμπου Μαρτίνες κέρδισε το βραβείο του καλύτερου τερματοφύλακα στον κόσμο.

Είναι το όνειρο κάθε παιδιού από έξι ετών.

Ήταν ο στόχος μου. Ήμουν έτοιμος.

ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΝΑΝ ΚΑΣΙΑΡΙ

-Δεν μπορείς! -Είσαι άχρηστος, σουρωτήρι.

Βλάκα! Είσαι άχρηστος!

Δεν φοβόμουν ποτέ την μπάλα. Έχω απαιτήσεις από τον εαυτό μου.

Έβλεπα έναν τερματοφύλακα

και δεν καταλάβαινα γιατί δεν του έδιναν μια ευκαιρία.

Πάντα τα άντεχα όλα.

Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι δεν έπαιζα. Ήμουν σε άσχημη φάση.

Έγιναν πολλές θυσίες. Δεν έγινε σε μια νύχτα.

Περίμενα να πει "Φτάνει, θέλω να γυρίσω πίσω".

Ήταν ένα παιδί που ήρθε με στόχο να θριαμβεύσει.

Η νοοτροπία του Εμιλιάνο τον ξεχωρίζει. Το ταξίδι αυτό τον έκανε πιο δυνατό.

Ναι, η ομάδα έχει επιλεγεί. Ο Εμιλιάνο Μαρτίνες θα παίξει.

Το επίπεδο του Εμιλιάνο είναι ξεκάθαρο. Ίσως έχει την ευκαιρία να παίξει.

Γεια σου, άγνωστε!

Με δύο τερματοφύλακες, τι θα αλλάξει ο Μαρτίνες;

Λένε ότι τα χρωστάει όλα στον προπονητή!

Αν δεν έχεις καλωδιακή, δεν ξέρεις πού παίζει.

Τι θα κάνει στο τέρμα;

Μέχρι που έγινε το κλικ.

Δεν είμαι νέος στην εθνική Αργεντινής. Πήγα στα Παγκόσμια Κύπελλα Κ-20 και Κ-17.

Γεια σου, πρωταθλητή.

Εγώ αποφασίζω αν θα γίνεις ήρωας ή κακός.

Έδωσα θετική ενέργεια στην ομάδα.

Αν διαλέξω σωστά, έχω 80% πιθανότητες να το πιάσω.

Συγγνώμη, θα σε φάω ζωντανό.

Ο Ντίμπου είναι μορφή.

Είναι τρελός,

και αν το είπε αυτό, είναι επειδή θα το έκανε.

Θεωρώ ότι ήταν σπουδαία προσθήκη για την ομάδα.

Πρώτα με τις αποκρούσεις του.

Μετά με τον χαρακτήρα του.

Έχεις άγχος;

Το πιάσω δεν το πιάσω, με εμπιστεύονται.

Ήξερα ότι αν έμπαινε στην εθνική ο αδερφός μου, θα έμενε εκεί.

Ο Ντίμπου έχει φοβερό χαρακτήρα.

Σε έκανε να νιώθεις ότι οι αντίπαλοι θα σούταραν,

αλλά δεν θα σκόραραν.

Όταν είναι στο τέρμα, μεγαλώνει.

Αν έπρεπε να πέσει στο δοκάρι για να αποκρούσει, θα το έκανε.

Έχει έκτη αίσθηση.

Είχε κάτι το ξεχωριστό.

Ξέρει τον πραγματικό λόγο.

Γεννήθηκε για να γίνει τερματοφύλακας.

ΝΤΙΜΠΟΥ ΜΑΡΤΙΝΕΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Ενάμισι δισεκατομμύριο τηλεθεατές παρακολουθούν τον αγώνα.

18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2022 ΚΑΤΑΡ

Αργεντινή εναντίον Γαλλίας!

Άσε με να ονειρευτώ λίγο!

Η ομάδα του Μέσι εναντίον του Εμπαπέ!

Ποιος θα αναδειχθεί νικητής;

Βγαίνοντας για τον τελικό του Μουντιάλ,

ένιωσα ένα κενό στο στομάχι που δεν είχα ξανανιώσει ως επαγγελματίας.

Όταν βλέπεις το τεράστιο Παγκόσμιο Κύπελλο

και τους 60-70 χιλιάδες θεατές στο Στάδιο Λουσαΐλ,

νιώθεις την αδρεναλίνη του τελικού του Μουντιάλ.

Πιστεύουμε σ' εσάς.

Πιστεύουμε στην ομάδα. Πάμε, Αργεντινή!

Βλέποντας τον κόσμο να τραγουδάει, θυμήθηκα

τα παιδικά μου χρόνια και την αυλή του σχολείου μου.

Τον μεγάλο λαό της Αργεντινής, χαιρετώ

ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΑΓΚΡΑΔΑ ΦΑΜΙΛΙΑ ΜΑΡ ΝΤΕΛ ΠΛΑΤΑ, 2001

Εκεί, ο μικρός Κόκο.

Ας είναι αιώνιες οι δάφνες…

Και λίγο πιο πέρα, ο Άλε, ο μεγάλος μου αδερφός.

Ότι ξέραμε να νικάμε…

Η δασκάλα διηύθυνε τα παιδιά.

…να νικάμε

Τότε ανακάλυψα τον διακόπτη.

Ας ζήσουμε στεφανωμένοι με δόξα…

Αυτό; Τι φάση;

Γιατί έχω διακόπτη στον αφαλό μου;

Τι μου συμβαίνει;

Μ' ακούτε;

Μ' ακούτε;

Παγώσατε;

Τι παράξενο.

Κυρία! Τι συμβαίνει;

Δεν καταλαβαίνω!

Πείτε κάτι!

Κόκο! Κόκο, ξύπνα!

Κυρία, ο Κόκο δεν μου μιλάει!

Αποκλείεται! Εγώ φταίω;

Τι έκανα;

Ή ορκίσου να πεθάνεις ένδοξα!

Ή ορκίσου να πεθάνεις ένδοξα!

Ή ορκίσου να πεθάνεις ένδοξα!

Τι ήταν αυτό;

15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1999

Έχω πάει παντού, μα το Μαρ ντελ Πλάτα θα είναι πάντα η πατρίδα μου.

ΜΑΡ ΝΤΕΛ ΠΛΑΤΑ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Περπατούσα μέχρι τη στάση στις 7 π.μ. για να πάω σχολείο.

Περπατούσα από την παραλία Πούντα Μογότες ως τη γειτονιά Χαρδίν,

που ήταν 30-40 λεπτά.

Πηγαίναμε με ποδήλατο σε γήπεδα με ξύλινα δοκάρια και χωρίς δίχτυα.

Περνούσα πολύ χρόνο με τον αδερφό μου.

Η ουσία της οικογένειας μας, των γονιών μας…

ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΔΕΡΦΟΣ

…ήταν να αγαπιόμαστε.

Ήμασταν αχώριστοι.

Είχαμε ένα συρματόπλεγμα μπροστά στο σπίτι.

Νομίζω ότι είχε μήκος 15 μέτρα. Και η μπάλα πήγαινε πέρα δώθε όλη μέρα.

Διαγωνισμοί, πέναλτι, κοντρόλ, κεφαλιές, ψαλιδάκια, ό,τι θες.

Παίζαμε κάθε μέρα, πάντα με μια μπάλα.

Έμι, πήγαινε τέρμα.

Μα θέλω να παίξω μπροστά.

Εγώ βάζω τα γκολ, εσύ τα σταματάς, εντάξει;

Εντάξει.

Ο Λούκας το Τανκ,

ο Μπράντι το Κουνούπι,

ο Λοκέρσιο ο Σγουρομάλλης,

Ο Ντιέγκο Γκαρέλο,

ο Πάτα Σουάρες,

ο Αριέλ Αρμαγεδδών.

Ο Αριέλ κατεβάζει την μπάλα δεξιά.

Ο Αρμαγεδδών σουτάρει, γκολ!

Ο Εμιλιάνο πιάστηκε απροετοίμαστος.

Ο Λοκέρσιο στην περιοχή.

Φάουλ. Είναι φάουλ.

Εδώ. Όχι, καλύτερα… Εκεί, εντάξει.

Τότο Μπερτόλιο.

Είναι μια μακρινή, πολύ ψηλή σέντρα.

- Γιγαντιαία κεφαλιά! -Όχι!

-Όχι! - Ο Κόκο προσπαθεί να μπλοκάρει…

- Αυτογκόλ! -Όχι!

Ο Μικρός Κόκο.

Γιατί;

Μικρέ, αυτά είναι για μεγάλους.

Δεν πας να φτιάξεις πυργάκια;

- Τι πάσα του Τότο! -Όχι!

Ο Αρμαγεδδών πλησιάζει με φόρα.

Τι σχεδιάζεις;

Όχι, μη… Τι κάνεις;

Όχι, μην το κάνεις αυτό.

Θα σε φάω ζωντανό!

Φοβερή απόκρουση από τον Εμιλιάνο!

Απίστευτο, Εμιλιάνο! Πόσα χέρια έχεις;

Νικήσαμε! Πάμε!

Απίστευτο!

-Τι έκανες, βρε θηρίο! -Απίστευτο αυτό που έκανες. Είσαι αστέρι!

Το παντελόνι του σχολείου.

Η μαμά θα μας τα ψάλλει.

Οι Μόστρι είναι μεγαλύτεροι. Γεννήθηκαν το '89, το '90.

Πηγαίναμε σχολείο, για μπάλα, στην παραλία όλη μέρα.

Αρχίσαμε να αυτοαποκαλούμαστε "Μόστρι" και έμεινε.

Είναι δύσκολο να εξηγήσω τι σημαίνει "Μόστρι".

Στην Αργεντινή, ειδικά στο Μαρ ντελ Πλάτα,

ως παιδιά, θέλαμε να έχουμε ένα όνομα που να μας χαρακτηρίζει.

Και στο τέλος, νομίζω ότι το "Μόστρι" κόλλησε περισσότερο.

"Έρχονται οι Μόστρι".

Οι Μόστρι είναι η παρέα μας.

Ο Έμι, ο Τότο, ο Ντιέγκο, ο Άλε κι εγώ.

Ο αδερφός ενός φίλου κι άλλοι μας έλεγαν "Μόστρι".

"Πού 'σαι, Μόστρι".

Για κάποιο λόγο, μας έλεγαν "Μόστρι". Και το υιοθετήσαμε.

Μας κόλλησε αυτή η λέξη.

Την έχουμε κάνει τατουάζ στα αραβικά.

Εμπιστευτήκαμε απόλυτα τον μεταφραστή εκείνη την εποχή.

Νομίζαμε ότι έγραφε "Μόστρι".

Μετά, στην Αγγλία, σε ένα γυμναστήριο με τον αδερφό μου,

ένας Άραβας ήρθε κι είπε "Μόστρι".

Και συνειδητοποιήσαμε ότι όντως έγραφε "Μόστρι".

Δεν υπήρχε πολύ ίντερνετ τότε.

Μη ρωτάτε γιατί στα αραβικά.

Τέλος πάντων, ήμασταν μικροί.

Ίσως τώρα να το κάναμε στα ισπανικά.

Δεν ξέρω γιατί στα αραβικά.

Είμαστε πέντε,

και ακόμα αποκαλούμαστε "Μόστρι".

Στη γειτονιά που έμενε μικρός ο Έμι,

τα γήπεδα ήταν πέντε τετράγωνα μακριά.

Κάνανε τουρνουά με όλα τα παιδιά της γειτονιάς.

ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΠΑΤΕΡΑΣ

Περνούσαν όλη τη μέρα με την μπάλα. Πρωί, απόγευμα.

Το βράδυ, ενίοτε έπαιζαν στη βροχή. Πάντα τους άρεσε το ποδόσφαιρο.