The Edge of Democracy (Democracia em Vertigem)

ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΝETFLIX

Προσεκτικά.

Κανείς δεν περίμενε να συλληφθεί τόσο σύντομα.

Ήταν για όλους έκπληξη.

Μεγάλο πλήγμα για κάποιον που εξελέγη δυο φορές πρόεδρος

και στο τέλος της θητείας του είχε δημοτικότητα πάνω από 80%.

Μάλιστα, σχεδίαζε την επιστροφή του.

Προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές του χρόνου.

Η διορία που έδωσε ο Μόρο στον Λούλα για να παραδοθεί έχει λήξει.

Οι κατηγορίες για το σκάνδαλο με το διαμέρισμα επιφέρουν φυλάκιση.

Δεν θα φύγει!

Δεν θα φύγει!

Δεν θα φύγει!

Πού είναι;

ΝΤΙΛΜΑ ΡΟΥΣΕΦ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Θεέ μου.

Ελάτε, όχι κλάματα!

Λουίζα Ερουντίνα!

Κοίτα πόσο δυνατή είναι αυτή.

-Χαιρετώ. -Λούλα, είμαι μαζί σου.

Ο Λούλα στη φυλακή!

Ο Λούλα στη φυλακή!

Έξω και το Κόμμα των Εργατών!

Έξω το κόμμα τους!

Αν ο απατεώνας Λουίζ Ινάσιο Λούλα Ντα Σίλβα μείνει ελεύθερος,

θα οδηγήσει τη χώρα σε εμφύλιο πόλεμο!

Για την ώρα δεν υπάρχει λύση,

πολλές περιπολίες,

πολλά αστυνομικά οχήματα πλησιάζουν.

Μην τους αφήστε να τον φυλακίσουν!

Κυκλώστε τους Μην τους αφήστε να τον φυλακίσουν!

ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΑΛΒΟΡΑΝΤΑ ΜΠΡΑΖΙΛΙΑ

Φανταστείτε μια χώρα να παίρνει τ' όνομά της από ένα δέντρο.

Φιστικιά.

Τα χρέη της την οδήγησαν στο χείλος του αφανισμού.

Μόνο το όνομα παρέμεινε.

Μια χώρα όπου πέθαναν περισσότεροι σκλάβοι απ' όσους γεννήθηκαν.

Ήταν φθηνότερο να εισάγεις κι άλλους από την Αφρική.

Όπου κάθε επανάσταση πνίγηκε στο αίμα,

και η Δημοκρατία ήρθε από τους στρατηγούς.

Μια χώρα που ύστερα από 21 χρόνια δικτατορίας,

εγκαθίδρυσε τη δημοκρατία της,

κι έγινε έμπνευση σε πολλούς στον κόσμο.

Φαινόταν ότι η Βραζιλία έδιωξε επιτέλους την κατάρα της.

Όμως, εδώ είμαστε.

Με έναν πρόεδρο υπόδικο,

έναν άλλο στη φυλακή,

και το έθνος να πηγαίνει ολοταχώς προς το απολυταρχικό παρελθόν του.

Σήμερα νιώθω το έδαφος να χάνεται κάτω απ' τα πόδια μας,

νιώθω ότι η δημοκρατία μας δεν ήταν τίποτα άλλο

παρά ένα σύντομο όνειρο.

Φύσα το! Μην το κάνεις με το δάχτυλο.

Κοίτα, Ανίνα!

-Φύσα το! Έτσι, Άνα. -Φύσα το, Πέτρα.

Βάλε λίγο χαρούμενη μουσική! Η Άνα Πέτρα τρελαίνεται.

Όταν γεννήθηκα, δεν μπορούσαμε να ψηφίσουμε για πρόεδρο.

Η στρατιωτική δικτατορία συμπλήρωνε 20 χρόνια.

Μία από τις πρώτες μου αναμνήσεις

ήταν να είμαι στους ώμους της μητέρας μου

παρακολουθώντας μια λαοθάλασσα να ουρλιάζει.

Τέσσερις, πέντε χιλιάδες! Θέλουμε να ψηφίσουμε για πρόεδρο!

Η δημοκρατία στη Βραζιλία κι εγώ έχουμε σχεδόν την ίδια ηλικία.

Kαι πίστευα ότι στα 30 μας

θα στεκόμασταν κι οι δυο σε γερά θεμέλια.

-Εκλογή από τον λαό! -Τώρα!

-Εκλογή από τον λαό! -Τώρα!

Αυτή είναι η μητέρα μου.

Μαζί με τον πατέρα μου, τη δεκαετία του '70 κρύβονταν,

πολεμώντας τη στρατιωτική δικτατορία.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ ΠΡΟΕΔΡΟ

Μετά από λίγο καιρό στη φυλακή,

πήγαν στη Νότια Βραζιλία.

Για μια δεκαετία, η οικογένειά τους δεν είχε ιδέα για το πού ζούσαν.

Μεταμφιεσμένοι σε πωλητή και δασκάλα

οργάνωσαν εργάτες και μαθητές εναντίον του καθεστώτος.

Πολλοί από αυτούς βασανίστηκαν, άλλοι σκοτώθηκαν.

Ανάμεσα σ' αυτούς κι ο αρχηγός τους, ο Πέντρο Πομάρ.

Ονομάστηκα Πέτρα εις μνήμη του.

Και η δημοκρατική επανάσταση δεν ήρθε.

Αλλά κάτι αλλάζει όταν μαζικές απεργίες δίνουν στη δικτατορία ένα καίριο πλήγμα.

Το συνδικάτο μας πολιορκείται.

Μας καταπιέζουν φρικτά!

Το συνδικάτο μας περικυκλώθηκε από στρατιωτικά οχήματα.

Αυτός ο άντρας ηγείται των απεργιών.

Εργάτης χαλυβουργίας και ηγέτης της ένωσης,

ο Λούλα είναι 33 ετών εδώ.

Το ενδιαφέρον του για την πολιτική φάνηκε

μετά την πρώτη του επίσκεψη στο Κογκρέσο,

όπου συνειδητοποίησε ότι από τους 443 βουλευτές,

μόνο δύο ήταν από την εργατική τάξη.

Λούλα!

Όλοι ξέρουμε

ότι σε όλον τον κόσμο

οι εργάτες δεν κέρδισαν ποτέ τίποτα

χωρίς πάλη, χωρίς επιμονή,

και χωρίς αγώνα μέχρι τέλους.

Πρέπει να γίνει δουλειά στις γειτονιές,

στις στάσεις των λεωφορείων,

και το πιο σημαντικό,

κανείς δεν περνά την πύλη του εργοστασίου!

Λούλα!

Για τη μητέρα μου, ήταν η ενσάρκωση όλων όσων πρόσμενε.

Εργάτες να πρωταγωνιστούν στην πολιτική,

ανοίγοντας τον δρόμο σ' ένα δημοκρατικό μονοπάτι.

Και το 1980,

οδηγεί στη δημιουργία του Κόμματος των Εργατών.

Σκεφτόμαστε

να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό κόμμα

ώστε οι εργάτες, τουλάχιστον κάπου στον κόσμο,

να έχουν την ευκαιρία για αξιοπρεπή εκπροσώπηση.

-Κατεβαίνει για πρόεδρος το '89... -Για να σταματήσει ο πληθωρισμός,

πρέπει να επιτεθούμε στις ρίζες του.

Κι αυτές είναι οι τραπεζίτες,

-οι επιχειρηματίες. -Kαι χάνει.

Το '94...

Για τον χαμηλόμισθο εργάτη, η αύξηση της αμοιβής είναι προτεραιότητα.

Kαι χάνει. Το '98...

Ήρθε η ώρα για κυβέρνηση που να εγγυάται οικονομική σταθερότητα,

να στηρίζει τους καλλιεργητές, όσους παράγουν και δίνουν δουλειά.

Kαι χάνει.

Μέχρι που το 2002, αποφασίζει να συμβιβαστεί.

Να πούμε και στους επιχειρηματίες

ότι η Βραζιλία τους χρειάζεται.

Η Μαρίλια δίνει οδηγίες στην Πέτρα.

Φεμινιστική ψήφος, ετσι;

-Η πολιτική παιδεία της κόρης της. -Εκλέγουμε γυναίκα για το Κογκρέσο.

Ψηφίζει για πρώτη φορά σε ιστορικές εκλογές.

-Γεια σας. -Γεια.

Η Βραζιλία απέκτησε πλούτο από τους μύλους

και τις φυτείες ζαχαροκάλαμου,

στην πρώιμη αποικιοκρατία.

Αλλά αυτό δεν νίκησε την πείνα.

Διακήρυξε την ανεξαρτησία της και εξάλειψε τη δουλεία,

αλλά δεν νίκησε την πείνα.

Πλούτισε από τα ορυχεία χρυσού στο Μίνας Ζεράις

και τις φυτείες καφέ στην κοιλάδα Παραΐμπα,

αλλά αυτό δεν νίκησε την πείνα.

Βιομηχανοποιήθηκε...

Ήμουν 19 ετών όταν εκλέχτηκε ο Λούλα,

και θυμάμαι τον ενθουσιασμό που δεν ήταν μόνο δικός μου.

Είχε συνεπάρει τους πάντες έξω στον δρόμο.

Όσο υπάρχει έστω κι ένας Βραζιλιάνος

που υποφέρει από πείνα,

θα έχουμε κάθε λόγο

να νιώθουμε ντροπή.

Θυμάμαι τον φόβο.

Δεν ξέραμε αν θα τον άφηναν να αναλάβει καθήκοντα,

και την ελπίδα ότι οι φρικτές αδικίες στη χώρα

επιτέλους θα αντιμετωπίζονταν.

Σήμερα ξεκινάμε

ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Βραζιλίας.

Όχι σαν υποτελές έθνος,

που παραδίδει την κυριαρχία του,

όχι σαν ένα άδικο έθνος,

που παθητικά παρακολουθεί τους φτωχούς να υποφέρουν,

αλλά ως περήφανο, ευγενές έθνος,

που με γενναιότητα παρουσιάζεται στον κόσμο,

ως έθνος όλου του λαού,

χωρίς διακρίσεις ταξικές, εθνικές, φύλου ή θρησκευτικές.

Σήμερα είναι η μέρα

που η Βραζιλία ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της.

Κοιτάξτε πόσο του πήρε για να διασχίσει το Κογκρέσο.

Ένας γλύπτης που το υλικό του είναι ο ανθρώπινος πηλός.

Αυτοί οι ασπασμοί δείχνουν το χάρισμά του αλλά και την απόφασή του να συμβιβαστεί.

Εκλεγμένος με το 61% των ψήφων,

έχει ακόμα πρόβλημα.

Ο συνασπισμός του έχει κάτω από τις μισές έδρες στο Κογκρέσο.

Το κόμμα του σύντομα εμπλέκεται σε σκάνδαλο διαφθοράς.

Κατηγορείται ότι εξαγοράζει ψήφους για να πάρει πλειοψηφία.

Ο προσωπάρχης του παραιτείται και σύντομα

ακολουθούν και οι άλλοι πιθανοί διάδοχοί του.

Ο Λούλα καταφέρνει να πάρει αποστάσεις από το σκάνδαλο.

Αλλά αυτό θα είναι μια σκιά που θα τον ακολουθεί.

Καταφεύγει σε μια νέα συμμαχία, με το πιο δυνατό κόμμα του Κογκρέσου,

το Δημοκρατικό Κίνημα Βραζιλίας, PMDB.

Ψήφισα τον Λούλα,

ελπίζοντας ότι θα αναμόρφωνε ηθικά το πολιτικό σύστημα,

κι εκείνος επανέλαβε πρακτικές, τις οποίες πάντα επέκρινε,

και συμμάχησε με την παλιά ολιγαρχία της Βραζιλίας.

Λούλα!

Αλλά συγχρόνως,

είδα 20 εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείπουν τη φτώχεια.

Το πρόγραμμα που έφτιαξε η κυβέρνηση, το Μπόλσα Φαμίλια,

έδινε 30 δολάρια το μήνα στις φτωχότερες οικογένειες.

Ο αριθμός των αφρο-απογόνων στα πανεπιστήμια, τριπλασιάστηκε,

οι δείκτες ανεργίας έφτασαν στα χαμηλότερα επίπεδα στην ιστορία.

Και εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης,

η Βραζιλία ανήλθε από τη 13η στην 7η θέση των παγκόσμιων οικονομιών στον κόσμο.

Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν

να βάλει φαγητό στο τραπέζι του φτωχού εργάτη,

του μικρού καλλιεργητή.

Έχω δύο κόρες στο κολλέγιο,

χάρη στα κυβερνητικά προγράμματα.

Η τωρινή κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα σε "ρατσιστικούς" κανόνες

εναντίον των λευκών στη χώρα μας.

Φτάσαμε στο τέλος... των πάντων.

Μεγάλη απογοήτευση. Προερχόταν από την εργατική τάξη

και θα μπορούσε να κάνει περισσότερα για τη χώρα.

Στην αρχή έκανε καλή δουλειά,

μετά μπλέχτηκε με τη διαφθορά