Josh Johnson: Symphony

ΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΛΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ,

ΜΕ ΤΗΝ ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΤΟΛΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Κυρίες και κύριοι,

ένα θερμό χειροκρότημα για τον Τζος Τζόνσον!

Εντάξει.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους. Θεέ μου.

Αν δεν προσέξεις, ειδικά αν είσαι άντρας,

περνάς τα τελευταία 50 χρόνια της ζωής σου

προσπαθώντας να καταλάβεις τα πρώτα 15.

Με νιώθετε; Δηλαδή, υπάρχουν κάποιοι

που ό,τι έκαναν στο Λύκειο τους ακολουθεί

για την υπόλοιπη ζωή τους.

Εγώ δηλαδή κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, αλήθεια,

για να είμαι όσο καλύτερος άνθρωπος μπορώ. Δεν είμαι τέλειος.

Σίγουρα θα βρεθεί κάποιος κάπου στον κόσμο

να πει "Είναι σκουπίδι". Δηλαδή...

Όλοι.

Κανείς μας δεν τη βγάζει καθαρή.

Όλοι έχουν εχθρούς.

Εγώ βάζω τα δυνατά μου να φέρομαι όσο καλύτερα μπορώ στους άλλους.

Ξέρετε...

Όχι μόνο επειδή αυτό πρέπει να κάνεις.

Επειδή έτσι κάνω τη μαμά μου περήφανη.

Έτσι με μεγάλωσε.

Επίσης, γίνεται και ο κόσμος μας καλύτερος, έτσι;

Όμως, όταν προσπαθείς να είσαι όσο πιο καλός μπορείς,

ειδικά στα ραντεβού, μερικές φορές σε λένε "καλό παιδί", έτσι;

Και αυτό ισοδυναμεί με θανατική ποινή.

Κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά είναι κακό. Καλό παιδί...

Αν έβγαινες με κάποιον και μετά έπαιρνε το αφτί σου

να λένε "Πώς πήγε το ραντεβού;" "Είναι καλό παιδί".

Ξέρεις ότι εντάξει, δεν πρόκειται. Δεν είναι...

Τίποτα το εξαιρετικό.

Επειδή το θέμα είναι ότι υποτίθεται πως πρέπει να είσαι καλό παιδί.

Το καλό παιδί δεν είναι ο πήχης, είναι το σημείο μηδέν.

Δηλαδή, θα έπρεπε

να είσαι καλό παιδί.

Το να λες ότι κάποιος είναι καλό παιδί αφού έχετε περάσει χρόνο μαζί,

διότι δεν είπαν "ευγενικός",

ούτε "γλυκός", είπαν "καλό παιδί".

Είναι σαν να βγαίνεις με κάποιον

και μετά ν' ακούς "Πώς ήταν το ραντεβού;"

"Έχει και μούρη".

Το ελπίζω.

Θα ήταν το ιδανικό.

Δεν είναι κομπλιμέντο αν πεις "Τα μάτια του ήταν στη θέση τους".

Το αναφέρω, επειδή όταν ήμουν μικρότερος,

δεν είχα πάντα μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Σκέφτομαι τα παλιά

και όταν κάποια μου άρεσε πολύ,

πήγαινα, δοκίμαζα την τύχη μου. Έτσι;

Και τελικά δεν ενδιαφερόταν. Συμβαίνει.

Παίρνεις το πρώτο σου μάθημα στην απόρριψη.

Ο τρόπος που διαχειρίζεσαι την απόρριψη γίνεται ο χαρακτήρας

που βγάζεις προς τους άλλους.

Και μετά πέρασε λίγος καιρός και...

μετά άρχισε να βγαίνει με έναν τύπο που δεν ήταν καλό παιδί.

Δεν ήταν καθόλου καλό παιδί. Ήταν βλάκας, μεγάλος βλάκας.

Και δεν είναι ότι τον μισώ. Είχε εχθρούς.

Και από όταν ήμουν παιδί μέχρι και που ενηλικιώθηκα,

δεν λέω κάτι καινούριο.

Είναι κάτι σαν κλισέ ότι τα κορίτσια, οι γυναίκες, προτιμούν τους βλάκες.

Αυτή είναι η ιστορία που κυκλοφορεί.

Και στο διαδίκτυο.

Σαν να είναι ο πατέρας όλων των ρομαντικών κομεντί.

Και δεν το καταλάβαινα διότι αυτή ήταν πολύ κουλ.

Και ήταν μαζί με έναν άχρηστο.

Και δεν το καταλάβαινα.

Γιατί τόσα κορίτσια, όταν ήμουν στο Λύκειο,

αλλά και γυναίκες, όταν μεγάλωσα, πήγαιναν με τύπους που ήταν...

ξέρετε, βλάκες. Ποτέ δεν το κατάλαβα,

μέχρι πριν από μια εβδομάδα.

Ταξίδευα, εντάξει; Είχα αργήσει επειδή είχα ξυπνήσει αργά.

Δεν είχα ετοιμαστεί.

Έπρεπε να βιαστώ, να φτιάξω βαλίτσα,

τα πάντα, κάλεσα Uber.

Μπαίνω στο Uber και ο οδηγός μου είναι εξαιρετικός οδηγός.

Άψογος, ακολουθεί όλους τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας,

κάνει όλα όσα πρέπει να κάνει.

Κάνει πράγματα που δεν ήξερα ότι ο κόσμος τα κάνει πια.

Δηλαδή, όχι μόνο η μουσική είναι τόσο χαμηλά που ακούς και το φλας,

αλλά βγάζει και το χέρι του από το παράθυρο να...

Ο τύπος είναι πολύ καλός οδηγός και καλό παιδί.

Σταματούσε στο πορτοκαλί και έδινε προτεραιότητα σε άλλους.

Είναι πολύ καλό παιδί, αλλά εγώ έχω αργήσει.

Προσπάθησα να του ρίξω και υπονοούμενο.

Είπα "Λες να προλάβουμε;"

Και μου λέει "Το ελπίζω".

Ο τύπος έκανε και τους υπολογισμούς φωναχτά μπροστά μου.

Λέει "Λοιπόν, πάμε περίπου με 88 χλμ/ώρα,

δεν κάνει να τρέχουμε. Επικίνδυνο.

Άρα, πηγαίνουμε με 88 χλμ/ώρα.

Θέλετε να είστε εκεί σε 36 λεπτά.

Με τα χιλιόμετρα που μένουν,

ναι, μάλλον θα αργήσετε δέκα λεπτά, δηλαδή...

πολύ κρίμα για σας".

Και μετά,

φτάνουμε στο αεροδρόμιο και πραγματικά με την ψυχή στο στόμα

προλαβαίνω την πτήση μου. Είχε καθυστέρηση.

Μερικές μέρες αργότερα, πραγματικά δεν είχα μάθει το μάθημά μου.

Ξύπνησα πάλι αργά.

Ετοίμαζα βαλίτσα και λοιπά, κάλεσα Uber την ίδια ώρα.

Τρέχω στο Uber. Μπαίνω μέσα και ο τύπος κάθεται εκεί.

Γυρνάει, με κοιτάζει στο πίσω κάθισμα και λέει

"Έτοιμος;" Και λέω "Ναι".

Και έτσι όπως σπίνιαρε...

Καθόμουν στο αμάξι λες και...

Ήταν επικίνδυνος.

Ήταν κακό παιδί.

Ο τύπος ήταν τρελός. Έκανε ζιγκ-ζαγκ σε όλο τον δρόμο.

Έκανε σφήνες. Το άκουγες.

Ο τύπος ήταν πολύ επικίνδυνος.

Δεν ξέρω αν άναψε φλας έστω μία φορά.

Και το άκουγες. Άκουγες όλα τα κορναρίσματα πίσω μας.

Ο τύπος δεν ήταν καλός οδηγός. Οδηγούσε σαν βλάκας.

Όμως, ήταν βλάκας για όλους εκτός από μένα.

Θα ήταν ψέματα αν έλεγα

ότι δεν τον σκέφτομαι μερικές φορές.

Ξέρετε, όταν είσαι κολλημένος στην κίνηση...

και ονειροπολείς.

Έχω έρθει στο Λος Άντζελες για λίγες μέρες και σε αυτό το διάστημα

έπρεπε να πάρω ταξί, Uber, και με πολύ, πολύ καλούς οδηγούς.

Δηλαδή, πολύ καλούς.

Αλλά αν με ρωτήσεις γι' αυτούς, θα σου πω "Καλός, 'ντάξει".

Δεν μου βγάζει αυτό το κάτι.

Με καταλαβαίνετε;

Επειδή οι απρόσεκτοι άνθρωποι

είναι πολύ γοητευτικοί μέχρι να γίνουν απρόσεκτοι μαζί σου.

Γιατί μετά μπήκα σε ένα αμάξι,

και ο οδηγός ήταν επικίνδυνος πάλι, δεν ήταν καλό παιδί.

Πήγαμε να ψιλοτρακάρουμε, εντάξει;

Έστριψε απότομα.

Και χτύπησα το κεφάλι μου στο παράθυρο.

Και σκεφτόμουν ότι θέλω κάποιον καλό. Απλώς θέλω...

κάποιον που να ακολουθεί τους κανόνες, με νιώθετε;

Κάποιον που να ξέρει τι κάνει.

Εντάξει;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν ο πρώτος

χειροπράκτης...

ήταν απλώς ένας πολύ χάλια δολοφόνος;

Χτύπησα την πλάτη μου, εντάξει; Χτύπησα. Πήγα σε χειροπράκτη.

Ούτε καν ήξερα τι κάνουν οι χειροπράκτες.

Ήξερα μόνο ότι υποτίθεται ότι φτιάχνουν πλάτες και τέτοια.

Και ξάπλωσα εκεί πέρα και δεν ήξερα τι να περιμένω.

Και τότε ο τύπος βάζει το ένα του χέρι εκεί και το άλλο εκεί.

Και λέω "Την κάνω".

Όχι, δεν ξέρω τι έκανα και σε πρόσβαλα,

αλλά έχω δει πολύ Τζέισον Μπορν. Ξέρω τι θα γίνει μετά.

Δεν θα μου τη φέρεις.

Τον θείο μου δεν μπορώ να τον πάω πουθενά,

επειδή είναι περίεργος.

Και δεν είναι καν ο κανονικός περίεργος θείος.

Αυτά που κάνει ο θείος μου δεν τα κάνει κανείς.

Δηλαδή, αν τον βγάλεις για φαγητό και φάει καλό φαγητό,

μιλάμε για το καλύτερο φαγητό που έχει φάει ποτέ.

Δεν μπορεί να πει ότι είναι καλό. Δεν μπορεί να το απολαύσει.

Τρώει αυτό το καλό φαγητό και πρέπει φωναχτά, δυνατά,

να κάνει καμάκι στο φαγητό του.

Πήγα τον θείο μου σε ένα καλό εστιατόριο. Μιλάω για γκουρμέ εστιατόριο, εντάξει;

Του είπα να ντυθεί καλά.

Εμφανίστηκε πάλι με την κλασική του φόρμα.

Λέω "Δεν είπα να ντυθείς καλά; Τι κάνεις;"

Λέει "Έβαλα αλυσίδα, τι;"

Και εννοείται ότι καθίσαμε και παρήγγειλε μπισκ αστακού.

Και υποθέτω ότι ήταν ο καλύτερος αστακός που έγινε ποτέ μπισκ.

Επειδή ο τύπος τρώει μια κουταλιά και αντί να πει ότι είναι καλή,

ο τύπος λέει...

"Καλά.

Τούμπανο".

Πήγα τον θείο για μπάρμπεκιου.

Παρήγγειλε μια μεγάλη φέτα ψωμί με βούτυρο.

Υποθέτω ότι ήταν το καλύτερο ψωμί που είχε μπει βούτυρο από πάνω.

Επειδή ο τύπος έφαγε μια μπουκιά και αντί να πει "νόστιμο",

δαγκώνει μία και λέει...

"Εντάξει.

Τι εργαλείο είσαι εσύ".

Και σε κάποιο σημείο, λέω εγώ φταίω; Το κάνει για να με ντροπιάσει;

Επειδή ο κόσμος γυρνάει και μας κοιτάει

για να βεβαιωθούν ότι άκουσαν ό,τι νόμιζαν πως άκουσαν.

Δεν μπορεί να κρατηθεί.

Το ξέρω ότι δεν μπορεί επειδή είχα παραγγείλει πίτσα.

Ήμουν σπίτι του. Αράζαμε. Παρήγγειλα πίτσα.

Έρχεται η πίτσα.

Σηκώνομαι, πάω στην πόρτα, παίρνω την πίτσα, δίνω φιλοδώρημα.

Την πηγαίνω στο σαλόνι. Πάω να πλύνω τα χέρια μου.

Ο τύπος ξεκινάει χωρίς εμένα, εντάξει; Ανοίγει το κουτί.

Γυρνάω από το χολ. Δεν ξέρει ότι τον ακούω.

Και τότε μόνος του... ολομόναχος...

παίρνει ένα κομμάτι, δαγκώνει μια μπουκιά και λέει...

"Δεν το ήξερα.

Κατάλαβα, πρέπει να σε περιποιηθώ εσένα".

Δεν μπορώ να τον πάω πουθενά.

Μερικές φορές, όταν είσαι μικρός, συμβαίνει κάτι

και δεν βρίσκεις τις λέξεις, δεν μπορείς να αποσαφηνίσεις πώς νιώθεις.

Ξέρετε, θέλει χρόνο,

μεγαλώνεις και θυμάσαι και λες "Περίεργο ήταν αυτό".

Ή συμβαίνει κάτι, μεγαλώνεις αρκετά, κάνεις φίλους

και ακούν την ιστορία σου,

τους λες τι έγινε και λένε "Αυτό ήταν περίεργο".

Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε το καράτε αλλά δεν ήμουν καλός.