This Is Us

‫بث، یه دقیقه وقت داری؟

‫آنچه گذشت...

‫باید ازت خداحافظی کنیم

‫بث پیرسون هستم

‫خواستم چک کنم ببینم ‫روزمه‌ام به دستتون رسیده یا خیر

‫ولی خبری نشد ازتون...

‫پس اگه میشه باهام تماس بگیرین

‫رئیس قبلت، بیل، تا تونست ازت تعریف کرد

‫حتماً سخت بوده این جدا شدنتون

‫آره. شرمنده، هنوز زخمش تازه‌ست

‫- مامانم باز لگنش رو داغون کرده ‫- حالش خوبه؟

‫آره. فقط امیدوارم دوباره نشکسته باشه

‫باید برم واشنگتون

‫- حتماً. کِی؟ ‫- الان

‫دیمن. دیمن هندرسون

‫آقای هندرسون، میدونم صدام رو میشنوی

‫خانم ساویکی گفت با تأخیر ‫رفتی سر کلاس

‫- دوباره ‫- ببخشید خانوم مدیر کلارک

‫نباید از من عذرخواهی کنی

‫از خودت عذرخواهی کن ‫و دیگه نذار این اتفاق بیفته

‫چشم خانم

‫آها

‫امروز امتحان تاریخ B گرفتم

‫باشه

‫دفعه قبل C گرفته بودم

‫پس دفعه دیگه A بگیر. برو دیگه

‫دیگه زنگ سوم دیر نکن

‫ندو! دوییدن ممنوع...

‫شرمنده خانوم کلاک

‫وای خدا

‫خوبین خانوم کلارک؟

‫خوبم دونالد. تو برو

‫برید دیگه. یالا

‫خوبی؟

‫آره خوبم

‫ایول! زنده باد رادیو «ناینتیز آن ناین»!

‫یادته اداشو درمیاوردیم که مثلاً ‫داریم تو موزیک ویدیوش بازی میکنیم؟

‫مرسی که باهام میای واشنگتن

‫وظیفه‌ست. اینکه به اون زن بگیم ‫دیگه باید بازنشسته بشه

‫- قطعاً یه کار دونفره‌ست ‫- آره

‫نباید صبح تا شب سرپا دنبال نوجوون‌ها بدوئه

‫شانس آورده این دفعه ‫فقط کبودش کرده

‫اینجوری ادامه بده دوباره ‫لگنش رو میزنه میترکونه

‫باید بریم باهاش اتمام حجت کنیم

‫خدا از دهنت بشنوه

‫تو هم تو اتمام حجت کمک میکنی دیگه؟

‫فرار که نمیکنی؟

‫الان این یعنی چی؟

‫بث، وقتی وقتش میشه که ‫جلوی مامانت وایسی

‫عادت داری یهو لالمونی بگیری

‫من... چی؟!

‫- من لالمونی نمیگیرم ‫- چرا. ساکت میشی

‫درک میکنم. مامانت ترسناکه

‫مطمئنم واسه اخراج شدنت ‫دهنت رو سرویس کرده، نه؟

‫- نه. نه راستش ‫- جدی؟

‫همش سرت غر نمیزنه که ‫یه کار جدید پیدا کنی؟

‫«وجود زمان بیکاری تو رزومه

‫واسه هر کارفرمایی در آینده ‫امتیاز منفیه؛ بثانی»

‫نه. اتفاقاً خیلی هم خوب برخورد کرد

‫وای خدا. بهش نگفتی اخراج شدی

‫باشه بابا، خب؟ ‫نمیدونه

‫نمیخواستم هم قبل از رفتن ‫اینو بهت بگم

‫چون نمیخواستم تا اونجا

‫- سرم غر بزنی ‫- کی گفته میخوام غر بزنم؟

‫مرسی

‫- میدونی چرا بهش نگفتی؟ ‫- چرا؟

‫- لالمونی گرفتی ‫- ازت بدم میاد

‫بتانی؟

‫بتانی؟

‫بتانی. الان وقت مشق نوشتنه ‫یا نقاشی کشیدن؟

‫مشق نوشتن

‫«الان وقت مشق نوشتنه یا نقاشی کشیدن؟»

‫زوئی خانوم، حرفی داری؟

‫میدونم تازه اومدی

‫ولی تو این خونه، ‫ما به هم احترام میذاریم

‫ببخشید ماما سی

‫خیلی‌خب

‫کیه؟

‫یکی که یه چیزی خورده ‫که توش خردل داشته، بله

‫چه زن بیرحمی هستی

‫ولی دوستت دارم

‫وای! بیخیال!

‫ای!

‫خیلی‌خب، بسه

‫بسه دیگه. روزت چطور بود؟

‫- خوب ‫- جدی؟

‫- بله ‫- خوبه

‫الو؟ بله خودمم

‫چی؟ قبول شدم؟

‫بتانی، با کی حرف میزنی؟

‫تو آکادمی قبول شدم!

‫بچه جان، گوشی رو بده من

‫چه آکادمی‌ای؟

‫الو؟ شما؟

‫بله... متوجهم

‫خب، باید با شوهرم مشورت کنم

‫باهاتون تماس میگیرم، حتماً

‫«وینسنت کلی» بود از آکادمی باله ویتمور

‫اومد مدرسه سر کلاس رقص من

‫خانم آلن هم گفت باید ‫همه توانمون رو بذاریم

‫چون میخواست یکی از ما رو ‫انتخاب کنه ببره آکادمی

‫بنظرت خنده داره؟

‫اینکه دخترمون بدون اطلاعمون ‫برای یه آکادمی رقص باکلاس

‫تست داده و قبول شده؟

‫آره یکم خنده داره

‫عزیزم، خودت دیدی دخترمون چقدر خوب میرقصه

‫ضرر نداره بریم یه نگاهی به اونجا بندازیم

‫دختر خوش بر و روی ماست

‫قبل از راه رفتن رقص رو یاد گرفت

‫یادته؟

‫باشه

‫امیدوارم هنوزم یه کلید اضافه زیر ‫این گل و گیاه‌ها نگه داشته باشه

‫بهش واکر دادن

‫نمیخوام خودشو تا جلوی در بکشه

‫بیخیال. احتمالاً همین الانم رفته بخوابه

‫از اینجا صدای پچ پچ میاد

‫شما دو تا با گلدونای من چیکار دارین؟

‫- سلام مامان ‫- سلام

‫سلام ماما سی

‫لازم نبود این همه راه با ماشین بیاین اینجا

‫- فقط یه خرده کبود شده ‫- نه میدونیم لازم نبود

‫خودمون میخواستیم. ‫الان مگه نباید

‫وزنت رو پاهات نباشه؟ ‫واکرت کو؟

‫- دکتر بهم گفت باید... ‫- ای خدا، این دکترای اتاق اورژانس

‫همش شلوغش میکنن

‫اون واکر هم واسه پیرزناست

‫- ولی شما باید... ‫- گوش کنین ببینم

‫قبلاً یه دکتر که من رو

‫از هویج تشخیص نمیده برام سخنرانی کرده

‫پس این چرت و پرتای «به خودت سخت نگیر»

‫که میخواین واسم بلغور کنین ‫رو نمیخوام بشنوم

‫حتماً خیلی گشنتونه. بیاین تو

‫شام گرم میکنم

‫- هنوزم مثل سگ ترسناکه ‫- بعله

‫اینها هنرجوهای پیشرفته‌ی من هستن

‫یه روز بتانی میتونه بین اینا باشه

‫چند تا کلاس باید بگذرونه؟

‫هر روز بعد از مدرسه سه تا کلاس داره

‫و شنبه‌ها هم تمام وقت

‫و این کلاس‌ها دقیقاً تهش چی میشه؟

‫سوال خوبیه

‫بفرمایین تو دفترم صحبت کنیم

‫دخترکم

‫هر سال،

‫یه نمایش رقصندگان ارشد ‫برای قدیمی‌ترین رقصندگانمون میذاریم

‫با اجرای چند تا از رقص‌های کلاسیک

‫برکه‌ی قو، جیزل

‫چند تا کار جدید

‫پس این همه سال تمرین ‫برای یه شب رقص انجام میشن

‫یه شب رقص نیست

‫فرصتیه برای معرفی هنرجوهامون

‫به یک سری شرکت‌های باله‌ی پیشروی کشور

‫تک‌رقصنده‌های ما میتونن در

‫نیویورک سیتی باله، رویال باله و بولشوی کار پیدا کنن

‫چند نفر به اون مرحله میرسن؟

‫بطور حرفه‌ای

‫بستگی داره

‫یه سالهایی هشت نفر، ‫دیگر سالها دو نفر

‫- دو نفر ‫- آقا و خانم کلارک

‫شما میدونین تئاتر باله آمریکایی ‫در طول عمر 54 ساله‌ش

‫تا بحال یه رقصنده‌ی اصلی

‫از نژاد آفریقایی-آمریکایی نداشته؟

‫دخترتون استعداد ناب و جالب توجهی داره

‫اگه بتانی خوب تلاش کنه

‫مطمئنم میتونه نفر اول باشه

‫منم میدونم که میتونه

‫میدونین که قبل از راه رفتن ‫رقص رو یاد گرفت؟

‫به جان خودم

‫- میدونین، من... ‫- میشه تنهامون بذارین؟

‫تو دفتر...؟

‫بله حتماً

‫برنامه خیلی گرونیه

‫اگه ثبت نام کنه مجبور میشی ‫اضافه‌کار بگیری

‫اشکال نداره. من مشکل ندارم

‫منم احتمالاً باید تو مدرسه تابستونی درس بدم

‫- ایب، خودت شنیدی احتمال موفق شدن چقدره ‫- عزیزم...

‫ما کی تا حالا به احتمالات توجه کردیم؟

‫بیا اینجا

‫خیلی‌خب. این کارو انجام میدیم

‫من و پدرت ثبت نامت میکنیم

‫ولی اگه بیای اینجا باید ‫هر چی در توان داری بذاری

‫باید بهترین باشی

‫پس همینو میخوای؟

‫اینکه هر روز سخت برای رقص تلاش کنی؟

‫بله مامان

‫چه بویی داره

‫آره. «فلفل تند اضافه ریختی توش؟»

‫همونطور که پدرت دوست داشت؟ ‫بله ریختم

‫چه حیف که برادرها و خواهراتون اینجا نیستن

‫- عاشق مرغ کاری منن ‫- مامان

‫- میتونیم برای خودمون غذا بکشیم ‫- هوم؟ ببخشید

‫خودم میتونم سس بریزم، ‫خیلی ممنون از شما

‫خب مامان...

‫من و زوئی میدونیم که نمیخوای ‫زندگیت رو اداره کنیم

‫ما هم اینو نمیخوایم

‫

‫ولی حس میکنم باید درباره کارت حرف بزنیم

‫کارم چشه؟

‫خب... خیلی زیاده

‫زیاده؟