Little Women (작은 아씨들)

SERIAL NETFLIXA

Jak to możliwe?

Jak Hwa-young kupiła to wszystko na moje nazwisko?

Dałaś jej kiedyś swój paszport?

Cztery lata temu byłyśmy w Singapurze.

To było zaraz po śmierci jej matki.

Robiła rezerwacje na loty i hotele.

Wtedy to się zaczęło.

Chcesz powiedzieć,

że ten dom w Singapurze i samochód należą do mnie?

Tak.

Muszę tam jechać.

Nie możesz.

- Dlaczego? - Jesteś obserwowana.

To byłoby podejrzane, gdybyś nagle polecała do Singapuru.

Więc co mam robić?

W Singapurze organizują Światową Konferencję Orchidei.

Matka Hyo-rin co roku kupuje i sprzedaje tam orchidee,

żeby wyprać pieniądze.

Zajmowali się tym Hwa-young i dyrektor Shin.

Ponieważ oboje nie żyją,

poprosi mnie o pomoc.

Niedługo jadę w delegację do Singapuru.

Powiem jej,

że nie mogę tego zrobić,

bo nie mam czasu, chyba że ktoś mi pomoże.

I to mam być ja?

To będzie nasza szansa.

Innej nie będzie.

Dlatego musisz pracować

dla matki Hyo-rin.

Nie będzie łatwo.

Jest wybredna i wrażliwa.

Pokaż jej, że jesteś w stanie wyprać

dla niej pieniądze.

Jak mam to zrobić?

Pokaż, że możesz ryzykować życiem,

by chronić czyjeś pieniądze.

Kto normalny by to zrobił?

Pani Oh.

Czy to In-joo?

Co?

Z facetem?

Nie wiedziałam, że się z kimś spotyka.

Czekaj, on…

Znasz go?

Był znany w UPenn.

To geniusz, który studiował w Wharton, ale nie miał przyjaciół.

Czasem podwoziła go podejrzana limuzyna.

Pracował w firmie inwestycyjnej.

Podobno został tam ekspertem od prania pieniędzy.

Co?

Ze wszystkich mężczyzn na świecie…

Może już nie pierze pieniędzy.

Czy In-joo nie jest piękna?

Ale zawsze wybiera niewłaściwych mężczyzn.

Ekspert od prania pieniędzy?

Po moim trupie.

- Pa. - Hej!

Szwagrze?

O rety.

Przepraszam.

Wzięłam cię za jej byłego męża, rozwiodła się cztery lata temu.

O czym ty mówisz?

Nie są podobni.

Ma nawet taki sam niemiecki samochód.

Zawsze podobali ci się faceci z niemieckimi autami.

Dlatego je kupiłem.

Idź już.

Przepraszam. Moja siostra dziwnie się zachowuje.

Nie ma problemu.

Wszystko gra?

Pewnie spotykałeś się z nią, nie wiedząc, że jest rozwódką.

Powiedziała mi na pierwszej randce.

Mówiła też trochę o tobie.

Że masz mocną głowę.

Tak?

Tak?

Pójdę już.

Zadzwonię.

Dobrze.

Odjęło ci rozum?

Co to za scenka?

Wiesz, czym się zajmuje?

Pierze brudne pieniądze.

Jest niebezpieczny.

Kto tak twierdzi?

- Jong-ho! - Co?

Trzymasz się z nim?

To nie w porządku. Wiesz, że coś do ciebie czuje.

Jeśli nie chcesz się z nim umawiać, daj mu spokój.

I kto to mówi? Sama uważaj, z kim się spotykasz.

Zwykły człowiek nie zarobiłby na życie praniem pieniędzy.

Spotkaliśmy się w interesach.

Bo pracuję dla matki Hyo-rin.

Będziesz dla niej pracowała?

Odbiło ci?

In-hye się do niej wprowadza. Muszę coś zrobić.

Mama Hyo-rin jest zajęta, więc muszę zająć się dziećmi.

Zaopiekuję się nimi.

No nie wierzę.

Nie wierzę.

Ktoś gdzieś na świecie

żył tak ekstrawagancko na moje nazwisko.

Jakim cudem rano sprzątałaś,

a wieczorem brałaś lekcje angielskiego?

Jak mogłaś umrzeć,

zostawiając to wszystko?

I dlaczego

wybrałaś mnie?

Ale dobre.

Gdyby sprzedawali to obok naszej pracy,

jadłabym je codziennie.

Co się stało?

To moja mama.

Gdybyśmy pojechali tam miesiąc wcześniej,

mogłaby tego spróbować.

Zmarła,

nie wiedząc o ich istnieniu.

Przykro mi.

Miałaś jechać z mamą.

Dobrze się bawiłam. Powinnam była o tym pomyśleć.

O czym ty mówisz?

Cieszę się, że ci smakuje.

Co się stało, In-joo?

Po rozwodzie

nie spodziewałam się niczego dobrego w życiu.

Dobry posiłek przy zachodzie słońca…

Nie spodziewałam się,

że jeszcze kiedyś to zrobię.

Gdybym mogła choć na 15 minut…

Być z moją mamą i jeść z nią te tosty,

umarłabym bez żalu.

Kwadrans to za mało.

Gdybym mogła mieszkać w takim miejscu choćby na jeden dzień jako bogaczka,

wtedy umarłabym bez żalu.

Boże.

To ja.

Mówiłam wtedy,

że umarłabym bez żalu, gdybym mogła żyć w takim miejscu.

Dam z siebie wszystko, Hwa-young.

Nieważne, jak będzie ciężko,

za wszelką cenę doprowadzę to do końca.

Służba!

Tutaj!

Czy ktoś tu sprzątał?

Gdzie rzeczy, które tu leżały?

Mówiłam nowej gosposi, żeby tego nie robiła.

Moja zielona sukienka zniknęła!

Była tam.

Nie polecę bez niej

do Singapuru!

Tej pani szuka?

Tak, to ta.

Musiała ją tu powiesić po czyszczeniu.

Zwolnij ją.

Zostawiam ją na podłodze nie bez powodu.

Kto jej pozwolił ją powiesić?

Ja, proszę pani.

Ma pani dobre oko.

Czasem mi to mówią.

Zrobisz dwie kawy?

W kubkach na wynos.

Wsiadaj. Spieszę się, więc porozmawiamy po drodze.

Dobrze.

Mam sprawy do załatwienia w Singapurze.

Przyjaciel otwiera dom towarowy i nalegał, bym przyjechała.

Rozumiem.

Nie martwię się o dom,

ale problemem jest mój mąż.

Nie miałam kiedy mu powiedzieć.

Może zadzwonię z Singapuru.

Rozzłości się?

Mnie to nie przeszkadza,

ale kiedy się zdenerwuje,

Hyo-rin się boi.

Może mieć problemy z oddychaniem i spaniem.

To co mam zrobić?

Jeśli zacznie hiperwentylować,

daj jej to.

Przed snem daj jej to.

Jeśli ma atak paniki i mówi, że czuje, że umiera…

Może umrzeć?

Nie umrze.

Daj jej dwie te tabletki.

„Nie umrze”.

Wiesz, że artyści są wrażliwi, prawda?

Jest bardziej stabilna, odkąd poznała In-hye.

Tak się cieszę.

Ale na wszelki wypadek

zostań na noc.

Ja?

Masz coś przeciwko?

Mogę cię o to prosić od czasu do czasu.

Nie chcę zostawiać jej samej.

Oczywiście.

Skoro już dla pana pracuję,

zrobię wszystko, co w mojej mocy.

Hyo-rin ma jak najpóźniej dowiedzieć się,

że jestem w Singapurze.