The Beast in the Jungle (La bête dans la jungle)

‫قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد

‫«جانور در جنگل»

‫ای احمق!

‫این گربه وحشیه خیلی خوشگله.

‫یه لحظه ترسیدم.

‫اولین باری که می رو دیدم،

‫داشت همراه دوست‌هاش...

‫از پله‌های کلوپ پایین می‌اومد.

‫شب‌های افتتاحیه خیلی برام جذابن.

‫شب افتتاحیه بود.

‫هیچ‌جوره امکان نداشت ازش جا بمونه.

‫عین تماشای پرتاب موشک بود.

‫می‌خواستم بهش بگم که از اونجا بره،

‫چون می‌دونستم قراره عین ‫حشره‌ای توی تار عنکبوت...

‫توی کلوپ گیر بیفته.

‫ولی چه صنمی باهاش داشتم...

‫که بخوام نصیحتش کنم؟

‫من خودم از اون ستاره‌های کوچکی بودم،

‫که هیچی باعث نمی‌شد درخششم...

‫در آسمان شب، کم‌سو دیده بشه.

‫تو که اونجایی...

‫اسم این کلوپ چیه؟

‫اسمی نداره.

‫کلوپ بدون اسمه.

‫می‌خوام عکس بگیرم!

‫خوبه.

‫یکی دیگه هم بگیرم.

‫- سلام می. ‫- سلام یاسین!

‫خیلی وقته ندیدمت‌ها.

‫دیگه به کلوپ لیزارد نیومدی.

‫چون حوصله‌سربر شده بود.

‫چقدر خوشحالم می‌بینمت.

‫می‌خوای نوشیدنی بخوریم؟

‫نه، دنبال پسری می‌گردم.

‫زود برمی‌گردم.

‫برین کنار بچه‌ها...

‫برین.

‫ببخشید آقا، من فقیرم.

‫که فقیری، ها؟

‫بعد جرئت کردی بدون پول...

‫وارد مستراح عمومی من بشی؟

‫حالا دو فرانک بهم بدهکار شدی.

‫مرسی...

‫ولی فکر نکنم چیزی ‫بهت بدهکار باشم.

‫نه بابا، شوخی کردم.

‫شوخ‌طبعی نداری؟

‫- دارم. ‫- پس خدا رو شکر.

‫چه اتفاق جالبی شد ‫که اینجا همدیگه رو دیدیم، ها؟

‫- آشنایی قبلی هم داشتیم؟ ‫- آره.

‫فکر نکنم‌ها.

‫باور کن داشتیم.

‫فکر نمی‌کردم دوباره گذرمون به هم بیفته،

‫مخصوصا توی چنین جایی.

‫واقعا یادت نمیاد؟

‫توی لندز همدیگه رو دیدیم.

‫تابستون بود.

‫ناامیدم کردی.

‫چرا؟

‫خیر سرم آبجوت رو حساب کرده بودم،

‫ولی حتی وانمود نمی‌کنی که من رو یادته.

‫گمونم کم‌کم داره یادم میاد.

‫تقریبا هفت هشت سال پیش بود، نه؟

‫ده سال پیش بود.

‫ده سال گذشته؟

‫دقیقا کجا بودیم؟

‫ساردیناند که بودیم...

‫مهمونی‌ای توی پارکینگ گرفته بودن.

‫ساردیناند؟

‫متأسفانه چندان جزئیاتش یادم نیست.

‫الان واقعا انگار ازم ناامید شدی.

‫چون شدم.

‫شاید شده باشم.

‫اگه می‌خواین با هم گپ بزنین،

‫بار اینجا طبقه بالاست.

‫نوشیدنی بخوریم؟

‫پولی ندارم.

‫مجبور شدم این عرق‌گیر رو...

‫از فاحشه‌ای توی خیابون بخرم.

‫تا بتونم به اینجا بیام.

‫برای همینه که...

‫دوست ندارم دوباره نوشیدنیم رو حساب کنی.

‫همینطوریش یه آبجو بهت بدهکارم.

‫زیاد اهل چنین جاهایی نیستم.

‫واقعیتش اصلا بیرون نمی‌رم.

‫پس اینجا چیکار می‌کنی؟

‫با همکارم قرار داشتم.

‫منتظرته؟

‫نمی‌دونم.

‫سعی دارم نزدیکش نشم.

‫- الان پاریس زندگی می‌کنی؟ ‫- آره.

‫یک ماهی می‌شه که اینجام.

‫شغلت چیه؟

‫شغل خاصی ندارم.

‫لابد کار و کاسبی‌ای داری دیگه.

‫کارم چندان جالب نیست.

‫- می‌خوای مزاحمت نشم؟ ‫- نه.

‫راستش نمی‌دونم.

‫هر طور که خودت راحتی.

‫نه چیزی می‌دونی، ‫نه دنبال چیزی هستی...

‫فقط می‌گی «هر طور راحتی».

‫شرمنده.

‫زیاد معاشرت بلد نیستم.

‫دیدی؟ واسه همین می‌گم ‫اهل چنین جاهایی نیستم.

‫اون شب بهم حرفی زدی...

‫که هنوز فراموش نکردم.

‫توی جایگاه استادیوم نشسته بودیم.

‫یادته؟

‫حرف مسخره‌ای زدم؟

‫اگه احمقانه بود که فراموشش می‌کردم.

‫پسر مرموزی بودی.

‫چه بلایی سرت اومد؟

‫چه بلایی سر اون پسر مرموزی...

‫که روی صندلی استادیوم بود، اومد؟

‫چی؟

‫رازت رو بهم گفتی.

‫واقعا گفتم؟

‫پیدات کردم.

‫کلی دنبالت بودم‌ها.

‫شما کی هستی؟

‫می‌خوای با دوستم صحبت کنی؟

‫بیا، بریم برقصیم.

‫حرف‌ها رو واسه فردا بذار.

‫- بریم. ‫- تو نمیای؟

‫اگه مایل هستین...

‫اینجا هم لنگر نندازین.

‫جلوی راه رو گرفتین.

‫داستان ما در مورد...

‫قصه‌ی می و جانه.

‫سال ۱۹۷۹ بود.

‫پسری رو یادمه که...

‫به نظر آزرده و سردرگم می‌اومد.

‫تو بیا جلو.

‫به نظر می‌اومد که جان...

‫از مسئله‌ای رنج می‌برد...

‫که فرای درک هر آدمی بود.

‫می‌تونستم آدم‌ها رو ‫از چهره‌هاشون بشناسم.

‫شغلم این بود.

‫متشکرم خانم.

‫مگه نگفتی اهل بیرون‌رفتن نیستی؟

‫بیا با دوست‌هام آشنات کنم.

‫وایستا.

‫دنبال خودت می‌گشتم.

‫می‌خوام نوشیدنیت رو حساب کنم.

‫تا حسابمون تسویه بشه.

‫- حالا بریم برقصیم. ‫- نه.

‫می‌خوام برات نوشیدنی بگیرم.

‫اسمت چیه؟

‫می‌ام.

‫تو هم جانی.

‫حتی توی ساردیناند که بودیم...

‫دلت نمی‌خواست برقصیم.

‫واقعا همه‌چی اون شب رو یادته؟

‫حالا هم دوباره به مرحله ‫اسم‌پرسیدن برگشتیم.

‫آره، همه‌چی رو یادمه.

‫اون شب با دو تا از دوست‌هام...

‫عین دیوونه‌ها می‌رقصیدم.

‫فکر کردم داری بهم نگاه می‌کنی.

‫منزوی هم ایستاده بودی.

‫به نظر می‌اومد تنهایی.

‫اومدم سمتت و ازت خواستم...

‫تا باهام برقصی.

‫تو هم رد کردی.

‫بهم گفتی رازی داری.

‫متوجه منظورم شدی؟

‫متوجه شدم که نمی‌خوای ببوسیم.

‫رازی که بهت گفتم واقعی بود.

‫می‌دونم.

‫خب؟

‫- اتفاق افتاد بود؟ ‫- نه.

‫هنوز نه.

‫فکر می‌کنی بی‌خیال شدم،

‫ولی نشدم.

‫من که چنین حرفی نزدم.

‫چرا، همین توی ذهنت بود.

‫نه خیر.

‫به نظرم این بار بتونی ببوسیم.

‫تا اون‌سری رو جبران کنی.

‫تا وقتی اون جرقه رخ نداده...

‫بوسه هیچ معنا و مفهومی نداره.

‫چرا؟

‫قراره اتفاقی برام بیفته...

‫و زندگیم رو متحول کنه.

‫همین رو بهت گفته بودم.

‫متوجهی چقدر خارق‌العاده است؟

‫چقدر دیوانه‌کننده است؟

‫حتی از وقتی بچه بودم...

‫می‌دونستم برای انجام کار...

‫خارق‌العاده‌ای به وجود اومدم.

‫اون اتفاق خارق‌العاده هم...

‫دیر یا زود رخ می‌ده.

‫و زندگیم رو از بیخ دگرگون میکنه.

‫پس اولویت اولم اونه.

‫هنوز بهش باور داری؟

‫معلومه. باور قلبیمه.

‫کاملا بهش باور دارم.

‫لابد پیش خودت می‌گم خل و چلم.

‫نه.

‫حس می‌کنم متوجه منظورت می‌شم.

‫امیدوارم رازم رو به کسی نگی.

‫هیچ‌وقت جلوی کسی این راز رو نگفتم.