Cries and Whispers (Viskningar och rop)

ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

Είναι νωρίς το πρωί, Δευτέρας...

κι εγώ πονάω.

Οι αδελφές μου...

και η Άννα...

αλλάζουν βάρδιες ξενυχτώντας.

Καλημέρα. Συνέβη τίποτε;

Όχι, ήταν πολύ ήσυχη.

- Ευχαριστώ. - Θα πέσω για ύπνο.

Αννα, πήγαινε να δεις τη φωτιά.

Θεούλη μου, Σε ευχαριστώ που μου επιτρέπεις...

να ξυπνάω υγιής και με καλή διάθεση αυτό το πρωί...

μετά από έναν καλό ύπνο κάτω από τη σκέπη Σου...

και για την ευχαρίστηση μιας ξεκούραστης νύχτας.

Σε ικετεύω επίσης σήμερα και κάθε μέρα...

να επιτρέπεις στους αγγέλους να φροντίζουν και να προστατεύουν τη μικρή μου κόρη...

που Εσύ, με την ανεξιχνίαστη σοφία Σου

πήρες κοντά Σου in heaven στους ουρανούς Σου. Αμήν.

Η μητέρα είναι στη σκέψη μου σχεδόν κάθε μέρα...

άν κι έχει πεθάνει πάνω από 20 χρόνια.

Θυμάμαι συχνά θα αναζητούσε...

την ερημιά και τη γαλήνη των λιβαδιών.

Επίσης θυμάμαι οτι την ακολουθούσα από απόσταση...

και την κατασκόπευα χωρίς πραγματικά να το θέλω...

επειδή την αγαπούσα με μια τέτοια ζηλότυπη υπερβολή.

Την αγαπούσα επειδή ήταν τόσο ευγενική και όμορφη και ζωντανή...

και τόσο διαπεραστικά παρούσα.

Αλλά μπορούσε επίσης να είναι ψυχρή,

παιχνιδιάρικα άκαρδη... και να με απορρίπτει.

Κι ωστόσο δεν μπορούσα να μην λυπάμαι για εκείνη...

και τώρα που είμαι μεγαλύτερη, την καταλαβαίνω πολύ περισσότερο.

Μακάρι να μπορούσα να την ξαναδώ...για να της πω

οτι καταλαβαίνω... την πλήξη της,την ανυπομονησία...

την επιθυμία

και τη μοναξιά της.

Και όταν η κακιά μάγισσα τελικά κατάλαβε...

οτι η μικρή Γκρέτελ την κορόιδεψε...

η μύτη της άρχισε να μεγαλώνει και να μεγαλώνει.

Τη Δωδεκάτη Νύχτα η μητέρα πάντα έκανε μια γιορτή..

και η θεία Όλγα θα ερχόταν

με το μαγικό φανάρι της... και τα παραμύθια της.

Πάντα ένιωθα φοβισμένη και παραγκωνισμένη.

Όταν η μητέρα μου μιλούσε με το βιαστικό της τρόπο...

με δυσκολία καταλάβαινα τι ήθελε από μένα.

Η μητέρα και η Μαρίγια είχαν πολλά για να ψιθυρίσουν...

αλλά τότε έμοιαζαν τόσο ίδιες.

Ζηλότυπα αναρωτιόμουν για τι πράγμα γελούσαν μαζί.

Όλοι ήταν σε κέφια.

Εγώ μόνο δεν μπορούσα να συμμετάσχω στην διασκέδαση.

Μια άλλη φορά, θυμάμαι ήταν φθινόπωρο...

κρύφτηκα πίσω απ'την κουρτίνα...

και μυστικά την παρακολούθησα.

Ήταν στο κόκκινο σαλόνι φορούσε ένα λευκό φόρεμα...

καθόταν κάπως ακίνητη με γερμένο το κεφάλι...

και τα χέρια της αναπαύονταν στο τραπέζι.

Ξαφνικά με είδε...

και με απαλή φωνή με κάλεσε.

- Έλα. - Αβέβαιη, την πλησίασα...

σκεφτόμουν πως, ως συνήθως, θα με μάλωνε.

Αλλά αντίθετα μου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο θλίψη...

που σχεδόν ξέσπασα σε κλάματα.

Σήκωσα το χέρι μου και το έβαλα στο μάγουλό της...

και για μια στιγμή ήμασταν τόσο κοντά.

Κάποιος είναι εκεί έξω.

Αννα.

Κάποιος είναι εκεί έξω.

Καλημέρα, Άγκνες.

Καλημέρα Δρ.

Είναι πολύ εξαντλημένη. Δε νομίζω οτι θα κρατήσει πολύ.

Ευχαριστώ. Ξέρω τη διαδρομή.

Ντάβιντ!

Πέρασε τόσος καιρός.

Πότε μπορώ να σε ξαναδώ;

Όχι!

Η Μαρίγια και ο άνδρας της Γιόακιμ,

διέμεναν στο κτήμα μερικά χρόνια πρίν...

όταν η Άγκνες πήγε στην Ιταλία για την υγεία της...

Ένα βράδυ, η μικρή κόρη της Άννας αρρώστησε...

και η Μαρίγια κάλεσε τον οικογενειακό γιατρό... που ζούσε στη γειτονική κωμόπολη.

- Τώρα πες "άχ." - Αχ.

- Ξανά. - Αχ.

Αυτό πόνεσε λίγο; Το βλέπω.

Τί καλό κορίτσι. Δεν ήταν δύσκολο, έτσι;

Στο κρεβάτι σου τώρα.

Θα νιώσεις καλύτερα αν κοιμηθείς καλά το βράδυ.

- Ευχαριστώ. - Γιατρέ, πεινάτε;

Αν θα θέλατε ένα μικρό δείπνο το τραπέζι ετοιμάζεται.

Ω ναι, θα ήταν καλά.

Ευχαριστώ.

Η Άγκνες και η Κάριν ακόμα ταξιδεύουν στην Ιταλία.

Έλαβα ένα γράμμα τους πρίν μια βδομάδα.

Η Άγκνες είναι πολύ καλύτερα.

Ο βήχας της έχει εξαφανιστεί εντελώς.

Και ξανάρχισε τη ζωγραφική της.

Ο άνδρας της Κάριν αποφάσισε να τους ακολουθήσει το Πάσχα.

Έχουν πολύ καλό καιρό. Σαν καλοκαίρι,

αν και τα βράδια κάνει ψύχρα.

Ο σύζυγός σου είναι καλά;

Ο Γιόακιμ, του έτυχε κάποια δουλειά για το βράδυ, κάτω στην πόλη...

και δεν θα επιστρέψει ώς αύριο.

Του είπα οτι θα σου ζητούσα να έρθεις εδώ και να κοιτάξεις το κοριτσάκι της Άννας.

- Σου στέλνει την εκτίμησή του. - Ευχαριστώ.

Είπα στην Άννα να ετοιμάσει τον ξενώνα.

Ο καιρός είναι απαίσιος.

Δεν πιστεύω να θέλεις να γυρίσεις πίσω μια τέτοια νύχτα.

- Έχεις αλλάξει πολύ. - Αλήθεια; Ώ!

Υπάρχει κάτι άλλο;

Πάντα δεν υπάρχει;

Ποτέ δεν σκέφτηκα οτι το πρόβλημά μου θα σε απασχολούσε.

Και δεν με απασχολεί.

Φοράς τα γυαλιά όλη την ώρα, πλέον;

- Σε ενοχλώ; - Όχι, είμαι εντάξει.

Γιατί είσαι τόσο τυπικός;

Δεν μπορείς να αφήσεις πίσω το παρελθόν;

Έλα εδώ.

Έλα.

Κοίταξε τον εαυτό σου στον καθρέπτη.

Είσαι πανέμορφη.

Είσαι πιθανότατα πιο όμορφη από πρίν.

Αλλά έχεις αλλάξει πολύ, επίσης.

Θέλω να δεις πόσο έχεις αλλάξει.

Τώρα τα μάτια σου παίζουν γρήγορα, ρίχνοντας λοξές ματιές.

Κάποτε κοιτούσες μπροστά κατάματα...

ευθεία, απροκάλυπτα.

Τα χείλη σου έχουν πάρει μια έκφραση δυσαρέσκειας και πείνας.

Κάποτε ήταν τόσο μαλακά.

Η επιδερμίδα σου είναι ωχρή τώρα.

Βάζεις μέικ απ.

Το κομψό, πλατύ μέτωπό σου...

τώρα έχει τέσσερις ρυτίδες πάνω από κάθε φρύδι.

Όχι, δεν φαίνεται με αυτό το φως...

αλλά φαίνεται στο φώς της μέρας.

Ξέρεις τι προξένησε αυτές τις ρυτίδες;

Όχι.

Η αδιαφορία, Μαρίγια.

Κι αυτή η ωραία γραμμή

που τρέχει από το αυτί ώς το μάγουλο...

δεν είναι πια τόσο ορατή...

αλλά είναι χαραγμένη εκεί χάρη στους άνετους, νωχελικούς σου τρόπους.

Κι εκεί, γύρω απ'την γέφυρα της μύτης σου.

Γιατί μειδιάς τόσο συχνά, Μαρίγια;

Το βλέπεις;

Μειδιάς τόσο συχνά.

Βλέπεις, Μαρίγια;

Και κοίτα κάτω από τα μάτια σου.

Οι αυστηρές γραμμές που μόλις γίνονται φανερές...

δείχνουν την αδημονία και την ανία σου.

Πραγματικά τα βλέπεις όλα αυτά στο πρόσωπό μου;

Όχι, αλλά τα νιώθω όταν με φιλάς.

Νομίζω οτι μου κάνεις πλάκα.

Είναι προφανές που τα βλέπεις όλα αυτά.

Αλήθεια; Πού;

Τα βλέπεις στον εαυτό σου.

Γιατι είμαστε ίδιοι, εγώ κι εσύ.

Εννοείς...

τον εγωισμό;

Την ψυχρότητα;

Την επιπολαιότητα;

Συνήθως βρίσκω βαρετές τις διαφωνίες σου.

Μπορεί να υπάρξει ελεφρυντικό για άτομα σαν εσένα κι εμένα;

Δεν έχω καμμία ανάγκη να με συγχωρέσουν.

Καλημέρα, κύριε.

Καλημέρα.

Ευχαριστώ.

Καλημέρα, Γιόακιμ. Καλωσόρισες σπίτι.

Καλημέρα, Μαρίγια.

Το κοριτσάκι της Άννας είναι άρρωστο, ξέρεις.

Ο γιατρός ήταν εδώ χθές το βράδυ.

Σου στέλνει χαιρετισμούς...

και ελπίζει να ξαναβρεθείτε για να παίξετε σκάκι.

Του πρότεινα να περάσει εδώ τη νύχτα

διότι ο καιρός ήταν άσχημος.

Έφυγε νωρίς το πρωί πρίν σηκωθούμε εμείς.

Πέρασες καλά στην πόλη ή είχες πολλή δουλειά;

Έχουμε μια πρόσκληση από τους Ένερμαν.

Θα χαρούν πολύ αν μείνουμε μαζί τους το Πάσχα.

Νομίζω οτι θα μου άρεσε.

Θα ήταν ωραία αλλαγή. Λοιπόν, τί λες;

Καλά, θα δούμε.

Τρέχα να παίξεις.

Γιόακιμ.

Βοήθησέ με.

Βοήθησέ με, σε παρακαλώ.

Όχι.

Αννα.

Ακούς;

Ακούω μόνο τον άνεμο

και το χτύπο των ρολογιών.

Όχι, υπάρχει και κάτι άλλο.

Δεν ακούω τίποτ' άλλο.

Κρυώνω.

Καληνύχτα.

Έλα εδώ.

Έλα σ'εμένα.

Είσαι πολύ μακριά.

Έλα εδώ.

Κοντά μου.

Μυρίζω πολύ άσχημα;

- Πονάει πάρα πολύ, Άννα. - Το ξέρω, Άγκνες.

Θα μείνω μαζί σου.