Proud Mary

Proud Mary (2018) OCR 23.976 fps runtime 01:29:02

อย่ารับสาย

ใช่เลย

นั่นแหละ

1 ปีต่อมา...

เด็กลุงใช่มั้ย

- เจอโรมรึเปล่า - ใช่ เข้ามาสิ

มาเลย เร็ว

นั่งสิ

ตามสบายนะ

เอาของมารึเปล่า

เรียบร้อยมั้ย

แป๊บนึงนะ

เอาไปเลย ไอ้หนู

ทำอะไร

ขาดไป 500 นี่

พูดเรื่องอะไร ตกลงกันไว้ 2,500 ไง

- ไม่ใช่ ต้อง 3,000 - ไม่ใช่ ราคา 2,500

- คุยกันไว้ว่า 3,000 - โทรหาลุงเลย ให้เขาบอกเอง

ไม่ ลุงรู้ราคาอยู่แล้ว นายโทรสิ

- โธ่ ไอ้เด็กเวร - เฮ้ย

ใจเย็นๆ ก่อนดีกว่านะ

ตอนแรกฉันก็ใจเย็นนะ

ตอนนี้...

นายติดฉันอยู่ 500

เข้าไปที่ตู้เย็น

ในนั้นมีเงินสดอยู่ 1,000 ดอลลาร์

นายเอาไปได้เลย 500

เฮ้ย ฉันบอกให้เอาไป 500 ไง

- แกโกหก - อ้อ ก็ได้

ก็ได้ ไม่ต้องกังวลเลย ไอ้หนู

ร้านเบเกอรี่

ขอบคุณ

เลิกพูดเหอะ

เลิกพูด หุบปากไปเลย

แกทำฉันปวดหัวว่ะ

มาช้านะ เข้ามาสิ นั่งเลย

ก็เพราะมันเป็นหน้าที่แก

ปิดประตูด้วย

ปิดประตูสิ

นี่อะไร มีเศษขนมปังเลอะเสื้อ

ฉันไม่ได้ให้เงินแกไปซื้อของกิน

แปลว่าแกหยิบจากกระเป๋า

มองหน้าฉัน

มองฉันสิ

จะให้ฉันตัดนิ้วแกที่ขโมยเงินมั้ย จะเอาอย่างนั้นใช่มั้ย

เอาเงินมา

ขนมราคา 3 เหรียญ

ผมใช้ไป 20 แล้วเอาที่เหลือใส่คืนไว้

ผมได้เพิ่มอีก 500 จากที่สั่งไว้ด้วย

อะไรนะ

เขาพยายามโกงเรา 500 ผมเลยจัดการซะ

ก็ไม่ได้แปลว่า แกจะขโมยเงินฉันได้อยู่ดี

พูดก็พูดเถอะ แดนนี่ เราให้อาหารแก

แกไม่ได้อดอยากเลยนะ

นี่ครั้งที่ 2 แล้ว

ครั้งที่ 2 ที่แกขโมยเงินฉัน

ก็ผมหิว

คราวหน้าถ้าขโมยอีก ฉันจะตัดมือแก เอาไปแช่ตู้เย็น

ตอนนี้แกกลับไปได้แล้ว ลุกขึ้น

เฮ้ย

เฮ้ย ไอ้ชั่วเอ๊ย

เฮ้ย

ฟื้นคืนชีพแล้วเหรอ

ผมอยู่ที่ไหน

เธอปลอดภัยแล้ว

เธออยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ฉัน

แล้วคุณเป็นใครกัน

ฉันชื่อแมรี่

เธอบาดเจ็บ สลบไปในตรอก

มาสิ มากิน

- กระเป๋าผมอยู่ไหน - เดี๋ยวจะได้คืน

- ทุกอย่างในนั้นด้วย - ผมจะเอาเดี๋ยวนี้

นั่งก่อน

ผมต้องกลับไป

กลับไปไหน

ผมต้องไปที่แบ็คเบย์

จะบอกอะไรให้นะ

นั่งลงซะ แล้วกินอะไรหน่อย

ฉันจะพาเธอไปแบ็คเบย์เอง เธอคิดว่าไง

โห ช้าๆ ก็ได้

นี่ได้กินครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ที่แบ็คเบย์มีอะไร

แม่คุณมั้ง

- มีครอบครัวหรือเพื่อนอยู่ที่นั่นเหรอ - คุณจะถามอะไรนักหนา

เป็นตำรวจหรือไง

ก็ไม่เชิง

ฉันแค่พยายามจะช่วย ก็แค่นั้น

เหรอ ผมไม่ต้องให้คุณช่วยหรอก

ฉันว่าต้องนะ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่า ในกระเป๋าเธอมีอะไร

ให้ฉันเดานะ ผงขาว 2 ห่อ

กับปืนพกกึ่งอัตโนมัติอีกกระบอกใช่มั้ย

คนที่ให้กระเป๋าใบนั้นกับเธอชื่ออะไร

- ถ้าบอกผมก็โดนเก็บน่ะสิ - เขาจะไม่แตะต้องเธอ

เขาจะฆ่าเราทั้งคู่นั่นแหละ

รู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ถ้าโดนจับพร้อมกระเป๋านั่น

- ตำรวจจะใช้เธอเป็นสาย - เหรอ

- ผมไม่ใช่พวกปากโป้ง งั้น... - เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก

สำคัญแค่ว่าคนอื่นคิดอะไร

และไม่มีใครชอบคุยกับ เด็กที่เอาไปบอกตำรวจหรอก ใช่มั้ย

โดยเฉพาะที่ที่เรามาน่ะ

ฟ้งนะ ฉันอยู่ข้างเธอ

มาเร็ว มาล้างแผลกัน

เสื้อเธอมีเลือดเปรอะไปหมด

อยู่ตรงนี้นะ

เอาไป

ใครทำแบบนั้นกับเธอ

ลุงเหรอ

- คุณรู้จักลุงได้ยังไง - ไม่ต้องกลัวไปหรอก

เขาเป็นคนทำกับเธอเหรอ

คุณจะไปไหน

ไปสั่งสอนคนบางคนให้รู้มารยาทซะบ้าง

เวรแล้ว ผมไปด้วย

- คุณจะทำอะไร - เธอรอในรถนี่แหละ

ล็อกประตูด้วย โอเคนะ

เอาฮู้ดคลุมหัวไว้

มีอะไรให้ช่วยเหรอ

ทุกอย่างอยู่ครบ เขาไม่ได้แตะต้องอะไรเลย

ผิดวิสัยไปหน่อยมั้ย สำหรับเธอ

ฉันคิดว่าจะเอามาคืนน่ะ

- เราไม่อยากหมางใจกันหรอก - ไม่หมางใจเรอะ

ใช่

เธอคิดว่าเธอเป็นคนของ ไอ้เบนนี่ สเปนเซอร์

แล้วจะเดินเข้ามาในนี้ ทำปากดี เหมือนผีเจาะปากได้สินะ

โอเค ก็ได้ คุณชักจะหยาบคายละนะ

แดนนี่เป็นเด็กฉัน

แดนนี่ไม่ใช่เด็กใคร

ไม่เป็นไร ฉันชอบสไตล์เธอ

ไม่มีเรื่องหมางใจ

ทำไมไม่ไปเอาตัวเด็กหัวขโมย ขึ้นมาบนนี้ล่ะ

แล้วอีกไม่กี่ปี

ถ้าฉันไม่ต้องใช้มันแล้ว

และมันยังไม่ตาย ฉันอาจจะขายมันให้เธอ

ถ้าคุเณยังไม่ตายมากกว่ามั้ง

ลุง

คุณไปทำอะไรมา

ฉันทำพัง

พินาศหมด

เธอนอนบนโซฟาละกัน น่าจะสบายอยู่

ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย

- จะทิ้งผมไว้ในบ้านคุณเนี่ยนะ - ใช่ ทำไม

- ผมอาจปล้นคุณก็ได้ - เธอไม่ทำหรอก

คิดว่าเป็นบ้านตัวเองละกัน อยากได้อะไรในตู้เย็นก็หยิบเลย

รู้แล้วนะว่าห้องน้ำอยู่ไหน รอสักนาทีให้น้ำร้อนไหล

มีกฎข้อเดียว

อย่าเข้าห้องฉัน

นิคมอุตสาหกรรมบอสตันวอร์ฟโค

รายงานตัวหน่อยไม่ได้รึไง

โทรศัพท์ดับน่ะ

มีคนฆ่าลุงกับลูกน้องเขา

พวกคอซลอฟส์คิดว่าฝีมือเรา

เบนนี่อยู่ไหน

- ในห้องทำงาน - ฉันจะขึ้นไป

พวกคอซลอฟส์คิดว่าเราทำ เพื่อเข้าไปหากินในถิ่นของลุง

- ไร้สาระ - ก็ใช่น่ะสิ

คนที่ฆ่าไอ้แก่นั่น ช่วยชาวโลกไว้เลยละ

- แล้วใครทำ - สวะอย่างมัน...

- ทุกคนน่าสงสัยหมดแหละ - โอเค วอลเทอร์

เราต้องชิงลงมือ ก่อนพวกมันจะมาเอาคืน

- สิ่งสุดท้ายที่เราต้องการคือเปิดศึก - เราอาจต้องเปิดศึกนี่แหละ

เขาอาจพูดถูกนะพ่อ

แมรี่

แมรี่

นั่งเงียบเชียว

ใช้ความคิดอยู่น่ะ

ถูกของคุณ

เราไม่ต้องการเปิดศึกอีก

เราต้องปิดฉากเรื่องนี้

ทอม

- นัดเจอทางนั้นพรุ่งนี้ - ได้เลยพ่อ

เมื่อคืนเธอค้นข้าวของฉัน

ฉันบอกเธอแล้วไงว่าอย่าเข้าห้องฉัน

คิดว่าตลกมากสินะ

เปล่า

ทำไมในห้องคุณมีปืนด้วย

เธอไม่เห็นปืนอะไรทั้งนั้น เข้าใจที่พูดมั้ย

ถามว่าเข้าใจที่พูดมั้ย

เข้าใจ

คราวหน้าถ้าฉันบอกอะไร ขอให้ฟังด้วย

เข้าใจตรงกันนะ

เข้าใจ

ฉันจะออกไปข้างนอก แต่เดี๋ยวกลับมา

อยู่ในห้องนี้แหละ ล็อกประตูด้วย

ห้ามเปิดรับ ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งนั้น

เข้าใจนะ

เอาไงก็เอาเถอะ

อย่ามา "เอาไงก็เอา" กับฉัน

คุณจะทำอะไรผม

ถ้าอยากจะตบจะตีก็เชิญเลย

โทษที

โทษนะ

ขอร้องเลย ไม่ต้องมาเห็นใจกัน

เอานี่ไป

ลุงเป็นน้องชายคนสุดท้ายของพ่อ ไม่ได้ฉลาดที่สุด หรือคนที่ฉันโปรดที่สุด

แต่เขาก็เป็นครอบครัว

เราต้องการความยุติธรรม

เรามาเพื่อจะได้ไม่เข้าใจผิดกัน

บอกหน่อย เราจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่ ไอ้โรคจิตวอลเทอร์คิง

เขากับลุงไม่กินเส้นกันมาตลอด