Mother Mary

"Ju jeni kancerogjen,"

Do t’i thoja asaj.

"Ti je një tumor,

"maligniteti i të cilit ka përcaktuar

"zbaticat dhe zbaticat e gjithçkaje që kam bërë,

"Nga të gjitha ato që kam provuar të bëj.

"E megjithatë, pavarësisht kësaj,

"A e dini sa hapësirë ​​zëni

"Në tërësinë time?

"Kaq shumë.

"Ti përcakton jetën time,

"E megjithatë, ja sa shumë rëndësi ke për mua."

"Nëse nuk do të ishe shfaqur në derën time këtë mëngjes,

"Do të kisha shkuar me kënaqësi për pjesën tjetër të ditëve të mia

"Duke menduar për ty rregullisht,"

"por nga larg,

"i hedhur nga orbita juaj."

"Por tani...

"Ju jeni këtu

"dhe tëmthi po ngrihet dhe po merr formën e fjalëve.

"Dhe çfarë domethënie kanë këto fjalë është,"

"Nuk e kam ditur kurrë"

"Sa ngushtë janë të lidhura dashuria dhe urrejtja"

"Se kur mendoj për ty dhe e kuptoj"

"Nuk e meriton asnjërën."

Nuk e kisha parë për më shumë se 10 vjet.

Por mund ta kuptoja që ajo po vinte nga një milje larg.

Më shumë se një milje.

Një mijë milje.

U zgjova atë mëngjes me një shije në gojë

Nuk kisha ndjerë prej vitesh.

A është... A është paksa shumë e ngurtë këtu në bel?

Si ndiheni? Ndiheni mirë?

Po. Unë thjesht... Është...

Më pëlqen shumë sa e guximshme është. - Po.

Një ty krejt i ri.

E hodha nga mendja,

por ndërsa dita kalonte,

shija më doli nga goja

dhe udhëtoi drejt asaj hapësire pas syve të mi

ku u vendos dhe u trash.

Deri në kohën kur fluturimet e vona nga LAX për në Heathrow

po vinin për uljen e tyre,

Ndjeva sikur një binjak i fshehtë ishte rritur në kafkën time.

Çfarë ke? Je mirë?

Po thërriste,

duke bërtitur,

duke bërtitur,

më tregon

po vinte.

Ajo po vinte.

Ajo ishte këtu.

Përshëndetje. Më falni. Përshëndetje. A mund t'ju ndihmoj?

Po kërkoj Samin.

Oh, kam frikë se Sami nuk është i disponueshëm tani.

A jeni ju...

A e di Sami që do të vije?

Jo jo.

Në rregull, ëë...

Atëherë, a mund t'ju kërkoj të prisni, ëm...

Vetëm?

Vetëm?

Një...

Sam? - Më fal, me të vërtetë nuk mundesh...

Ëëë... Vetëm?

Sami nuk po sheh askënd

tani për tani. - Sam?

Sam, më vjen shumë keq.

Nuk e pashë të vinte, ajo thjesht hyri brenda.

Sam, më duhet një fustan.

Sapo u ulët?

Po. Nga Los Anxhelosi?

Po, sapo kam ardhur nga...

A do të dëshironit diçka për të ngrënë?

Ëh... Jo, unë... - Hilda,

a... a kemi diçka për të ngrënë këtu?

Ëëë, jo tamam, jo.

Në rregull. Ja ku e keni.

A e di ndokush që je këtu?

Jo. - Unë... Unë...

Duhet të them, do të doja shumë që të më kishe telefonuar.

Mund ta keni vënë re se jemi pak nën ujë

për momentin. - A do të kishe përgjigjur?

Jo, por dikush do ta kishte bërë.

Dhe mund të të kishin thënë që jemi shumë të zënë.

Sam ka shfaqjen e saj së shpejti.

Oh.

Më vjen keq.

Për të mos telefonuar apo për të qenë thjesht i pranishëm?

Në përgjithësi.

A nuk do të preferoje të ishe më specifik?

Nuk kam pasur kurrë mundësinë ta them më parë,

pra... - Pra, përgjegjësia është mbi mua atëherë,

për të renditur shkeljet tuaja një nga një

dhe verifikojini ato

kundër tërësisë së "Më vjen keq" tënde?

Oh, mirë.

Kjo vështirë se duket se ia vlen, apo jo?

Duke më bërë të bëj të gjithë punën,

ashtu siç bën gjithmonë. - Mund të shkoj

nëse dëshironi.

Nëse do të shkosh, shko.

Nëse doni të qëndroni, qëndroni.

Nëse do të kërkosh falje, bëje vetë.

Por nëse qëndroni,

të lutem mos e bëj

ajo gjëja pezull që bën gjithmonë,

sepse më bën shumë nervoz.

Më fal. - E the tashmë këtë.

E them me bindje. - Thuaje edhe dy herë,

kështu që unë të besoj.

Por jo ende.

Më kap në befasi me sinqeritetin tënd.

Tani, pse nuk fillon me arsyen pse je këtu?

Më duhet vërtet një fustan.

Çfarë, nuk ke një grup të tërë stilistësh

të kujdesem për këtë për ty?

Jo, po. Por nuk është...

duke u stërvitur.

Dhe kjo shfaqje, kur është?

E 31-ta.

Kjo është të dielën? - Po.

Dhe sot është?

E enjte.

Epo, kjo është e pamundur.

Çfarë problemi ka fustani që ke?

Po supozoj se ke një.

Është thjesht gjithçka gabim.

A mund ta shoh?

Pra, kaq ishte? - Po.

Nuk është aspak fustan.

Kush e bëri?

Saracen & Pare.

Hëm.

Më thuaj tre gjëra që nuk shkojnë me të.

Nuk më duket mua.

Në rregull. Nuk duket sikur je ti. Ky është njëri.

Kaq ishte.

Kaq është?

Po. - Pra ti,

të cilët janë veshur nga të gjithë

dhe veshi gjithçka,

që dikur parakaluan në një qilim të kuq...

duke mos veshur asgjë tjetër përveç mjaltit të sapo derdhur,

e ke gjetur disi

veshja e vetme në të gjithë krijimin

kjo nuk të duket ty?

Po.

Dhe ti je kthyer duke u zvarritur tek unë

Sepse e di që mund të bëj më mirë?

Po. - Sepse unë, mbi të gjithë të tjerët,

të njoh?

Sepse nuk dija ku tjetër të shkoja.

Vërtet?

Po.

A do të më lejosh të bëj çfarë të dua?

Po. Por...

A do të bësh pikërisht siç të them unë?

Po, brenda...

Dhe do të veshësh atë që bëj unë?

Po.

Dhe a mund ta ndalësh kohën?

Sapo e bëra.

Kjo do të kërkojë vërtet pak punë,

nëse do ta zgjidhim këtë.

Më thuaj vetëm çfarë mund të bëj.

Mund të vazhdosh të flasësh.

Kështu funksionon kjo.

Më thuaj diçka si ndjehesh,

dhe do t'i marr ato ndjenja dhe do t'i shndërroj në një fustan.

Transubstancimi i ndjenjës.

Kjo është ajo që po bëjmë ne këtu.

Ja ku jemi.

Tani, siç mund ta shihni,

Kam hyrë në periudhën time të znj. Havisham

shumë përpara afatit.

Këtu vij unë për të qarë me të madhe në errësirë.

Qëndro këtu, të lutem.

Tani, ëh...

Nuk kam pasur një ide të re prej kohësh.

Jo një i mirë, të paktën.

Pra, nëse do ta bëjmë këtë,

Do të më duhet t'i lidh gjërat tek ti

derisa të të vijë frymëzimi.

Ja ku jemi.

Ëh, a mund ta marr pulovrën tënde?

Po.

Faleminderit. - Mmm-hmm.

Pra...

Më trego më shumë rreth këtij fustani që po bëjmë.

Çfarë shihni në kokën tuaj?

Thjesht...

mua.