Malcolm & Marie

‎(NETFLIX ขอเสนอ)

‎คุณใส่ชุดนั้นแล้วสวยมาก ที่รัก

‎อะไรนะ

‎ผมบอกว่าคืนนี้คุณดูสวยมาก

‎ฉันไม่ได้ยิน!

‎ผมบอกว่าคืนนี้คุณดูสวยมาก ที่รัก!

‎ขอบคุณค่ะ

‎ที่รัก!

‎ผมรู้สึกกรึ่มๆ เพราะชีวิตมันดี

‎- เพราะเราแม่งทำสำเร็จ ‎- ทำอะไรคะ

‎ผมเขียน กำกับ แล้วก็ฉายหนังรอบปฐมทัศน์

‎ที่ทำให้คืนนี้ผู้ชมตะลึงตาค้างไปเลย

‎คุณเห็นรึเปล่า คุณเห็นผู้ชมรึเปล่า

‎คุณเห็นผู้ชมไหม

‎คุณเห็นผู้ชมไหม

‎ให้ตาย หนังของผมโคตรเฉียบ

‎แปดนาทีสุดท้าย พวกเขาสะอึกสะอื้น

‎แล้วพอเครดิตท้ายเรื่องขึ้น มันแม่งโคตรปัง

‎อย่างกับระเบิดบึ้ม

‎รู้สึกดีชะมัด

‎ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ที่รัก ‎ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

‎หลังจากนั้นผมก็คุยกับนักวิจารณ์หกคน ‎หกหรือเจ็ดคนนี่แหละ

‎พวกเขาพูดชมไม่ขาดปาก

‎เข้าใจผมไหม

‎นายคนขาวจากวาไรตี้ปลื้มมาก ‎นายคนขาวจากอินดี้ไวเออร์ปลื้มมาก

‎แม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์ปลื้มหนักมาก

‎เธอพูดไม่หยุดว่าผมเป็นสไปค์ ลีคนต่อไป

‎เป็นแบร์รี่ เจนกิ้นส์คนต่อไป ‎เป็นจอห์น ซิงเกิลตันคนต่อไป

‎ผมมองหน้าเธอแล้วถามว่า ‎"แล้ววิลเลียม ไวเลอร์ล่ะ"

‎คุณดูออกเลย เธออึ้งไปสามวินาทีเต็มๆ ‎"วิลเลียม ไวเลอร์เป็นคนดำเหรอคะ"

‎แล้วเธอก็รู้ตัวว่า ‎"ฉิบหายละ พูดแบบนั้นคือเหยียดผิวนี่หว่า"

‎เธอลนลาน หน้าแดง ผมแม่งโคตรขำ

‎มารี นั่นตลกมากเลยนะ

‎แล้วเธอก็ละล่ำละลัก ทำเป็นพูดว่า

‎"หนังมันสะเทือนอารมณ์มากเลยค่ะ

‎มัลคอล์ม สมองฉันนี่กระเจิดกระเจิง ‎โอ้ พระเจ้า มัลคอล์ม"

‎พูดแต่ "มัลคอล์ม มัลคอล์ม"

‎ใช่ โคตรเป็นช่วงสะท้อนคนผิวขาว

‎แต่สิ่งที่น่าสนใจ

‎ก็คือคุณดูออกว่าเพราะผมเป็นผู้กำกับผิวดำ

‎นักแสดงนำหญิงเป็นคนดำ

‎เธอก็เลยพยายามตีกรอบผมด้วยสายตาการเมือง

‎ทั้งที่ในความเป็นจริง ‎หนังมันเกี่ยวกับเด็กสาวที่พยายามจะเลิกยา

‎ทีนี้มันมีอุปสรรคบางอย่าง ‎เพราะเธอเป็นคนดำเหรอ

‎คือว่า เออดิ

‎ใช่ไหม นั่นคือความจริงเหมือนกัน ‎แต่หนังมันไม่เกี่ยวกับสีผิว

‎ไม่ มันเป็นเรื่องความละอายใจ ‎ความรู้สึกผิด เธอไม่อาจหนีมันได้

‎ผมรำคาญชะมัดที่นักข่าวหลายคน

‎อดไม่ได้ที่จะอวดภูมิจากมหาวิทยาลัย

‎มัลคอล์ม คุณเองก็จบมหาวิทยาลัย

‎ใช่ แต่ผมไม่ใช่นักวิชาการ ‎ผมไม่โชว์เหนือเรื่องความรู้ของผม

‎ผมไม่ได้ทำหนังให้เพื่อนร่วมชั้นวิชาสื่อสารมวลชน ‎ที่ผมเคารพแค่สามคนดู

‎ผมเป็นคนทำหนัง

‎ใช่ไหม

‎ผมเป็นคนทำหนังใช่ไหม ที่รักใช่แล้ว

‎และผมจะเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนา ‎ที่ใหญ่กว่านี้เกี่ยวกับการทำหนัง

‎โดยไม่ต้องมีพวกนักเขียนตูดขาว

‎คอยโยงให้เป็นเรื่องสีผิว เพราะแม่งเขียนง่ายดี

‎รู้ไหม ผมเดาทางรีวิวได้เลย

‎พวกเขาจะเขียนแนวนี้ พวกเขาถนัดเขียนแบบนี้

‎"ภาพยนตร์เรื่องนี้สำรวจความน่ากลัว ‎ได้อย่างเฉียบแหลม"

‎พวกเขาชอบใช้คำแบบนั้น

‎"ความน่ากลัวของการเหยียดผิวอย่างเป็นระบบ ‎ในอุตสาหกรรมการดูแลสุขภาพจิต"

‎แทนที่จะเป็นหนังดูเอามันส์

‎เกี่ยวกับเด็กสาวขี้ยาที่พยายามจะกลับตัว

‎คนพวกนี้เนี่ย คนพวกนี้แม่งอวดฉลาด

‎จริงๆ นะ และเราก็เข้าใจ

‎คุณฉลาด เราเข้าใจ คุณตื่นรู้ เราเข้าใจ

‎แต่ขอให้พวกเราที่เป็นศิลปิน ‎ได้สนุกกับงานของเราได้ไหม

‎ให้เราสนุกกับผลงานของเรา

‎คุณกำลังเขียนหนังการเมือง ‎เกี่ยวกับแองเจลา เดวิส

‎ใช่ แต่นั่นไม่เหมือนกัน

‎ผมเลือกสร้างหนังที่มีการเมืองเป็นพื้น

‎แต่ไม่ใช่ว่าหยิบจับอะไรก็เป็นการเมือง ‎เพราะผมผิวดำ

‎ฉันว่าแองเจลา เดวิสคงไม่เห็นด้วยกับคุณ

‎คงไม่เห็นด้วยหรอกเนอะ

‎แต่เอาจริงๆ นะ ‎ถ้าผมตัดสินใจจะสร้างหนังเลโก้

‎มันไม่ใช่เพราะผมอยากเล่าว่า

‎การสร้างอาณาจักรอเมริกานั้น ‎เป็นการใช้แรงงานทาสยังไง

‎ผมอาจจะแค่อยากสร้างหนังเลโก้

‎- คุณไม่อยากสร้างหนังเลโก้ ‎- ก็จริง

‎แต่หนังเลโก้เรื่องนั้นแจ่มมาก โคตรแจ่มแมว

‎แถมคุณไม่เคยได้รีวิวดีๆ มาก่อนในชีวิต

‎ให้ตายสิ นั่นมัน… ใช่ คุณพูดถูก

‎คุณกำลังบ่นเรื่องรีวิวที่ยังไม่มีใครเขียนด้วยซ้ำ

‎ถูกอีกแล้ว

‎งั้นก็เลิกบ่นสิ เพราะมันฟังดูเป็นคนเฮงซวย

‎ใช่

‎แต่เวรเหอะ คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม

‎ค่ะ แต่เก็บไว้บ่นวันหลังดีกว่า

‎ใช่

‎คุณบ่นเรื่องแม่สาวผิวขาวจากแอลเอไทมส์

‎เพราะเธอเคยวิจารณ์คุณแย่ๆ ครั้งหนึ่ง

‎ไม่ใช่แค่วิจารณ์แย่ๆ

‎แต่วิจารณ์โง่ๆ ไม่เหมือนกันนะ

‎มัลคอล์ม คุณชนะแล้วไง

‎เธอเทียบคุณกับสไปค์ ลีและแบร์รี่ เจนกิ้นส์

‎แต่เธอเป็นแค่นักเขียนระดับบ้านๆ

‎ก็ได้ คุณไม่ใช่สไปค์ ลี ‎หรือแบร์รี่ เจนกิ้นส์คนต่อไป

‎- เธอคงไม่รู้จักวิลเลียม ไวเลอร์ ‎- ฉันก็ไม่รู้จัก

‎เดือดรึยัง ที่รัก ผมจะหยิบมักกะโรนีกับชีส

‎- คุณไม่รู้จักวิลเลียม ไวเลอร์เหรอ ‎- ไม่ค่ะ

‎ให้ตายสิ เขากำกับเรื่องรักหลังสงคราม

‎โคตรดัง ไหนจะเบนเฮอร์อีก

‎เขาเป็นคนทำหนังที่เก่งรอบด้านที่สุดคนหนึ่ง ‎เรื่องต้นรักดอกโศก

‎ยังมีอีก

‎โรมรำลึก

‎ใช่ หนังคลาสสิกทั้งนั้น

‎แต่เราไม่เหมือนกัน คุณไม่ได้อยู่วงการหนัง

‎ใช่ค่ะ มัลคอล์ม ฉันไม่ได้อยู่

‎- คืนนี้คุณสนุกไหม ‎- ก็ดี

‎"ก็ดี"

‎ตลอดทั้งคืนระหว่างที่ผมคุยกับ ‎พวกเศรษฐีที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นมิตร

‎ซึ่งเมื่อเดือนก่อนไม่เคยชายตาแลผมเลย

‎ผมเอาแต่มองคุณ

‎แล้วก็คิดกับตัวเองว่า

‎"พระเจ้า คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามที่สุดในโลก"

‎แล้วก็เซ็กซี่ที่สุดด้วย

‎ไม่มีใครเซ็กซี่กว่าคุณ ขนาดแอนโธนี่ยังพูด

‎ไม่ได้พูดในเชิงไม่ดีนะ

‎พูดในแง่บวก

‎เวลาผมเห็นคุณ…

‎ถือแก้วแครนเบอร์รีกับโซดา

‎โปรยยิ้ม พูดคุยกับคนอื่น

‎ผมคิดว่า "พระเจ้า ผมแม่งโชคดีแค่ไหน"

‎- ผมแทบรอพาคุณกลับบ้านไม่ไหว ‎- น่ารักจังค่ะ

‎ขยำบั้นท้ายเล็กๆ ของคุณและจูบมัน

‎บอกคุณว่าผมรักคุณ

‎ผมรักคุณ มารี

‎คุณอยากได้เนยเค็มหรือเนยจืด

‎ได้กินคุณก็พอแล้ว

‎อะไรน่ะ

‎- อะไรคะ ‎- ยิ้มได้ปลอมมาก

‎- เปล่าซะหน่อย ‎- สาบานได้ว่าใช่

‎ไม่ ไม่มีอะไรหรอก

‎โกหก ผมดูคุณออก ผมรู้เวลาคุณมีอะไรในใจ

‎งั้นคุณอาจจะดูฉันไม่ออก

‎ไม่ ผมดูออก

‎- ฉันไม่ได้กินอะไรมาทั้งคืน ‎- ไม่ใช่เรื่องนี้

‎นี่มันตีหนึ่งแล้ว เรารีบกินรีบนอนกันได้ไหม

‎ขอร้องล่ะ มารี คืนนี้ผมไม่อยากทะเลาะด้วย

‎ฉันก็เหมือนกัน ฉันเลยทำมักกะโรนีกับชีสให้คุณไง

‎แปลว่าคุณโกรธ

‎เปล่า

‎- เคืองคำพูดของแอนโธนี่เหรอ ‎- เปล่า

‎- ที่หยอกคุณว่าเป็นนางแบบเหรอ ‎- เปล่า

‎อย่าเก็บมาคิดจริงจังเลยน่า ‎เขาแก่แล้ว มาจากคนละยุค

‎ฉันไม่ได้เคือง

‎- สัญญานะ ‎- สัญญา

‎- เพราะเทย์เลอร์รึเปล่า ‎- ไม่ใช่

‎- แน่ใจเหรอ ‎- ค่ะ

‎- ผมรู้ว่าคุณทำตัวแปลกๆ กับเธอ ‎- ฉันไม่ได้ทำตัวแปลกๆ กับเทย์เลอร์

‎- คุณจะสงบเสงี่ยม ‎- "สงบเสงี่ยม" จริงเหรอ

‎- คุณไม่ค่อยคุย ‎- นั่นมันต่างจากสงบเสงี่ยม

‎- ผมหมายถึง… ‎- อะไรคะ

‎สงบเสงี่ยมส่อเป็นนัยว่าฉันอายหรือต่ำต้อย ‎ส่วนเธอเป็นราชินีแห่งอังกฤษ

‎ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น คือว่า…

‎อะไรคะ อะไร

‎เธอเป็นดาราหนัง

‎- เธอกำลังจะเป็นดาราหนัง ‎- อย่าพูดเป็นลางไม่ดี มัลคอล์ม

‎ฉันไม่มีอะไรดีๆ จะพูดกับเทย์เลอร์ ‎ฉันก็เลยไม่พูด

‎- ไม่เกี่ยวกับทำตัวสงบเสงี่ยม ‎- ก็แค่… เธอสังเกตเห็น

‎จริงเหรอ

‎- จริง ‎- คุณรู้ได้ยังไง

‎- ผมรู้แล้วกัน ‎- จริงเหรอ

‎เธอเห็นว่าเวลาคุณทำตัวกับคนอื่น คุณจิ๊จ๊ะ คุณตลก

‎จะให้พูดอะไรได้ ฉันอัธยาศัยดี

‎ใช่ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ

‎อะไรทำให้ไม่มั่นใจ ‎มนุษย์คนอื่นที่มีบุคลิกโดดเด่นเหรอ

‎ไม่ใช่ การที่คุณไม่เป็นตัวเองต่างหาก ‎และเธอดูออก

‎เธอไม่ตายหรอก

‎คุณโกรธทำไม

‎มารี คุณกำลังโกรธ

‎มารี คุณโกรธเรื่องอะไร

‎มารี!

‎มารี

‎มารี!

‎มารี

‎มารี คุยกับผมสิ

‎เชื่อฉันเถอะ ไม่ใช่ความคิดที่ดี ‎เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่า

‎- แต่คุณกำลังโกรธผม ‎- ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก

‎ผมเข้านอนไม่ได้ถ้ารู้ว่าคุณยังโกรธอยู่

‎มัลคอล์ม เชื่อฉันเถอะ

‎คุยกันคืนนี้มันไม่ได้ประโยชน์อะไร

‎- คุณรู้ได้ไง ‎- เพราะฉันรู้นิสัยคุณ

‎- หมายความว่ายังไง ‎- และฉันรักคุณ

‎หมายความว่ายังไง

‎หมายความว่าคุณไม่มีปัญญา ‎ทำให้สถานการณ์มันเบาลง

‎ยกเว้นเรื่องงาน ถึงอย่างนั้นก็ยังห้าสิบๆ

‎ทำไมทุกครั้งที่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น

‎คุณต้องหาอะไรก็ตาม อะไรก็ตาม

‎เรื่องหยุมหยิมเล็กน้อยที่สุดมาจิกกัด ‎มาทำให้บานปลาย

‎เราจะได้ไม่มีเหตุผลให้ฉลอง

‎- จริงเหรอ จะเล่นไม้นั้นจริงเหรอ ‎- ใช่

‎- โอเค ‎- เอาละ งั้นเป็นเรื่องอะไร

‎- สุนทรพจน์ของคุณ มัลคอล์ม ‎- ไม่เอาน่า

‎คุณเป็นบ้าไปแล้ว

‎ตอนที่ผมบอกว่าคุณชอบหาเรื่องหยุมหยิมที่สุด ‎มาทำให้บานปลาย ผมพูดจริงๆ

‎คุณลืมพูดขอบคุณฉัน ‎นั่นไม่ใช่เรื่องหยุมหยิม เป็นเรื่องใหญ่

‎แต่ผมเคยขอบคุณคุณเป็นล้านครั้งมาก่อน