Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba (鬼滅の刃)

เจ้านี่มันคืออะไรกัน?

อย่างน้อย ๆ ต้องเป็นดาบคาตานะ อายุมากกว่า 300 ปีสินะครับ...

นั่นน่ะสินะ เจ้านี่...

แย่แล้วล่ะ ทำไงดี?

ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเลยครับ

อือ

คุณทันจิโร่ กำลังเดือดร้อน เพราะไม่มีช่างตีดาบให้ใช่ไหมครับ?

คุณทันจิโร่ก็รับเล่มนี้ไปเลยก็ดีนะครับ

ไม่ ๆ ๆ ๆ... รับไว้ไม่ได้สิ

เหล็กที่ใช้กันในสมัยเซ็นโกคุ ว่ากันว่าคุณภาพเยี่ยมนะครับ!

ไม่ดี ๆ ไม่เอาน่า...

เพราะคุณทันจิโร่ฟันจนพังถึงได้เจอ

เพราะหุ่นโดนใช้ซ้อมดาบมาตลอดเนิ่นนาน...

ฉันก็เผอิญพังมันเป็นคนสุดท้ายเท่านั้นเอง ไม่เอาน่า...

จะไม่เอาจริง ๆ หรือครับ?

งั้นลองชักมันออกมาดูไหมครับ!?

นั่นสินะ อยากเห็นจังเลย!

สนิมเขลอะ...

เอ่อไม่สิ มันแน่อยู่แล้วน่ะครับ

ตลอด 300 ปีไม่มีคนบำรุงรักษา ไม่มีใครรู้ด้วย

ขอโทษด้วยครับ ที่ทำให้ดีใจเก้อ...

ไม่ต้องห่วง ไม่ได้คิดมากเลย...

อ๊าคุณทันจิโร่ คุณทันจิโร่...

ขอโทษครับ!

อะไรนั่น...

ท่องทะยานผ่านรัตติกาลอันมืดมิด

จะมุ่งไปสู่หนใด

มีเพียงแสงจันทร์ทอแสง

เป็นดั่งป้ายบอกทางเท่านั้น

แม้ไม่อาจสลัดความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานออกไป

ทว่าเปลวเพลิงที่โชติช่วงในดวงใจ จะไม่ยอมให้มันมอดดับลงไป

เพื่อใครสักคนพวกเราจึงต้อง

บรรลุเจตจำนงนี้ให้จงได้

ฉีกกระชากความมืดมิดอยู่ใต้ดวงตะวัน

ตราบจนวันที่แสงส่องสว่าง

เปลวเพลิงอันร้อนระอุ สุมทรวงจากหัวใจที่ได้ปลดปล่อย

พุ่งสูงขึ้นไปในบัดนี้ มุ่งไปสู่อีกฟากฝั่งของรุ่งสาง

จนกว่าจะได้มอบรักบนโลกที่มีเธออยู่อีกครา

จักประสานผูกพัน แม้ชีวิตข้า ต้องสิ้นสลาย

เรียงร้อยสายสัมพันธ์ นำพาปาฏิหาริย์ ให้เกิดขึ้นมา

ใครครับ คุณฮากาเนซึกะเหรอ!?

ได้ยินเรื่องที่คุยกันแล้ว

ที่เหลือก็วางใจข้าได้เลย...

วางใจอะไรไม่ทราบ?

จะทำอะไรครับเนี่ย!?

วางใจข้าได้...

ปล่อยนะครับ...

แล้วจะมาเอาไปทำไมครับ!

เอาน่า วางใจข้าได้เลย!

โผล่พรวดจากไหนไม่รู้แล้วบอกให้วางใจ ไม่เห็นเข้าใจเลยครับ!

วางใจข้าเสีย!

ไม่สิ เล่มนี้มันของโคเท็ตสึคุงครับ...

วางใจข้าได้!

ผมตั้งใจจะมาเจอคุณฮากาเนซึกะครับ

ไปอยู่ไหนมาล่ะครับ?

บอกว่าวางใจข้า ก็วางใจข้าเซ่!

ไม่สิ ถึงถามอยู่ว่าให้วางใจอะไร...

อธิบายมาก่อนสิครับ!

บอกแล้วไงว่าวางใจข้า!

ผู้ใหญ่เขาไม่ทำกันแบบนี้นะ!

หนุ่ม ๆ เอ๋ย

จุดอ่อนคุณฮากาเนซึกะคือ รักแร้ครับ

เล่นงานตรงนี้เลยครับ

จุ๊กกระดุ๊ก จั๊กกะเดียม... จุ๊กกระดุ๊ก จั๊กกะเดียม...

เอ่อ... คุณคานาโมริ ไม่พบเสียนานครับ

อ๊ะ ไม่เจอกันนานนะ ทันจิโร่คุง

คุณฮากาเนซึกะ ถ้าโดนจั๊กจี้คงนอนสิ้นแรงไปสักพักครับ

งั้นผมจะอธิบายเองแล้วกันครับ

ยกโทษให้คุณฮากาเนซึกะเถอะครับ

คือว่าเขาน่ะ เก็บตัวในหุบเขาเพื่อฝึกฝนครับ

ฝึกฝน?

ใช่ เพื่อปกป้องไม่ให้เธอตาย เลยจะสร้างคาตานะที่แข็งแกร่งกว่าเดิม

โอ้...

แค่ปากไม่ตรงกับใจเท่าไหร่น่ะครับ

เพื่อผมเหรอ...

เธอขอคนตีดาบเป็นคุณฮากาเนซึกะตลอดใช่ไหม?

คิดว่าเขาดีใจมากเลยนะครับ

คนผู้นี้มักโดนนักดาบเกลียด และถอดถอนจากหน้าที่บ่อย ๆ

เป็นงั้นเหรอครับ...

ไม่ได้เรื่องด้านคบหากับใครเขาสินะครับ คนผู้นี้

มิน่าจนปูนนี้ก็ยังหาใครมาเป็นเจ้าสาวไม่ได้

อ๊ะ ฟื้นคืนชีพแล้วสินะครับ

คาตานะสนิมเขลอะเล่มนี้ข้าจะจัดการเอง

ด้วยวิชาลับคมดาบนิจิรินแห่งตระกูลฮากาเนซึกะ

ข้าจักลับคมดาบจนเงางามให้ดูเอง

งั้นก็พูดแบบนี้แต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว สักคำก็พอ

เพื่อนสนิทก็ไม่ใช่พูดอยู่ได้ว่า "วางใจข้า วางใจข้า"

เฮ้อ ทำแต่เรื่องงี่เง่าได้ตลอด

อะไรกันฟะเนี่ย!?

ลองพูดมาอีกทีเซ่!

หายใจไม่ออก...

รักแร้ รักแร้ รักแร้...

รักแร้เลยครับ!

ขอรับฝากนี่ไว้ก่อน

ระหว่างนี้ใช้คาตานะเล่มนี้ไป

ขะ ขอบคุณมากเลยครับ

ก็เกิดเรื่องประมาณนี้เมื่อวานอะนะ...

กว่าจะลับคมคาตานะเสร็จน่าจะกินเวลาสามวันสามคืน

กว่าจะลับคมดาบเสร็จคงมะรืนนี้

ด้านวิธีลับคมนั้น

ได้ยินว่ามันโหดหินขนาดมีคนตายมาก่อน เลยเป็นห่วงมาก

แต่เพราะโดนปรามว่าห้ามแอบดูเด็ดขาดเนี่ยสิ...

ไปดูเลยดีไหมนะ?

จะไปรู้เรอะ แกน่ะออกไปให้พ้น!

ไม่ต้องมาทำพูดจาเหมือนเป็นเพื่อนเลยเฟ้ย!

เอ๊ะ แล้วเราไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ?

มันจะใช่ได้ไงล่ะ!

แกเคยทำแขนฉันหักนะ...

ไม่ได้ลืมไปหรอกใช่ไหม!

เก็นยะที่ต่อยเด็กผู้หญิงตอนนั้นดูไงก็ผิดเต็มประตู

มันช่วยไม่ได้

ไม่ต้องมาเรียกชื่อกันห้วน ๆ เฟ้ย!

เซมเบ้นี่อร่อยนะ กินไหม?

บ้าเอ้ย!

ไม่เอาเฟ้ย ไปให้พ้น!

อ้าว ไม่ใช่ว่าฟันหลุดไปแล้วเหรอ?

ฟันหน้า... ที่น้ำพุร้อน

แกมองผิดเองแล้ว

ไม่ได้มองผิดนะ

เก็บฟันมาด้วยนี่

จะเก็บมาทำเบื๊อกอะไร!

น่าขยะแขยงชะมัดเลยนะแกเนี่ย!

ไม่สิก็แบบว่า เจอของตกต้องเก็บไปคืนสิ

สติยังดีเปล่าเฮ้ย ทิ้งไปซะ!

ออกไปด้วย!

ทับแบบนี้แล้วก็แบบนี้...

แล้วก็แบบนี้...

หลังจากนั้นก็ทำแบบนี้

ทำไมเก็นยะต้องโกรธอย่างนั้นตลอดเวลา

คงเพราะท้องหิวรึเปล่านะ?

พรุ่งนี้เช้า ลองชวนเก็นยะไปกินข้าวด้วยกันเนอะ

เนซึโกะก็คิดว่าดีใช่ไหม?

หลังจากแช่น้ำด้วยกันแล้ว...

ต่อไปก็ต้องกินข้าวแหละเนอะ

อยากสนิทกับเก็นยะมากกว่านี้จัง

ผมเปียสามเส้นถักยากจัง

ทรงเดียวกับคุณคันโรจิแบบที่เนซึโกะชอบไง

อ๊ะ เนซึโกะ!

วันนี้ดวงจันทร์สวยเนอะ

แช่น้ำสบายใจเฉิบนานไปแล้วเรา

พรุ่งนี้ต้องเริ่มงานแต่เช้าตรู่แท้ ๆ

หือ?

ไห?

ขาขึ้นจำไม่ได้ว่าเห็นวางตรงนี้

อันตรายชะมัด

ใครหนอใคร มาวางไหในที่แบบนี้...

รสห่วย รสห่วยยิ่งนัก...

ว่าแล้วเนื้อของช่างตีเหล็กกลางหุบเขา...

ไม่ใช่ของที่กินได้เลย

แต่แบบนั้นมันก็ดีเยี่ยม...

ถ้าทำลายที่แห่งนี้ลงซะพวกนักล่าอสูรมีหวัง...

สิ้นกำลังอ่อนแอลงทันตาเห็นแน่!

ต้องรีบแล้ว... ต้องรีบแล้ว...

เป็นเพราะเกียกโกะถึงเจอหมู่บ้านแห่งนี้...

ทว่าท่านผู้นั้นกำลังเกรี้ยวโกรธอย่างรุนแรง...

ต้องรีบ... ต้องรีบ...

ฆ่าทุกคนให้หมดเสีย...

ฆ่าพวกที่ริอ่านต่อต้านท่านผู้นั้น!

นี่ลุง เสร็จยัง?

ไม่อยู่เหรอ

พี่...

ผมจำเป็นต้องทำ...

รู้จักช่างตีดาบที่ชื่อคานาโมริไหม?

อ๊ะ โทคิโทวคุง ทำไมเหรอมีอะไร?

ยิ่งกว่านั้นเมื่อกี้บีบจมูกฉันเหรอ?

บีบสิ

ก็ปฏิกิริยาตอบสนองทื่อไป

ไม่หรอก ๆ ถ้ามีจิตมุ่งร้ายต้องรับรู้ได้แน่

ก็นะ ไม่ได้บีบจมูกเพราะเจตนาร้าย

ก็รู้จักคุณคานาโมรินะ ทำไมเหรอ?

บางทีน่าจะอยู่กับคุณฮากาเนซึกะนะ

คานาโมริคือช่างตีดาบคนใหม่ของผม

แล้วฮากาเนซึกะอยู่ไหนเหรอ?