Mary Reilly

Mary Reilly (1996) HDTV OCR 25 fps runtime 01:43:50

ฉันไม่กัดเธอหรอกน่า

ขออภัยค่ะ ท่านทำให้ตกใจ

ตื่นแต่มืดเชียวนะ

ดิฉันต้องตื่นตี 5 ค่ะ ไม่ยังงั้นจะทำงานไม่ทัน

ฉันเคยทำงานได้ทั้งคืน โดยไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่ช่างเถอะ

แผลเป็นพวกนั้น

รังเกียจมั้ยถ้าฉันขอดู เป็นความสงสัยของหมอน่ะ

ดิฉันไม่อยากพูดถึงมัน ถ้าท่านไม่ว่าอะไร

ที่คอก็มีด้วยนะ

มันเหมือนรอยถูกกัดเลย

ค่ะ ท่านพูดถูกแล้ว

ดร. เฮนรี่ เจคิล

แมรี่ ไปเอาปลาไหล ในตู้เก็บปลาให้ทีสิจ๊ะ

มันยังไม่ตาย

ความอุ่นจากมือทำให้ฟื้น

วางไว้นี่

ฆ่ายากจริงๆ ปลาไหลพวกนี้ ช่วยจับหางไว้ด้วย

เร็วสิ ไม่ต้องเบามือ

เอาเครื่องถลกหนังมา

เป็นอะไรไปจ๊ะ

ไม่เป็นไรค่ะ

- หน้าซีดเป็นไข่ต้มเชียว - ขอโทษค่ะ

ไปเอากะทะใบใหญ่มาให้ที

ท่านไปทำอะไรข้างนอกนะ

หาอะไรอยู่มั้ง ไม่รู้สิ

ปีกลายท่านบรรยายรายสัปดาห์ ในห้องผ่าตัดนั่น

ท่านมีคนไข้เหมือนหมอทั่วๆ ไป

จู่ๆ ท่านก็เลิกเหรอ

ยังงั้นเลย ปุบปับก็เลิก

ท่านคงจะค้นหาวิธีรักษาอะไรมั้ง

ใช่

รักษาตัวเองน่ะสิ ถ้าท่านมีสตินะ

จะให้ฉันปล่อยเทียนไว้ หรือเธอจะนอน

ฉันอยากนอนตลอดอยู่แล้ว

ฉันไม่เข้าใจทำไมถึงยุ่งยากนัก กับการดูแลคนๆ เดียว

ฉันไม่กลัวงานหนักหรอก

แต่ฉันกลัว

ฉันเป็นคนใช้มาตั้งแต่อายุ 12 ที่นี่ดีที่สุดแล้ว

คุณหมอท่านใจดี ใครๆ ก็เห็น

ถ้าใจดีจริง ก็คงให้ฉันนอน จน 6 โมงเช้าแล้วสิ

ราตรีสวัสดิ์นะ

ฉันรู้สึกปลอดภัยที่นี่

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ดีจัง กำลังหิวเชียว

ยินดีค่ะ 2 จิต 2 ใจว่าจะปลุกท่านมั้ย

ทำไมล่ะ

ท่านคงนอนน้อยเพราะได้ยิน ท่านกลับมาเมื่อ 3 ชม.ก่อน

เมื่อคืนฉันมาถึงจุดหมาย ของการเดินทางที่ยาวนาน

หลายเดือนแล้ว...

ที่ฉันหมกมุ่นอยู่กับ การศึกษาอันน่าเบื่อหน่าย

แต่เมื่อคืนขวากหนามมลายไปสิ้น

ฉันค้นพบสิ่งสำคัญ

ดิฉันยินดีด้วยค่ะ

เมื่อวานนี้ฉันเดินผ่านห้องสมุด เห็นเธอดูหนังสือเล่มหนึ่งอยู่

ฉันไม่ยักรู้ว่าเธออ่านออก

ขอประทานโทษค่ะ

ฉันอนุญาตให้ยืมอ่านได้ทุกเล่ม

ดิฉันไม่อยากให้คนอื่น คิดว่าทำเกินฐานะ

ฉันกินของพวกนี้ไม่ลง

ดิฉันจะขอให้คุณเคนท์ลวกไข่ให้

แน่ใจนะว่าเธอไม่อยากเล่า เรื่องแผลเป็นให้ฉันฟัง

ขอโทษ ฉันไม่ถามอีกแล้ว ทิ้งถาดไว้

เธอช่วยบอกพูลให้จัดการย้าย กระจกนั่นไปไว้ในห้องฉันด้วย

ค่ะ

เธอคงไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญนะ

เปล่าค่ะ

คุณหมอแค่บอกว่าอยากให้ ย้ายกระจกไปไว้ในห้องท่าน

เธอเดาออกมั้ย ว่าทำไมเจ้านาย...

เลือกที่จะออกคำสั่งนี้ผ่านเธอ

ไม่ค่ะ ฉันแค่เรียนว่า ได้ยินท่านกลับบ้านดึก

เธออะไรนะ

เธออยู่ในห้องนอนเจ้านาย นานพอควรเลยนะ

ท่านพูดอะไรกับเธออีก

เราคุยกันว่าน่าจะปรับปรุงสวน

สวนเหรอ

มันรู้สึกเหี่ยวแห้ง ปลูกดอกไม้ ซักแปลง 2 แปลงคงจะดี

เหรอ ใครจะปลูกล่ะ

ฉันปลูกเอง ฉันไม่รังเกียจ

ยังงานไม่พอเหรอ

ฉันไว้ทำตอนบ่ายวันหยุด

บ้านสุดท้ายที่ฉัน..

เราฟังเรื่องนี้จนชินหูแล้ว คุณเคนท์

เจ้านายจะเรียกหา สาวใช้คนนึงทุกๆ เช้า 9 โมง...

ตรงเผง

ท้ายสุด หล่อนท้องกับเขา...

แล้วถูกไล่ออกอย่างไม่ไยดี

ไม่รู้เป็นยังไงบ้างแล้ว

ป่านนี้เป็นเครื่องบำเรอผู้ชายแล้ว

แบรดชอว์

ครับ คุณพูล

เก็บลมไว้เป่าข้าวต้มเถอะ

ครับ คุณพูล

ทำอะไรอยู่เหรอ

คุณพูลไม่อนุญาตให้เข้าไปค่ะ

งั้นเหรอ

กระจกย้ายแล้วครับ

ขอบใจ

แมรี่บอกท่านเรียกเธอ ไปปรึกษาเรื่องสวน

เตือนฉันด้วยว่าเราสรุปยังไง

แปลงดอกไม้ตรงนั้น และตรงหัวมุม

กับสวนสมุนไพรข้างๆ ครัว

ถูกต้องเลย

นั่นแหละที่เราต้องการ

คุณพูล ช่วยรวบรวมพนักงาน ที่ห้องอาหารเวลา 6 โมงด้วย

ฉันมีอะไรจะประกาศ

ทุกคนคงรู้...

ว่าพักนี้ ความกดดัน เรื่องงานฉันเพิ่มขึ้น

ฉันเลยตัดสินใจ จ้างผู้ช่วยมาคนนึง

ชื่อว่าคุณเอ็ดเวิร์ด ไฮด์ และฉันให้สิทธิ์เขาเท่ากับฉัน

แต่ตามกฎ เขาจะเข้าและออก ทางประตูข้างห้องทดลองฉัน

แต่เมื่อใดที่เขาต้องเข้ามาที่นี่...

ขอให้พวกเธอ ปฏิบัติต่อเขา เฉกเช่นตัวฉัน

ท่านวางใจได้เลยครับ

เขาจะทานอาหารที่นี่รึเปล่าคะ

ถ้าไม่จำเป็น ไม่

ไม่มีอะไรต้องวิตกกังวล

เขาเป็นชายหนุ่มนิสัยดีทีเดียว

เขาสันโดษนะ คุณหมอเนี่ย

ท่านเคยจัดงานเลี้ยง ที่บ้านเป็นประจำ

- จู่ๆ ก็หยุด - แย่นะ

ไม่หรอก ดีแล้วล่ะ นึกถึงตอนล้างจานดูสิ

แล้วท่านไม่เคยมี...

เพื่อนหญิงเลยเหรอ

ไม่เคยมีผู้หญิงแวะมานะ ตั้งแต่ฉันทำงานที่นี่

- แปลกจัง - แบรดชอว์บอกท่านไปตามบ้าน

อะไรนะ

แบรดชอว์บอกท่านไปตามบ้าน

แปลว่าอะไร

โธ่เอ๊ย...

ก็ซ่องไง

ไม่

ฉันไม่เชื่อหรอก

พอเถอะ ถ้าเธอรีบไป ฉันจัดการเอง

ขอบใจ

ท่านคะ

ขอบคุณค่ะ ที่ท่านช่วยเออออเรื่องสวน

ฉันแสดงได้ไม่เลวเลยนะ

คุณพูลซักไซ้ดิฉันว่า ทำไมถึงอยู่กับท่านนานนักเมื่อเช้า

มันเป็นข้อแก้ตัวอันเดียว ที่ดิฉันนึกออก

ขอบคุณค่ะ

เธอแน่ใจเหรอว่าเขาไม่แอบฟังอยู่

ไม่ค่ะ เขานอนแล้ว

ดิฉันคิดว่าถ้าท่านอยากดูแผล...

มานี่

ถกแขนเสื้อ

ลึกเชียวนะ

มันไม่กวนการใช้นิ้วบ้างรึไง

หัวแม่มือขยับไม่ได้พักนึง แต่มันค่อยๆ กลับมาเหมือนเดิมค่ะ

มันยังเจ็บอยู่รึเปล่า

รู้สึกปวดนิดๆ ตอนอากาศชื้น นอกนั้นก็สบายดี

อะไรกัดเธอ

มา

นั่งลง

ไม่ค่ะ

ฉันสั่งนะ ดื่มอะไรหน่อยมั้ย

ไม่ค่ะ ท่าน

มันเกิดขึ้นได้ยังไง

มันเป็นการลงโทษค่ะ

แกตั้งใจใช่มั้ย

ไม่ค่ะ

แกคิดว่า...

ฉันรวยนักเหรอ ซุ่มซ่ามไม่มีใครเกิน

ฉันไปข้างนอกนะ จะไปหาอะไรหน่อย

พ่อหายไปพักใหญ่

พ่อเดินแปลก ไม่เชิงว่าขากะเผลก

"แต่เสียงฝีเท้า..."

"ฉันจำได้เสมอว่าเป็นพ่อ"

"มันเหมือนกับ..."

"ทุกๆ ย่างก้าวร้องเรียกชื่อฉัน"

ยังอยู่รึเปล่า แมรี่

ฉันหาอะไรมาเป็นเพื่อนแกแล้ว

แกจะได้ไม่เหงาไง

หนูใช่มั้ย

ค่ะ

พ่อรู้ว่าดิฉันรู้สึกยังไงกับหนู

"พ่อรู้ว่าดิฉันทนไม่ได้ แม้แค่คิดถึงมัน"

และพ่อรู้ว่าไม่ช้าก็เร็ว...

- มันจะต้อง.. - กัดถุงจนขาด

กัดถุงจนขาด

แม่เธอไปอยู่ซะที่ไหนล่ะ

แม่ไปทำงานค่ะ

"ไม่เคยกลับบ้านจนดึกดื่น"

"แม่พาดิฉันหนีคืนนั้น คิดหาหนทางว่าจะทำยังไงดี..."

และคิดว่าปลอดภัยสุด ถ้าฉันเป็นเด็กรับใช้

แล้วพ่อเธอเป็นไง

ดิฉันไม่เคยพบพ่ออีก นับแต่วันนั้น

เรื่องมันเลวร้ายจริงๆ แมรี่

มิน่าเธอถึงลังเล ไม่กล้าเล่าให้ฉันฟัง

ขอบใจ...

ที่กล้าเปิดเผย

ฉันจะไม่มีวันลืมเลย

ฉันต้องไปห้องทดลองแล้ว มีอะไรต้องทำ

ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ

จริงๆ แล้ว เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนหรอก

ท่านไปข้างนอก เห็นรองเท้าก็รู้

ไปสูดอากาศบริสุทธิ์

ฉันครุ่นคิดถึงเรื่อง ที่เธอเล่าให้ฟังเมื่อคืน

เธอคงเกลียดพ่อเธอมาก