I Am Evidence

ฉันเล่าได้แค่เท่าที่ฉันจำได้

ฉันรีบกลับเข้าห้องนอนทันที แล้วเขาก็อยู่ตรงนั้น

อยู่ข้างหลังประตูห้องนอน

เขาบอกว่า "อย่าหันมา ห้ามร้อง ไม่งั้นฉันจะฆ่าแก"

"ฉันไปออกเดตกับ ผู้ชายคนหนึ่ง"

เขาทำร้ายฉัน ต่อยหน้าฉัน

"ฉันเริ่มตะโกน"

"ขอความช่วยเหลือ จากใครสักคน"

"หลังจากนั้น มันก็เป็นภาพเลือนราง"

"ทุก ๆ สองนาที"

"ในสหรัฐอเมริกา"

"จะมีผู้ถูกประทุษร้ายทางเพศ"

"พวกเขาใช้เครื่องมือบันทึก หลักฐานการถูกข่มขืนกับฉัน"

"พวกเขาเก็บตัวอย่างจากปาก และจากช่องคลอดของฉัน"

"ฉันรู้สึกว่าร่างกายฉัน เป็นจุดเกิดเหตุ"

ฉันคิดแค่ว่าพอฉันให้ข้อมูล ทั้งหมดนี้ให้พวกเขาไป

พวกเขาก็จะไปตามจับคนร้าย ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์

"วันนี้มีข่าวน่าตกตะลึง เกี่ยวกับจำนวนคดีข่มขืน"

ที่ตำรวจ ยังไม่ได้ลงมือไขคดี

"ยังไม่เปิดกล่องหลักฐาน คดีข่มขืนด้วยซ้ำ"

"ที่เมมฟิส มีมากกว่า 12,000 กล่อง"

"ที่ลุยส์วิลล์ มีประมาณ 4,700 กล่อง"

"ตำรวจแซนดิเอโก มีเกือบ 3,000 กล่อง"

"โคโลราโดมี 6,283 กล่อง"

"ที่เทกซัสมีกล่องคดีข่มขืน มากกว่า 20,000 กล่อง"

"ที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ"

- "ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ" - "ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ"

"ยังไม่เคยเปิด ยังไม่เคยได้รับการตรวจสอบ"

"คาดว่ามีกล่องหลักฐานคดีข่มขืน ราว 400,000 กล่องทั่วประเทศ"

"บางคดีอาจจะนานเกินไป จนไม่สามารถดำเนินคดีได้"

"เพราะหมดอายุความ"

"ถ้ามีแค่เมืองเดียวที่ละเลย ฉันก็พอเข้าใจได้"

"แต่ทั้งประเทศเนี่ยนะ"

"ผู้รอดชีวิต อุตส่าห์ก้าวออกมาพูด"

"รวบรวมความกล้าขนาดนั้น"

"แต่กลับไม่มีใคร ออกมาทำอะไรเลย"

นั่นหมายความว่าอย่างไร เราปกป้องใครกันอยู่

นั่นเท่ากับเราสื่อว่า "คุณไม่สำคัญ"

"ฉันถูกสั่งสอนมา ตั้งแต่เป็นเด็กเป็นเล็ก"

"ว่าถ้ามีใคร มาแตะเนื้อต้องตัว"

ก็ให้พูดออกมาเลย

"โอ้โห พูดไปแล้ว ไม่ได้อะไรขึ้นมาเนี่ยนะ"

"การไม่ตรวจกล่องหลักฐาน คดีข่มขืนเป็นการบ่งบอกว่า"

"ไม่เป็นไร เชิญทำอีกตามสบาย"

ความน่าสยดสยองอย่างหนึ่ง

ของการถูกข่มขืน

"คือการรู้ว่าผู้ก่อเหตุ ยังคงลอยนวล"

ฉันคือหลักฐาน จริง ๆ เลย

"ชื่อฉันอยู่บนกล่อง"

อยู่บนตู้ ไม่เคยได้รับการตรวจสอบ

"ดีทรอยต์"

ฉันมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ที่มาจากดีทรอยต์

ฉันเลยมาเมืองนี้บ่อยมาก ตอนช่วงอายุยี่สิบต้น ๆ

ฉันผูกพันกับเมืองนี้มาตลอด

หลายต่อหลายคนบอกว่า ฉันทำไม่ได้หรอก

- "มาริสกา ฮาร์กิเทย์" - เมืองนี้มีความรุนแรง

- "นักแสดง นักเคลื่อนไหว" - เป็นอันดับห้าของประเทศ

หลายคนก็บอกว่า "ดีทรอยต์เนี่ยนะ"

"ไปทำที่อื่นได้อะไรมากกว่า ที่ดีทรอยต์เยอะแยะ"

ฉันขอบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก เราจะเริ่มจากตรงนั้น"

หลายต่อหลายคน ไม่รู้เรื่องปัญหานี้เลย

ฉันก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น

แล้วเราก็ได้พบกับคนอื่น

"อย่างคิม เวอร์ธี"

"พอได้เห็นสิ่งที่เธอทำ"

"ก็อดพูดไม่ได้ว่า "ฉันทำอะไรของฉันอยู่""

"ตอนที่ฉันพบคิมเป็นครั้งแรก เมื่อสี่ปีก่อน"

"ดีทรอยต์เพิ่งพบว่ามี กล่องหลักฐาน 11,000 กล่อง"

"ที่ไม่ได้รับการตรวจสอบ"

"ความมุ่งมั่นในการตรวจ กล่องหลักฐานทุกกล่อง"

"ในดีทรอยต์ของคิม"

"นั้นน่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง"

"ฉันรับบทนักสืบเบนสัน"

"ใน "ลอว์แอนด์ออร์เดอร์ เอสวียู" มา 15 ปี"

"ตอนฉันเล่นเรื่องนี้แรก ๆ ผู้ชมก็เริ่มส่งจดหมายมา"

"ชายหญิงเหล่านี้ ได้เปิดเผยเรื่องราวกับฉัน"

"เกี่ยวกับการถูกประทุษร้าย"

"โปรดอ่าน..."

"แรก ๆ ก็มีไม่กี่ฉบับ แล้วก็มีมากขึ้น"

"กลายเป็นหลายร้อยฉบับ กลายเป็นหลายพันฉบับ"

"จดหมายส่วนใหญ่ จะพูดทำนองว่า"

"ฉันไม่เคย เล่าให้ใครฟังมาก่อน"

"ฉันที่เป็นแค่นักแสดง ในละครทีวี"

"กลับได้รับ จดหมายเหล่านี้มากมาย"

"ฉันรับรู้เรื่องราว ปัญหาเหล่านี้มามาก"

"ฉันจึงทำการศึกษาค้นคว้า"

"แล้วลงมือทำอะไรสักอย่าง"

"สำหรับฉัน การละเลย กล่องหลักฐานคดีข่มขืน"

"เป็นตัวบ่งชี้ ที่ชัดเจนและน่าตกใจ"

"ว่าเรามีมุมมองอย่างไร ต่อคดีอาชญากรรมเหล่านี้"

"การบากบั่นทำงานหนักของคิม อย่างไม่ย่อท้อในดีทรอยต์"

"นั้นมีความแน่วแน่มั่นคง และไม่อาจหยุดยั้งได้"

ฉันไม่เคยรู้เลยสักนิด

ว่ามีการเก็บ กล่องหลักฐานคดีข่มขืน

ฉันไม่เคยคิดเลย ว่าจะมีคนทำแบบนั้น

"ฉันไม่เคยนึกเลย"

"ว่าเรื่องแบบนี้จะมีที่อื่น นอกจากที่นี่ด้วย"

"ผมได้รับคำขอ จากกรมตำรวจดีทรอยต์"

"ให้ติดตามพวกเขาไปยัง ห้องเก็บหลักฐานนอกสถานที่"

- "โรเบิร์ต สปาด้า" - ผมไปที่นั่น และในตอนนั้น

ผมเห็นชั้นวางของ ที่มีกล่องใหญ่ ๆ

ที่มีกล่องหลักฐานคดีข่มขืน อยู่ข้างใน

"ผมถามว่าในกล่องพวกนั้น มีอะไร"

"เขาบอกว่าเป็นกล่องหลักฐาน คดีข่มขืนเก่าที่ตรวจแล้ว"

"แต่พอผมหยิบบางกล่องออกมา"

"ผมก็พบว่า บางกล่องยังปิดผนึกอยู่"

"ในเมื่อยังไม่ได้เปิดผนึก ก็เชื่อว่ายังไม่มีการตรวจ"

ผมก็...

ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง เมื่อคิดว่ามี

"กล่องหลักฐานคดีข่มขืน เรียงกันเป็นชั้น ๆ ในโกดังร้าง"

"ที่มีหน้าต่างเปิดอยู่ มีนกบินไปทั่ว"

เขาบอกว่า "คุณไม่เชื่อแน่ ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"หรือว่าผมเจออะไรมา"

เขาบอกว่า "ผมว่าผมเห็น..."

เขาบอกว่า "ผมเห็น"

"กล่องหลักฐานคดีข่มขืน ประมาณหมื่นกล่อง"

"ในห้องเก็บหลักฐานเพิ่มเติม"

เราไม่รู้เลยว่ามันมีอยู่จริง

เรารู้ว่าที่กรมตำรวจดีทรอยต์ มีห้องเก็บหลักฐานหลัก

แต่ไม่รู้ว่ามีที่อื่น ที่พวกเขาใช้เก็บหลักฐานด้วย

ฉันก็ว่า "คุณล้อเล่นแน่" หรืออะไรทำนองนั้น

- มันน่าขนลุกจริง ๆ - ใช่

รู้ไหมว่ากล่องหลักฐานพวกนี้ ถูกเก็บไว้นานขนาดไหน

เรารู้แค่วันที่รู้ความจริง คือเดือนสิงหาคม ปี 2009

รู้ไหมว่ามีกี่กล่อง ที่ถูกเก็บไว้ที่นี่

- ทั้งหมดเลยเหรอ - ทั้งหมดเลย ใช่

ท่าทางเหมือนพวกเขาจะกำลัง ทุบตึกหลังนี้ทิ้งเลย

พอฉันหายอึ้งที่พบกล่องหลักฐาน ฉันก็ไม่แปลกใจ

เหยื่อในคดีต้นเรื่อง ของกล่องเหล่านี้

ส่วนมากเป็นผู้หญิง มีแค่ไม่กี่คนที่แจ้งความ

และที่ผ่านมา คนที่แจ้งความ มักจะถูกปฏิบัติแย่ ๆ

มันไม่ใช่แค่ว่า

ไม่มีใครสนใจผู้หญิงเหล่านี้

มันไม่ใช่แค่ว่าพวกเขา ไม่ให้เกียรติผู้หญิงเหล่านี้

แต่เป็นการที่พวกเธอถูก ล่วงละเมิดอย่างร้ายแรงที่สุด

แล้วไม่มีใครเห็นหัว

ไม่มีใครเห็นหัวผู้หญิง ประเทศนี้เลย

โอเค

- ขึ้นคันนี้กันเถอะ - ใครขับรถไฟ

คนไง มนุษย์

ออกไปทำงาน

"ตอนนั้นฉันคบกับ ผู้ชายคนหนึ่ง"

"ในวันเกิด อายุครบ 21 ปีของฉัน"

ฉันบอกว่า ฉันอยากจัดงานเลี้ยง

"เราเชิญครอบครัว เพื่อนฝูง มากันหมด เป็นงานใหญ่โต"

"มีลูกโป่งเยอะแยะ มีเค้ก"

แน่นอนว่าเราเต้นกันสนั่นฟลอร์ เต้นกันไปยาว ๆ

ถึงขั้นขึ้นไปเต้นบนเก้าอี้

"พอเรากำลังจะออกจากงาน"

"แฟนฉันก็บอกว่า "เราแวะร้านขายของกันหน่อย""

"เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมง ผมจะตามไป"

เพื่อน ๆ เขาก็บอกว่า "ขึ้นรถมาสิ"

"เดี๋ยวผมดูแลคุณเอง เราก็คุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่"

"ผมดูแลคุณเอง"

"เราจอดรถแถวบ้านหลังหนึ่ง"

"แล้วเขาก็ เริ่มรินเครื่องดื่ม"

"ฉันจิบเครื่องดื่มไปหนึ่งที"

"แล้วก็จิบอีกที"

แล้ว...

ฉันจำได้ว่า

ฉันจำได้ว่า เท้าคางอยู่แบบนี้

วางแขนบน...

บนที่พักแขน

แล้วจากนั้น...

ฉันก็จำได้ว่าทุกอย่าง...

มันมืดไปหมด ฉันมองไม่เห็น

ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย

ฉันรู้สึกว่า มีอะไรอยู่รอบคอฉัน

แล้วก็มีใครสักคน คร่อมตัวฉันไว้

ตรงฝั่งนี้ พวกเขาจับหน้าอกฉัน

แล้วก็จูบตัวฉัน

แล้วก็มีใครสักคน ที่เข้ามาตรงหว่างขาฉัน

ตอนนั้นมันมืด

ฉันพูดตลอดว่าให้หยุด

ฉันจำได้ว่าฉันทุบตี คนที่อยู่ตรงนี้

บอกให้หยุด

แล้วก็พยายามหุบขาเอาไว้

"พอฉันกลับถึงบ้าน ฉันโทรเรียกรถพยาบาล"

"พวกเขาก็มารับฉัน ไปโรงพยาบาล"

ตอนนั้นเองที่พวกเขาใช้ ชุดเก็บหลักฐานคดีข่มขืน

พวกเขาเข้ามาดึงมาทึ้งฉัน ไม่มีใครปลอบฉันเลย

"พอฉันออกจากโรงพยาบาล พ่อก็รอฉันอยู่"

"เราไปที่ห้องทำงาน สารวัตรสืบสวน"

"พ่อก็ออกโรงเป็นพ่อเต็มตัว"

ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

มันจะใช้เวลานานเท่าไร มีกระบวนการอะไรบ้าง

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้น ก็หงุดหงิด

เขาก็บอกว่า "ผมจะพูดตรง ๆ นะ"

"จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"

เขาบอกว่า

"เราจะบันทึกเรื่องนี้ ลงแฟ้มคดี"

"เราจะเอาแฟ้มคดีใส่กล่อง"

"กล่องนี้จะมีชื่อของเธอ"

เขาบอกว่า "ไม่รู้ว่า จะสืบเรื่องนี้ได้เมื่อไหร่"

"หรือจะได้สืบเรื่องนี้ไหม"

แล้วเขาก็บอกว่า "ผมพาคุณ ไปห้องเก็บหลักฐานได้นะ"

"ไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้"

"ในนั้นมีคดีของคนอื่น ๆ ที่มาก่อนเธอเยอะแยะ"

"ตกค้างไม่ได้เอาไปตรวจ มาหลายปีแล้ว"

เขาก็...