The Bitter Tears of Petra von Kant (Die bitteren Tränen der Petra von Kant)

DE BITTERE TRANEN VAN PETRA VON KANT

Een geval van ziekte

Opgedragen aan zij die Marlene werd

Marlene !

Maak niet zo'n herrie.

Ik heb zo naar gedroomd.

Ik heb een zwaar hoofd.

Net van lood.

De telefoon.

Snel.

Mevrouw von Kant, alstublieft.

Zeker, ik wacht wel.

Pers enkele sinaasappels.

Ik heb dorst.

Mama, ik had gisteren geen tijd.

Het werk, je weet hoe dat gaat.

Nee, ik ben al lang op.

Echt waar.

Ze laten me niet met rust, maar dat heeft z'n voordelen, hè ?

Waar naartoe ?

Naar Miami ?

Ik ben blij voor jou, mama.

Miami is schitterend.

Echt waar, en de mensen.

Verfijnde lui.

Zes maanden ?

Mama, ik ben sprakeloos.

Zes maanden, ik benijd je.

Zes maanden in Miami !

Dat zou mij ook goeddoen.

Begin aan de tekening.

De schetsen liggen op de ezel.

Wat zei je ?

Ja, ik luisterde, maar er was geruis op de lijn, sorry.

Wees niet beledigd, mama, er was echt gekraak.

Ik lieg niet.

Maak je niet boos.

Goed, mama. Ik luister.

Ik begrijp het.

Hoeveel heb je nodig ?

Achtduizend ?

Dat is veel.

Goed, ik kan je vijfduizend lenen.

Meer kan ik niet missen : al die onkosten,

en dan Gabriele nog.

Vraag de rest aan Tatiana.

Tot later.

Schrijf snel een brief.

Aan Josef Mankiewitz.

Het adres zit in het dossier.

"Beste Mankiewitz,

"beste vriend..."

Komma...

"Ik zal er helaas niet in slagen

"om de betaling uit te voeren.

Er zijn

"bepaalde omstandigheden, tussen hemel en aarde..."

Gedachtepuntjes.

"Maar tegen wie zeg ik dat ?"

Vraagteken.

"Rekenend op uw begrip, met vriendelijke groeten,

"uw Petra von Kant."

Ik teken hem meteen.

Breng hem naar de post.

Haast je.

Komaan, schiet op.

De tekening moet vanmiddag klaar zijn.

Is er post ?

Karstadt ?

Ik moet een collectie ontwerpen voor Karstadt.

Marlene, heb je me gehoord ?

Dat is mijn kans.

M. Muller-Freienfels.

Ik ben Petra von Kant.

Met Petra von Kant.

Ik heb hem gekregen.

Deze week komt het slecht uit.

Misschien vrijdag.

Vrijdag kan ik wel.

Hoe laat ? Om drie uur ? Uitstekend.

De rotzakken.

Weet je nog hoe ze drie jaar geleden

op mijn eerste collectie gereageerd hebben ?

De tijden veranderen.

Volledig toegewijd, die brave man.

Als je eraan denkt...

Nu meteen ?

Maar wie...

Maak open !

Het doet er niet toe.

Half elf.

Komaan.

Schatje.

Hemeltje. Dat is zo lang geleden.

Drie jaar, schatje.

Wat vliegt de tijd.

Je ziet er stralend uit. Niet te geloven.

Je hoeft me niet te benijden,

niet om mijn jeugd, niet om mijn schoonheid.

En Frank ?

Ik heb het nieuws gehoord. In Australië, stel je voor!

Ik heb tegen Lester gezegd : "De stakker, nu zit ze mooi in de rats !"

We hadden je voor die man gewaarschuwd.

Ervaring, Sidonie, moet je zelf opdoen.

Geloof me, ik ben blij dat ik dat heb meegemaakt.

Wat je geleerd hebt, kan niemand je afnemen.

Integendeel,

daar word je rijper van.

Ik weet het niet, Petra.

Als je vanaf het begin het einde al ziet,

heeft de ervaring dan wel nut?

Zet koffie, Marlene.

Of liever thee ?

Koffie is goed.

Heb je ontbeten ?

Ja, in het vliegtuig van Frankfurt.

Ik was bang voor je reactie.

Lijd je eronder, of...

Mensen veranderen.

Vroeger,

was ik anders.

Dan had ik niet geweten wat gedaan.

Wat een schande.

Ik geloofde echt in het goede van deze man.

Maar zie je, in een huwelijk,

krijgen de zwakke trekken de bovenhand.

Ik weet het niet goed. Lester...

Sorry, maar jullie

konden elkaar door al dat reizen niet goed leren kennen.

Frank en ik waren dag en nacht samen,

we vochten voor ons bestaan.

Dan leer je pas echt

uit welk hout de ander gesneden is.

Sorry, ik wou niet bitter klinken.

Maar...

het had echt iets kunnen worden...

iets moois kunnen Worden, heus,

tussen deze man en mij.

Het heeft niet mogen zijn.

Droom je nog van hem ?

Nee, ik heb spijt van de kansen

die zich voordeden.

Zeker weten.

Het is droevig,

geloof me,

als je merkt dat de ergernissen

veel talrijker zijn

dan de mooie momenten.

Maakten jullie ruzie ?

Niet echt wat je ruzie noemt.

Soms was er een zekere kilte tussen ons...

weet je wel...

Je bent samen met iemand in een auto of in een kamer,

je zou iets willen zeggen,

maar je bent bang.

Je wilt teder zijn,

maar je bent nog steeds bang.

Je bent bang om een punt te verliezen,

om de zwakste te zijn, zeg maar.

Het is een vreselijk moment, geloof me,

als je voor jezelf niet meer terug kunt.

Ik denk dat ik het snap. Heel vaag, maar...

Ik weet wat je wilt zeggen:

dat de slimste zwicht, bijvoorbeeld.

Als je in de knoei zit,

wie redt het dan,

als het over menselijke relaties gaat ?

Is het zo drie jaar lang gegaan ?

Tuurlijk niet.

Er waren momenten...

die zo mooi waren, dat...

weet je,

momenten waarop je alles vergeet.

Dat je zelfs oude problemen kon oplossen...

een basis kon vinden om...

Maar het bleef een knoeiboel.

Arme jij.

Het is makkelijk om ergens spijt van te hebben,

maar moeilijker om het te begrijpen.

Als je het begrijpt, is spijt overbodig, dan kun je de dingen veranderen.

Je moet spijt hebben van wat je niet begrijpt.

Ik zie het al. Je bent er hard door geworden.

Dat is jammer.

Ik heb harde vrouwen altijd verdacht gevonden.

Ik kom hard over

omdat ik mijn verstand gebruik.

Je bent het niet gewend dat vrouwen nadenken.

Mijn klein konijntje.

Sorry, ik wou je niet kwetsen.

Ik wil gewoon dat je naar me luistert,

in plaats van te oordelen voor ik uitgepraat ben.

Zeker.

Ik begrijp je bitterheid.

Was hij het die wou scheiden ?

Nee, ik.

Niet hij ?

Was jij het ?

Lieve hemel.

Daar sta je van te kijken, hè ? Die arme Petra

die wanhopig verliefd leek op deze man,