Coco

Καμιά φορά νομίζω ότι είμαι καταραμένος.

Εξαιτίας ενός πράγματος που συνέβη πριν καν γεννηθώ.

Βλέπετε, πριν από πολύ καιρό, ήταν μια οικογένεια.

Ο μπαμπάς ήταν μουσικός.

Αυτός και η οικογένειά του τραγουδούσαν, χόρευαν και ευγνωμωνούσαν τη μοίρα τους.

Όμως είχε και ένα όνειρο.

Να παίξει για τον κόσμο.

Και μια μέρα...

Έφυγε με την κιθάρα του.

Και δεν επέστρεψε ποτέ.

Και η μαμά...

Δεν είχε χρόνο να κλαίει για τον μουσικό που το έσκασε.

Αφού εξόρισε παντελώς τη μουσική από τη ζωή της,

βρήκε έναν τρόπο να φροντίζει την κόρη της.

Σήκωσε τα μανίκια και έμαθε να φτιάχνει παπούτσια.

Θα μπορούσε να φτιάχνει καραμέλες. Ή πυροτεχνήματα.

Ή γυαλιστερά βρακιά για παλαιστές.

Μα όχι.

Διάλεξε τα παπούτσια.

Μετά έμαθε και την κόρη της να φτιάχνει παπούτσια.

Και αργότερα, έμαθε και τον γαμπρό της.

Μετά μπήκαν στη δουλειά τα εγγόνια της.

Καθώς η οικογένειά της μεγάλωνε, μεγάλωνε και η επιχείρησή της.

Η μουσική είχε διαλύσει την οικογένειά της.

Όμως τα παπούτσια τούς κρατούσαν όλους ενωμένους.

Αυτή η γυναίκα ήταν η προ-προ-προγιαγιά μου, η μαμά Ιμέλντα.

Πέθανε πολύ καιρό πριν γεννηθώ εγώ.

Όμως η οικογένειά μου ακόμα λέει την ιστορία της...

κάθε χρόνο, ανήμερα της Μέρας των Νεκρών.

Και το κοριτσάκι της; Είναι η προγιαγιά μου, η μαμά Κόκο.

Γεια σου, μαμά Κόκο.

Τι κάνεις, Χούλιο;

Βασικά με λένε Μιγκέλ.

Η μαμά Κόκο δυσκολεύεται να θυμάται διάφορα.

Όμως κι έτσι είναι ωραία να μιλάς μαζί της.

Έτσι, της τα λέω όλα.

Παλιά έτρεχα έτσι.

Όμως τώρα τρέχω έτσι, είναι πολύ πιο γρήγορα.

Η νικήτρια είναι η παλαιστής Κόκο!

Έχω λακκάκι απ' αυτή την πλευρά, αλλά όχι από την άλλη.

Με λακκάκι, χωρίς λακκάκι.

Μιγκέλ, φάε το φαγητό σου.

Η γιαγιά μου είναι η κόρη της μαμάς Κόκο.

Είσαι πετσί και κόκκαλο, γιε μου. Φάε ακόμα λίγο.

Όχι, ευχαριστώ.

Ρώτησα αν θέλεις κι άλλα ταμάλες.

Ναι;

Αυτό κατάλαβα κι εγώ!

Η γιαγιά διοικεί το σπίτι ακριβώς όπως το έκανε και η μαμά Ιμέλντα.

Όχι μουσική!

Όχι μουσική!

Όχι μουσική!

Νομίζω ότι είμαστε η μόνη οικογένεια στο Μεξικό που μισεί τη μουσική.

Τους δικούς μου δεν τους πειράζει.

Όμως εγώ...

- Να γυρίσεις μέχρι το μεσημέρι. - Σ' αγαπώ, μαμά!

Εγώ δεν είμαι σαν την υπόλοιπη οικογένεια.

- Γεια σου, Μιγκέλ. - Γεια.

- Ευχαριστώ πολύ! - Παρακαλώ, Μιγκέλ!

Ντάντε!

Κάτσε. Ξάπλωσε. Ανάσκελα. Κουνήσου.

Κόλλα πέντε.

Καλό σκυλί, Ντάντε!

Ξέρω ότι δε θα έπρεπε να αγαπώ τη μουσική.

Όμως δε φταίω εγώ.

Αυτός φταίει. Ο Ερνέστο ντε λα Κρουζ.

Ο σπουδαιότερος μουσικός όλων των εποχών.

Σ' αυτήν εδώ την πλατεία, ο νεαρός Ερνέστο ντε λα Κρουζ

έκανε τα πρώτα του βήματα στην πορεία του

να γίνει ο πιο αγαπημένος τραγουδιστής στην ιστορία του Μεξικού.

Ήταν ένας ασήμαντος από τη Σάντα Σεσίλια, σαν εμένα.

Όμως όταν έπαιζε μουσική, έκανε τον κόσμο να τον ερωτεύεται...

Έπαιξε σε ταινίες.

Είχε την πιο ωραία κιθάρα.

Μπορούσε να πετάξει!

Και έγραφε τα καλύτερα τραγούδια.

Όμως το αγαπημένο μου είναι...

Να με θυμάσαι

Ακόμα κι αν πρέπει να σε αποχαιρετήσω

Να με θυμάσαι

Μην κλάψεις γι' αυτό

Γιατί σε έχω στην καρδιά μου, κι ας είμαι μακριά

Σου τραγουδώ ένα μυστικό τραγούδι

Κάθε βράδυ που είμαστε χώρια

Κι ας πρέπει να φύγω μακριά

Να με θυμάσαι

Κάθε φορά που θα ακούς μια θλιμμένη κιθάρα

Να ξέρεις ότι είμαι μαζί σου με τον μόνο τρόπο που μπορώ

Μέχρι να σε έχω πάλι στην αγκαλιά μου

Ζούσε μια ζωή που μόνο να ονειρεύεσαι μπορείς...

Να με θυμάσαι...

Μέχρι το 1942.

Όταν τον πλάκωσε μια τεράστια καμπάνα.

Θέλω να γίνω σαν αυτόν.

Καμιά φορά κοιτάω τον ντε λα Κρουζ...

και νιώθω λες και είμαστε συνδεδεμένοι με κάποιο τρόπο.

Σκέφτομαι πως αν αυτός μπορούσε να παίξει μουσική...

ίσως μια μέρα μπορέσω κι εγώ!

Αν δεν ήταν η οικογένειά μου.

Αχ, μικρέ.

Ζήτησα να μου γυαλίσεις τα παπούτσια, όχι να μου πεις την ιστορία της ζωής σου.

Ναι, συγγνώμη.

Απλώς δεν μπορώ να τα συζητάω αυτά στο σπίτι, οπότε...

Κοίτα, αν ήμουν στη θέση σου, θα πήγαινα στους δικούς μου και θα έλεγα

"Είμαι μουσικός! Πάρτε το απόφαση!"

Δε θα μπορούσα ποτέ να το πω αυτό.

Είσαι μουσικός, σωστά;

Δεν ξέρω. Δηλαδή, παίζω μόνο για τον εαυτό μου.

Ο ντε λα Κρουζ έγινε ο καλύτερος μουσικός του κόσμου κρύβοντας τις ικανότητές του;

Όχι!

Βγήκε στην πλατεία και έπαιξε δυνατά!

Δες, στήνουν για απόψε. Ο μουσικός διαγωνισμός για τη Μέρα των Νεκρών.

Θέλεις να γίνεις σαν το ίνδαλμά σου; Να δηλώσεις συμμετοχή!

Η οικογένειά μου θα φρίκαρε τελείως.

Κοίτα, αν φοβάσαι τόσο, τότε καλά να περάσεις, φτιάχνοντας παπούτσια.

Έλα, τι έλεγε πάντα ο ντε λα Κρουζ;

Άρπαξε την ευκαιρία σου;

Δείξε μου τι έχεις, μικρέ.

Θα είμαι το πρώτο σου ακροατήριο.

Μιγκέλ!

- Γιαγιάκα! - Τι κάνεις εδώ;

Να αφήσεις ήσυχο τον εγγονό μου!

Κυρά μου, να χαρείς, απλώς μου γυάλιζε τα παπούτσια.

Ξέρω τα κολπάκια σας, μαριάτσι.

- Τι σου είπε; - Απλώς μου έδειχνε την κιθάρα του.

Ντροπή σου! Ο εγγονός μου είναι ένα μικρό αγγελούδι!

Δε θέλει καμιά σχέση με τη μουσική σου, μαριάτσι!

Μείνε μακριά του!

Καημενούλη μου!

Τώρα είσαι καλά, γιε μου.

Ξέρεις ότι δεν κάνει να είσαι σ' αυτό το μέρος.

Θα έρθεις σπίτι. Τώρα.

Πόσες φορές σου έχουμε πει;

Εκείνη η πλατεία είναι γεμάτη με μαριάτσι.

Ναι, θείο Μπέρτο.

Όχι, όχι! Φύγε από δω! Φύγε!

Είναι απλώς ο Ντάντε.

Ποτέ μη δίνεις όνομα σε αδέσποτο. Θα σε ακολουθεί για πάντα.

Τώρα πήγαινε να φέρεις το παπούτσι μου.

Βρήκα τον γιο σου στην πλατεία των μαριάτσι.

Αμάν, Μιγκέλ!

Ξέρεις τη γνώμη της γιαγιάς για την πλατεία.

Απλώς γυάλιζα παπούτσια.

Τα παπούτσια ενός μουσικού.

Μα στην πλατεία υπάρχει περαντζάδα!

Αν η γιαγιά λέει τέρμα η πλατεία, τότε τέρμα η πλατεία.

- Και απόψε; - Τι είναι απόψε;

Θα έχουν έναν διαγωνισμό ταλέντων.

- Και έλεγα να... - Δηλώσεις συμμετοχή;

Ίσως;

Πρέπει να έχεις ταλέντο, για να πας σε διαγωνισμό ταλέντων.

Τι θα κάνεις; Θα γυαλίσεις παπούτσια;

Είναι η Μέρα των Νεκρών. Κανείς δε θα πάει πουθενά.

Απόψε έχει να κάνει με την οικογένεια.

Στο δωμάτιο του βωμού. Πάμε.

Μη με κοιτάς έτσι.

Η Μέρα των Νεκρών είναι η μόνη μέρα του χρόνου

που μας επισκέπτονται οι πρόγονοί μας.

Βάζουμε τις φωτογραφίες τους στο βωμό, για να μπορούν να περάσουν τα πνεύματά τους.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Αν δεν τις βάλουμε, δεν μπορούν να έρθουν.

Φτιάξαμε όλα αυτά τα φαγητά.

Βάλαμε τα πράγματα που αγαπούσαν στη ζωή, γιε μου.

Όλη αυτή η δουλειά για να ενωθεί η οικογένεια.

Δε θέλω να φεύγεις στα κρυφά ένας θεός ξέρει πού.

Πού πας;

- Νόμιζα ότι είχαμε τελειώσει. - Θεέ μου!

Το να είσαι μέλος αυτής της οικογένειας σημαίνει να είσαι παρών γι' αυτήν.

Δε θέλω να σε δω να καταντήσεις σαν τον...

- Σαν τον μπαμπά της μαμάς Κόκο; - Ποτέ μην αναφέρεις αυτόν τον άντρα!

- Καλύτερα να μείνει ξεχασμένος. - Μα εσύ τον...

Μα εγώ απλώς... Μα... Εγώ...

Μπαμπά; Ο μπαμπάς γύρισε;

Μαμά, ηρέμησε, ηρέμησε.

Έρχεται ο μπαμπάς;

Όχι, μαμά. Όλα θα πάνε καλά. Εγώ είμαι εδώ.

Ποια είσαι εσύ;

Ξεκουράσου, μαμά.

Σου φέρομαι σκληρά, γιατί σε νοιάζομαι, Μιγκέλ.

Μιγκέλ;

Μιγκέλ;

Τι θα κάνουμε μ' αυτό το αγόρι;

Έχεις δίκιο. Αυτό ακριβώς του χρειάζεται.

Εσύ είσαι. Έλα μέσα. Έλα, Ντάντε. Βιάσου.

Θα μου δημιουργήσεις μπελάδες, μικρέ. Κάποιος μπορεί να με ακούσει.

Μακάρι κάποιος να ήθελε να με ακούσει.

Κάποιος άλλος από σένα.

Εντάξει!

Τέλεια!

Πρέπει να τραγουδώ.

Πρέπει να παίζω.

Η μουσική δεν είναι απλά μέσα μου.

Είμαι εγώ.

Όταν η ζωή με απογοητεύει, παίζω την κιθάρα μου.

Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να ακολουθεί τους κανόνες, όμως εγώ...

Πρέπει να ακολουθήσω την καρδιά μου!

Ξέρεις εκείνο το συναίσθημα,

σαν να αιωρείται ένα τραγούδια στον αέρα, και παίζει μόνο για σένα;

Μια αίσθηση τόσο οικεία

Που μπορείς να απλώσεις το χέρι και να την αγγίξεις