I Was It Three Times (Je l'ai été 3 fois !)

Ondertitels door: Pierre Janssen voor frenchmoviesubs.

De film begon aan de Côte d'Azur, en...

werd in Parijs in de Neuilly studio voltooid.

De mensen beoordeelden de film naar eigen smaak.

We keken uit een auto, die ruim genoeg was...

voor de scenarist,

ook de regisseur,

en de directeur om uit te stappen.

Ik vroeg mijn assistent, François Gir, om met de auto te komen.

Hij probeerde er brutaal onderuit te komen toen ik zei:

"Kom met de auto."

Dank je!

Hier zijn onze medewerkers, met glimlachende gezichten.

Tussen hen zitten misschien toekomstige cineasten,

een geluidstechnicus of enkele ontwerpers.

Hier is onze filmredacteur, Raymond Lamy.

Hij wijzigt, wijzigt, en wijzigt in een hoog tempo.

Zoveel film verwerken is altijd spannend.

Lana Marconi wilde graag met haar paard komen.

Uiteindelijk stemde ze in met een door haar paard getrokken kar.

Productie-manager, André Deroual, was er altijd.

Goed. Het wordt gedaan,

Dan vertrekt hij weer.

Om terug te komen.

Altijd op zijn eigen manier.

Alles in de gaten houden, niets over het hoofd zien...

hij was het gezicht van de alles consumerende activiteit...

efficiënt, zelfs hoffelijk.

Onder het voorwendsel dat Neuilly aan de Seine ligt,

vond Bernard Blier het het beste om over het water te gaan.

Hij bestuurde alles met meesterlijk gezag.

Zijn admiraalspet draagt hij tot het bittere eind.

Zoals mijn cameraman, die de belichting regelt

met zo'n onfeilbare precisie dat hij

tot de laatste minuut kon doorgaan...

wetende dat hij altijd als eerste klaar was.

Louiguy, die de muziek voor de film schreef,

kwam zelf het orkest dirigeren.

Het speelde ofwel één van zijn liedjes, ofwel allemaal.

In deze trein uit Marseille

zitten Arius en Eyser van de Comédie Française.

Simone Paris handhaaft haar evenwicht vanaf de Baskische kust.

Ze wordt verwelkomd door Solange Varennes.

Mallet, Darbel en de Funès komen met de bus,

met Poirier, Pignier de assistent-directeur,

geluidsman Janisse, en make-up man Chanteau,

cameraman Bachelet, met René Ribault,

André Bernard, Paulette Bodrigard,

kledingverzorger Gilberte, en script-girl Odette Lemarchand.

Met 342 km per uur komt Meg Lemonnier uit Monaco-Monte-Carlo.

Tenslotte, pienter lettend op alle kosten,

komt Pauline Carton te voet.

Ze heeft geen haast, daarom komt ze als laatste binnen...

hoewel ze gewoonlijk als eerste bij het filmen is.

Ze heeft geen haast, daarom komt ze als laatste binnen...

Hoe zou ik eruitzien in de metro in dit kostuum?

U maakte indruk. - Ik ben het helemaal met u eens, mevrouw.

Dus hoe ging het? - Een vanzelfsprekend succes.

Als je je werk moet doen, zowel schrijven als in elkaar zetten,

is succes verzekerd.

Zo goed, dat je niet weet hoeveel krediet je ervoor krijgt,

onder andere van de acteurs, bedoel ik.

Maar dat is niet de vraag voor vanavond.

Wat is die vraag dan wel?

Het gaat over het aantal toeschouwers.

Ga na hoe die vrouw heet met de laag uitgesneden jurk,

met diamantjes hier en daar,

die in de loge zit, rechts van mij, alstublieft.

Ze is betoverend. - Ik zal even kijken.

Dank je.

Binnen.

Wat is er? Ah!

Meneer Renneval, sorry dat ik u stoor.

Slapen we vanavond bij elkaar? - Waarom vraagt u dat?

Een man die ik niet ken, een vriend van een vriend,

vraagt mij om de avond met hem door te brengen.

Ga verder.

Bent u niet geïrriteerd door mijn vraag van iedere avond?

Nee.

Succes dan.

Rust goed uit, op naar het einde van de reis.

U zult een voorkeur hebben. - Daar ben ik zeker van.

U bent erg gewetensvol voor een jonge actrice.

Wel? - Wel, zij is mevrouw Verdier.

Haar man is juwelier aan het Place Vendôme.

Ze was eerder getrouwd met een officierszoon.

Haar huidige man zit bij haar in de loge.

Hij is niet die oude, dat is de prefect.

Je moest hem gezien hebben... Ik bedoel, de echtgenoot.

Ik kan hem nu zien, maar nu zie ik hem veel beter.

Je moet altijd weten hoe de echtgenoot eruitziet.

Maar hoe kwam je aan zoveel gedetailleerde informatie?

Ik informeerde bij de meisjes die de plaatsen aanwijzen.

De ene wist wat, de andere wat anders... die meisjes weten alles!

De mensen vertellen ze dingen... ze bezorgen liefdesbriefjes.

In 15 jaar zie je een hoop.

Vooral hier in Monte-Carlo.

Het zijn allemaal oude, geruïneerde gokkers.

Je maakt een grap met me!

Geruïneerd, maar niet verloren.

Sommigen willen zomaar een garderobenummer trekken,

en naar buiten rennen,

om al hun tips over roulette-tafels weg te geven.

Nou, val je echt voor deze dame?

Ja, ze bevalt me uitstekend.

Pech, je vertrekt overmorgen.

Alle reden om er iets aan te doen.

Echt? - Natuurlijk.

Weet je welke mannen

meestal het meest door vrouwen worden aanbeden?

Degenen die slechts één keer met ze slapen.

Zo is het overal ter wereld...

die prachtige plekken, daar moet je niet terugkeren,

vol mooie schilderijen die je nooit meer terug moet zien

en prachtige boeken die je beter ongelezen laat.

Er zijn zelfs steden waar je eens een voorstelling doet.

Ze bellen.

Als je er gedeprimeerd van raakt, is het theater je hele leven.

Het theater en de liefde. - Niet tegelijk!

Oh jawel!

Alles is mogelijk als liefde en theater worden gemengd.

Ze horen vast bij elkaar!

Niet te scheiden... een verwarring.

Ja... verward... soms kun je ze niet onderscheiden.

En voor mij is acteren het bedrijven van de liefde.

Dus is, het bedrijven van de liefde acteren?

Nee, dat zeg ik niet.

Nee. Dat zeg ik niet, maar ik zal erover nadenken.

Luister, na het late diner, stel dat...

triomfantelijk, zoals dit. Laten we openhartig zijn.

Dus, na zo'n diner, als we net 5 acts hebben gespeeld,

blijft er nog een andere act die moet worden uitgevoerd.

Liefde wordt de gebruikelijke conclusie, uiteindelijk de consequentie

de beloning voor een goed uitgevoerde taak.

Dus een acteur kan applaus verwachten van zijn bedpartner

en op een gegeven moment... een... bravo?

Nee, ik denk eerder dat ik op een nacht een enthousiast verzoek krijg,

dat in mijn oor wordt gefluisterd: "Meer!"

Je bent over 5 minuten aan de beurt. - Tenslotte, het is mogelijk.

Ziet u, mevrouw, een acteur...

is niet zozeer geïnteresseerd in zijn eigen plezier...

als in de herinneringen die hij achterlaat.

Maar als we willen dat die herinnering onuitwisbaar wordt...

is het beter dat wij die niet zelf wissen.

Kom binnen, excellentie... wat een mooie verrassing.

U bent zo charmant, mevrouw.

U zien overstroomt me.

Hij praat alsof hij je toespreekt.

Woorden schieten tekort om mijn gevoelens uit te drukken.

Weet je wie dat was? - Nee.

Renneval. - Denk je dat?

Ik zag hem gisteravond in het theater. Ik herkende hem meteen.

Kunnen we om zijn handtekening vragen? - Goed idee.

Doe jij het? - Hij zal gevleid zijn.

Meneer Renneval?

Is het onbeleefd om een handtekening te vragen?

Zeker niet, juffrouw. - Zie je wel!

"Zie je wel" wat? - Ik zei het tegen mijn vriendin.

Dat verbaasde me, maar stoorde me niet.

Voor mij hoef je je niet te haasten, juffrouw.

Dank u.

Het zou echt aardig zijn om twee keer te tekenen.

Moet u hier in de buurt verder geen boodschappen doen?

Nee.

We laten het papiertje delen.

Ergert u het niet dat mensen altijd om handtekeningen vragen?

Ik zou me er meer aan ergeren als ze het niet zouden vragen.

Dank u, meneer.

Het is zo spannend u zo van dichtbij te zien...

en uw stem te horen.

En we vinden u knapper zonder baard en snor!

Tot ziens, jonge dames. - Tot ziens, meneer.

Dank u, mevrouw. - "Dank u"? Waarvoor?

Omdat u gisteren zo aantrekkelijk was tijdens de hele avondvoorstelling.

Zat u niet in de box, rechts van mij,

in het theater? - Ja, inderdaad.

Ik zag alleen u tijdens de hele voorstelling.

Ik speelde slechts voor u. De liefdesverklaring

in de tweede akte was aan u opgedragen.

Ik had de onbezonnenheid om twee weerwoorden aan...

het einde van de scène over te slaan.

Ze kwamen niet overeen met de ware gevoelens

die ik voor u voelde.

Nu doet het lot soms dingen goed, en liet

u op mijn pad komen. Geef me daarvoor niet de schuld.

Nee, meneer, zeker niet.

U bent in het normale leven ook zo aantrekkelijk.

"In het normale leven"? - Oh, neem me niet kwalijk.

Ik had zo het gevoel dat we gisteravond

samen aan het acteren waren!

Julie?

Julie?

Julie! Die is nooit in de buurt.

Ja, meneer?

Is mijn vrouw nog niet terug? - Nog niet, meneer.

Heb je mijn koffer ingepakt? - Ja, meneer.

Weet je waar ze heen is? - Ze is een paar tijdschriften gaan kopen.

"Een paar tijdschriften"...

Ze is hem beslist aan het foppen.

Praat er maar niet over.