Chocolate (초콜릿)

WSZYSTKIE POSTACIE, MIEJSCA, NAZWY I ZDARZENIA

PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE

ODCINEK 15

Co się stało?

Powinienem wrócić do pracy,

ale nie mogłem się zebrać,

więc mama przysłała ludzi.

Poczekaj. Zaraz wrócę.

Zaciśnij i rozluźnij.

Nerwy nie zostały uszkodzone.

Mogą być uszkodzone,

o ile nadal będę mógł robić naczynia.

I tak zamierzam porzucić medycynę.

Napijemy się soju?

Zaraz oszaleję.

To ty zaczęłaś flirtować.

Spojrzała na mnie zalotnie.

Mówiłaś, że masz doła i żebym postawił ci drinka.

Niby kiedy? Co za świr.

Skarbie, to jakiś psychol.

Boję się.

Ogarnij się, psycholu.

- Chcesz dostać nauczkę? - Nie jestem psycholem.

Nie podrywałem twojej dziewczyny.

Ja tylko...

Cha-young!

Ten drań mnie pobił.

Powiedz panu władzy, że trzeba go zamknąć.

Podrywałeś mi dziewczynę.

Zasłużyłeś na lanie. Ty napalony gnojku!

Cisza. Dobry Boże.

Jest pani rodziną pana Moona?

Boże, Cha-young.

Chyba mam złamane żebro.

Nie mogę oddychać.

Hej.

Spokój.

Proszę pani.

Nie mam z panem Moonem nic wspólnego.

Nie kontaktuj się ze mną więcej.

Proszę postępować zgodnie z protokołem.

Sprawdziłem monitoring i mam zeznania świadka.

- Proszę. - Dzięki.

- Nic ci nie jest, prawda? - Nie.

- Chyba zadrapałeś sobie tu rękę. - Nic mi nie jest.

Niech to.

Spokój.

- Boli, prawda? - Nie.

CENTRUM SPORTOWE HANDO MIAŁO WADY KONSTRUKCYJNE

PREZES SINMYEON CONSTRUCTION JO CHEOL-U DOSTAŁ KARĘ W ZAWIESZENIU

ZGINĘŁO 10 OSÓB, A 68 ZOSTAŁO RANNYCH

Jak twoja ręka?

Nadal drży?

Tak.

Nie zrobiłem tego celowo.

Robiłem, co mogłem.

Przykro mi, jeśli mi nie wierzysz.

Jeśli uważasz, że to wina mojej niekompetencji,

przyjmuję

krytykę.

Gdyby mój nadgarstek

nie ucierpiał,

wygrałbym nasz pojedynek na umiejętności.

Wiem.

Zapewne masz rację.

Wtedy Geosung

przypadłoby mnie.

Pewnie tak.

Ale co potem?

Co stałoby się

potem?

Pokonałem Lee Juna,

dzięki czemu

przejąłem Geosung.

I co?

Czy wtedy

byłbym szczęśliwy?

Nie.

No nie?

Ja też tak myślę.

O co

tak zawzięcie walczyliśmy?

Chyba skończyło się soju.

Masz tu jakiś alkohol?

Zamierzasz zostać tu dłużej?

Podoba mi się tu.

Mogę tu odetchnąć.

A co ze szpitalem?

Są inni lekarze.

A ja nawet nie jestem taki dobry.

Sam wiesz najlepiej.

Ale wuj i ciotka nie pozwolą ci tu zostać.

Znowu przyślą kogoś, by zniszczył moje naczynia.

Albo zrobią to sami.

To nic. Zrobię kolejne.

- Wzywał pan kierowcę? - Tak.

- Proszę poczekać w aucie. - Dobrze.

Pamiętaj, żeby trzymać w samochodzie apteczkę.

Może nam się niedługo przydać.

Jadę.

Jedziemy.

Muszę ci coś powiedzieć.

Ten suszony mintaj to nie ja.

To mnie chcesz przywalić.

Po co wyżywasz się na rybie?

Nie zrobiła nic złego.

No już.

Jestem, więc nie tłucz już tej niewinnej ryby.

Walnij tego, kogo naprawdę chcesz.

Jak wyszedłeś?

Zrobiłem aferę na komisariacie.

Zabrałem im broń i zagroziłem śmiercią.

Tae-hyun!

Uwierzyłaś mi?

Wyszedłem, bo nie zrobiłem nic złego.

A co myślałaś?

Naprawdę sądzisz, że jestem na tyle walnięty,

by kraść policji broń i uciekać?

Miałem trzech świadków, którzy widzieli, jak ta lafirynda

zaczęła mnie podrywać.

A monitoring potwierdził moją niewinność!

Pewnie wstydzisz się takiego brata.

Chcesz, żebym zniknął.

To po co mnie przyjęłaś?

Trzeba było mnie wyrzucić. Po co mnie przyjęłaś?

Bo jesteśmy rodziną.

Bo jesteś jedyną rodziną, jaką mam na tym świecie.

I dlatego, że zapomniałam, że porzuciłeś mnie

tak samo jak mama.

A więc chcesz, bym odszedł?

Od teraz mów ludziom, że nie jestem twoim bratem.

Mów, że nie masz ze mną nic wspólnego,

tak jak na policji.

Nie oponujesz.

W porządku. Zatem oficjalnie zerwijmy kontakt.

Albo ty wykreślasz się z rejestru rodzinnego,

albo ja.

Babcia od początku chciała,

żebyś to ty odziedziczył Geosung.

Dlatego pojechała na Wando i ściągnęła cię do Seulu.

Ja miałem tylko cię trenować

i prowokować, bo nie zależało ci na władzy.

Z jakiej to książki?

Sam to wymyśliłeś?

Chyba przesadziliśmy z piciem.

- Odpocznij. - Twój ojciec, Lee Jae-hun,

był jedynym prawowitym dziedzicem Geosung.

Moj ojciec nie wie,

że dziadek nie był jego biologicznym ojcem.

I oby nigdy się nie dowiedział.

A jeśli się dowie, to trudno.

Ale teraz wie o tym tylko pięć osób.

Babcia, ty, ja,

dziadek, który doznał szoku i zmarł, gdy się dowiedział,

i moja matka, Yoon Hye-mi.

Lepiej już jedź.

Ale jeśli to prawda,

czy nie rozsądniej byłoby, gdybyś zabrał tę tajemnicę do grobu?

Po prostu nie chcę oszukiwać.

Oszustwa nienawidzę najbardziej.

Mówiłem im tysiące razy.

Ale nikt nie słuchał.

Są tak zapatrzeni w siebie.

Jak mam cię znaleźć, gdy się tu chowasz?

Stęskniłem się za tobą.

Pewnie śmierdzę alkoholem.

Przepraszam.

To nic.

I tak nic nie czuję.

Stało się coś złego?

Nie.

Wydajesz się przygnębiona.

Ciekawe dlaczego.

Może dlatego, że nie zjadłam kolacji.

Zrobić ci?

Nie. Jest za późno.

Przytyję.

Mogę zrobić coś lekkiego.

Gdzie ja to widziałem?

W ogródku warzywnym?

Naprawdę nie trzeba.

Dobre.

Nieźle gotujesz.

Ja też chciałem być kucharzem.

Uwielbiam smażoną dynię.

Cieszę się.

Moja mama też ją uwielbiała.

Mówiłeś, że zginęła w wypadku, prawda?

Musiało być ci ciężko.

Tobie na pewno było ciężej.

To chyba ja powinienem złapać cię za rękę.

Następnym razem.

Zrobisz to następnym razem.

Dziś to ja trzymam ciebie.

Pani Jung.

Dzięki pani mogę cieszyć się takimi cennymi chwilami.

- Widzi mnie pani teraz? - Dobre?

Nadal będę dzielić się pani ciepłem z tymi,

- którzy go potrzebują... - Wolę chrupiące.

...i żyć dalej.