The Big Fake (Il falsario)

IN DE JAREN 70 EN 80 WAS ER IN ROME EEN VERVALSER...

DIE BIJZONDERE MENSEN, MACHTEN EN GEHEIMEN OP ZIJN PAD VOND

DIT IS ZIJN VERHAAL, OF EEN VAN DE MOGELIJKE VERSIES

Op de dag dat ik stierf zouden we elkaar zien.

Maar ik haalde het niet.

Zo had het niet moeten eindigen.

Als je doodgaat, flitst het leven aan je voorbij.

Maar ik heb niks gezien.

Ik wilde een vrij man zijn. Die vrijheid heeft me veel gekost.

Want de vraag is altijd dezelfde.

Om je doel te bereiken...

wat wil je daarvoor doen?

DUCHESSAMEER, DRIE JAAR EERDER

Wij drieën haalden altijd stomme streken uit...

in het dorp waar we opgroeiden.

Wie wil wonen in een dorp dat op één doek past?

Ik niet.

Kom op, Toni. Ik ben laat.

Wacht, bijna klaar.

Wat komt daar? -Mist. Dat doe ik al dertig jaar.

Ik wil geen mist meer schilderen. -Ik teken het dorp wel.

Wil je zo graag naar de staalfabriek? -Kom, het is een mis met de bisschop.

Met de bisschop. Hij heeft haast. -Natuurlijk.

Ik ga, het is mijn auto. Waarom vraag ik het jullie?

Gaan we? -Ja.

Brengt die roestbak ons naar Rome?

Natuurlijk. Immacolata laat me nooit in de steek.

Trouwens, tertium non datur .

Wat zegt hij? -Ik heb geen idee.

Wie houdt ons tegen?

Wie houdt ons tegen? -Kom op.

Gas, Vittorio.

Een priester, arbeider en kunstenaar gaan naar Rome. Dat klinkt als een mop.

Maar we gingen geschiedenis schrijven.

Wat een hol.

Rome was één groot feest.

Met pausen, bisschoppen, kunstenaars, boeven, politici, communisten, fascisten.

En met mij. Ik wilde de beste schilder van Rome worden.

Geen doek was groot genoeg voor deze stad.

Ik herinner me de glimlach van de mensen die ik schilderde.

Mevrouw?

En ik herinner me de honger, en de kou.

Ik schilder je portret. Kom. Ze zijn niet allemaal voor jou.

Wat is dit? -Je hebt genoeg klanten.

Ik moet ook eten. Ga zitten.

En ik herinner me de lijken op straat, de bommen.

Maar wat kon mij dat schelen? Ik voelde dat Rome me zou komen halen.

Hallo. -Hoi.

Ga mee naar mijn huis.

Met deze stad moest je gewoon wat geduld hebben.

Vroeg of laat zou ook ik naar het feest worden gesleept.

Wie woont hier?

Ze noemen hem de Kunstenaar. -Kunstenaar, hij? Mooi is dat.

Daar zit hij.

Die stonede gast op de bank.

Donata, het is koud.

Het is koud. -Ja, ga in bed liggen.

Deze stad is altijd koud. -In mijn dorp is het pas koud.

Donata, liefje, kom hier.

Lieveling.

Je kunt niet altijd zo eindigen.

Hier ben ik.

Wat heb je nog meer gepakt? -Is alles van hem?

Alles is zijn werk.

Als hij kon schilderen was hij nog rijker.

Wat weet jij ervan? -Ik ben kunstschilder.

Ik ben kunsthandelaar. -Ik kan je m'n werk laten zien.

Misschien, als je beter bent dan hij.

Wat is je schildersnaam?

Toni della Duchessa. Toni met een 'i'.

Niet zoals die dwerg Little Tony. Of Tony Curtis, of Tony Renis.

Mag ik je advies geven?

Met of zonder 'i', het is een naam van niks.

Goed. Ik verander 'm morgen. -En?

Mag ik die schilderijen nog zien?

Waar staat je auto? -Auto? Je beledigt me.

We nemen het mooiste karretje van Rome.

Wat zit er in je haar? -Wat?

Er zit iets raars in.

Niet jouw karretje, dus. Ben je een dief of een kunstenaar?

Wat is het verschil?

Je bent snel van repliek. -Anderen zijn traag. Stap op.

Hoe? -Ga zitten.

Hoe dan? Wacht. -Goed zo.

Heb je me? Duwen. -Ik hou je warm.

Rustig aan, Toni met een 'i'.

Sorry, de schoonmaakster heeft een vrije dag genomen.

Natuurlijk.

Wat zal ik hiervan zeggen?

Dit spul verkoopt niet. Er is geen markt voor.

Alles is nu symbolisch, abstract, conceptueel.

Jij bent meer van de figuratieve kunst.

Ben je nu teleurgesteld?

Moet ik blij zijn?

Je hebt wel talent. De anatomie is indrukwekkend.

Maak naakten. Die verkopen goed als ze niet te gewoon zijn.

Heb je een origineel naakt?

Iets kubistisch, zoals Picasso? -Dat mocht je willen.

Nee. Eerst wel, tot hij commercieel werd.

Toe maar. -Ik mag jou wel.

Mag ik jou naakt schilderen? -Dat vragen ze wel vaker.

Ik heb altijd nee gezegd. -Wachtte je op mij?

Op Toni della Duchessa?

Morgen vertel ik je m'n nieuwe naam.

Met room.

Een croissantje met room. Of een brioche.

Je bent meer dief dan kunstenaar.

Hoe kom je hieraan?

Bernini's zelfportret. Hoe kom je eraan?

Het is een kopie.

Een kopie? -Ja.

Hij is perfect. Waar heb je 'm gevonden?

Ik heb 'm gemaakt.

Echt niet. -Dan niet.

Waar was het origineel? -In dit boek.

Geloof je me niet?

Kijk.

Modigliani, kun je die namaken? Kijk goed.

Beter dan het origineel.

Kopiëren is altijd makkelijk. En dit is een eitje.

Simpele lijnen. Alleen de penseelvoering is eigen.

Wat is dit?

Kom langs als het je lukt.

Telkens als m'n leven veranderde, wist ik dat meteen.

Dan voelde ik iets in m'n nek, een soort jeuk.

Het voelt raar, elke keer weer.

Binnen.

Het probleem was dat niet alleen mijn leven veranderde.

Ben jij dit?

Nee.

Geen begroeting? -Nee.

Echt niet? -Nee. Ga weg.

Je bent lelijk. -Moet jij zeggen.

Ik heb ontslag genomen.

En je hebt een keurige jas gekocht. -Ik mag niet opvallen.

Wie let er op jou? Waarom mag je niet opvallen?

Wat is er?

Vroeger zeiden we vaak dat we de bazen een lesje wilden leren.

Dat was dom gelul. -Voor mij niet.

In de Rode Brigades kan ik echt iets betekenen.

En jij ook. -Ik hoor bij niemand.

Probeer me niet over te halen.

Maar...

Ik heb hulp nodig.

Er wacht een kluis op je.

In het dorp pakte ik elke klus aan om rond te komen.

Kom op, naar binnen.

Is dit een wapenhandel? -Wat doe je? De kluis is daar.

Als kind al betrok Fabione me altijd bij zijn problemen.

Hoe kon ik nee zeggen?

Stop, handen omhoog. Wat doe je hier?

Sta stil. Hou je handen...

Wegwezen. Snel.

Snel. Toni, ga weg.

Zijn jullie gek?

Niet bewegen.

Dat veldbed.

Daar slaap ik in. Dat 19e-eeuwse bed geeft me de kriebels.

Kriebels van comfortabel slapen? Ga dan op de grond liggen.

Nog even. -Het stelde toch niets voor?

M'n moeder was verpleegster, ik ben geen dokter.

Dat zijn maar details. -Ja hoor, details. Wat zijn dat?

Spullen van Fabione's nieuwe vrienden.

Ik neem de geweren en de pistolen. Jullie houden er twee.

Goeie hemel. -En de helft van het geld is voor jou.

Hou dat geld maar.

Voor de goede zaak?

Nee, voor jou. De goede zaak geeft je geen eten.

Knip maar af, het is goed zo. -Zo laten? Prima, bloed maar dood.

Ik ben ook geen...

Geef me het gaas.

Dit is absurd. Een gat in je arm en wapens in een koffer.

Zo zijn we niet. Jullie zijn...

We waren misdienaars, in het dorp.

Klaar met je preek?

Nee, nog niet.

Wat doe je vanochtend?

Ik heb het druk. -Hij is druk.

Vittorio, mag ik de schaar? -Nee.

Zet die rotzooi uit. -Is het hier?

Wat een mooie plek.

Ik word overweldigd door zulke plekken.

Ik voel me hier klein. Jij niet? -Ik niet.

Als ik iets moois zie, wil ik het hebben.

Zo zou jij er ook over moeten denken.

Stop hier. -Hier?

Hoe ken je die kunsthandelaar?

Ik ken haar in Bijbelse zin.

Ik heb haar geneukt. -Dat begreep ik al.

Nee.

Nee, dat raam gaat kapot. -Het is dubbel glas.

Laat me. -Anders ga ik weg.

Hij leeft nog. -Ik heb iets voor je.

Ga maar, Vittorio. We redden ons wel.

Stel je me voor... -Bedankt voor de lift.

Doe dat ding weg.

Mooi, toch? En gesigneerd. -Daarheen.

De deur, ga naar binnen.

Dag, Vittorio. -Nee, wacht.

Wees beleefd en stel me aan haar voor.