Cristela Alonzo: Middle Classy

EEN NETFLIX COMEDYSPECIAL

Zijn jullie er klaar voor?

Cristela, weet je hoe ik senator Robert Kennedy heb ontmoet?

Nee.

We hadden 140.000 stemmers...

in Californië. - Dat meen je niet.

Hoe gaat het met iedereen?

Ik kwam erachter dat hij naar het Coronado Hotel in San Diego ging.

Dus ik ging erheen...

Ik ben Joaquin Castro.

En zo heb ik Robert Kennedy ontmoet.

Zo kennen jullie elkaar?

Overdag werk ik voor het Congres.

En er is nog een verhaal over...

Dolores, ik ben laat. Ik ga. Maar ik ben zo terug.

Je moet dit verhaal horen. - Ik wil het horen.

Ik wilde iets respectabels met mijn leven doen.

Dus hier ben ik. Ik open voor Cristela.

Mooie verhalen. Wauw, geschiedenis.

Sí se pudo, toch?

Sí se puede. - Ja.

Houd die gedachte vast. Ik ben zo terug.

Ik wacht op je. - Natuurlijk.

Oké.

Een groot applaus voor mijn te gekke vriendin...

uit de Rio Grande Valley in Texas,...

Cristela Alonzo.

Kijk ons nou.

We hebben het gemaakt.

Rond deze tijd vorig jaar hadden we huisarrest van God.

En kijk ons nou. Nu zeggen we:

'Kijk ons nou, we leven nog.'

Het is geweldig.

Ik wist niet of we het zouden redden.

We begonnen met COVID-19...

en nu zijn we bij COVID-24.

Echt waar. Covid is net Star Wars geworden.

Om de zoveel maanden is er een nieuwe.

'O, man. Is Omnicron uit?

Ik heb The Mandalorian nog niet gezien.'

Wat?

Het hoefde niet zo te gaan.

Het hoefde niet zo te gaan.

Het hoefde niet zo zwaar te zijn.

Ik ben opgegroeid met enge films. Ik ben gek op zombiefilms.

En er is altijd een scène waar je erachter komt:...

'O, mijn God. Het zijn zombies.'

Het is nooit één zombie. Het zijn er altijd dertig.

Ik keek naar die scène bij elke film en dacht:...

dat is onrealistisch.

Hoe kunnen ze het zo ver laten komen?

Toch?

Want als ik ooit één zombie zie,...

maak ik hem af.

Maar om er dertig te krijgen?

Hoe doen we dat? Toen dacht ik: weet je waarom?

Omdat we nooit die scène laten zien waar er klootzakken rondlopen en zeggen:...

'Het is mijn recht om gebeten te worden door een zombie.'

'Het is mijn recht als Amerikaan om gebeten te worden door een zombie.'

Je hoort niet te kiezen hoe je sterft, idioot.

Wat is dat?

De afgelopen jaren waren zo zwaar.

Ik zat tijdens de lockdown in LA en ik haatte het.

Ik kom uit een hechte familie.

Dit was voor het eerst dat ik iets zonder familie moest doen.

Het was zwaar.

Mijn familie komt uit Zuid-Texas.

We komen uit Mexico. En...

Dat is Zuid-Texas. Het is net Zuid-Texas.

Ik ben opgegroeid in een familie met een gemixte status.

Weet je niet wat dat is? De helft heeft papieren...

en de andere helft niet

en we zeggen niet wie wie is.

Raad eens? We lijken allemaal op elkaar.

We hadden niet veel geld vroeger.

We moesten een badkamer en een geboorteakte delen. Echt balen.

Mijn broer Cristela haatte het.

Het is oké.

Spaans is mijn eerste taal. Engels leerde ik later.

Als kind was Engels mijn tweede taal.

Ik moest Engels leren...

Ik moest Engels leren door series als The Price is Right te kijken.

En witte mensen maakten het lastig.

'Plinko' is geen echt woord. Rot op.

Ik vertrouwde jullie.

Ik leerde jullie woorden en gebruikte ze in het dagelijks leven.

'Ik kan vandaag niet. Ik voel me plinko.'

Blijkt het geen echt woord te zijn. Ik ben gek op dat woord.

Ik wil mijn kinderen Plinko noemen.

Want het klinkt Mexicaans.

Ik dacht dat ik mijn kinderen Plinko kon noemen want ik kom uit de hood.

En daar geven we onze kinderen echt vreselijke namen.

Soms vernoemen we ze naar dingen die we willen in het leven.

'Yo, dat is mijn dochter, Mercedes. Hoe gaat het?

Dat is mijn zoon, Waterrekening Betaald. Kom eens gedag zeggen.'

Waar is Kabel? Heeft iemand Kabel gezien?'

Zo leerde ik Engels.

We zaten voor de tv en keken series en ik herhaalde alles wat ik hoorde.

De stemmen, de accenten.

In mijn familie ben ik de enige die geen zwaar Mexicaans accent heeft.

Mijn oudste broer...

is opgegroeid in Mexico.

Hij heeft dat stereotype accent.

Als een taco zou kunnen praten.

Als Edward James Olmos hem zou ontmoeten, zou hij hem 'calculus' willen leren.

Snap je?

'Je hebt ganas nodig.'

We zijn samen opgegroeid maar zo klonk het niet.

Mijn broer zei altijd: 'Hé, zus,...

wil je wat te eten halen?'

En dan zei ik: 'Dat zou kunnen.

Of wil je zien wat er achter deur nummer drie zit?

Kom maar hier.'

Weet je wel?

Trouwens, als je erover nadenkt,...

is The Price is Right geen spelshow voor arme mensen.

Wij weten niet hoe duur dingen met een merk zijn.

Wij kopen het huismerk.

Ik ben opgegroeid met de Dollar Store.

'Hoe duur is sinaasappelsap?' -'Negenennegentig cent.'

'Hoe duur is die Mac and cheese?' -Te duur. Zet maar terug.'

Nu, als volwassene, spreek ik drie talen.

Ik spreek Spaans, Engels,...

en Kaukasisch.

Kaukasisch is net als Engels, maar dan met dure woorden...

die ik normaal niet gebruik zoals 'biologisch' en 'aftrekbaar'.

Ik zal een voorbeeld geven.

In het dagelijks leven zeg ik:

'Bitch, je hebt het verpest.'

In het Kaukasisch zeg ik: 'Mevrouw, dat is onacceptabel.'

Zie je? Een beetje...

'Ik sla je in elkaar.'

'Ik wil de manager spreken.'

Ik kom uit een grensstadje naast Mexico in Zuid-Texas.

Het is altijd interessant, en we praten er niet veel over...

hoeveel van ons in een bubbel zijn opgegroeid.

Als je uit een dorpje komt, of zelfs uit een grote stad...

en er is weinig diversiteit in je buurt, dan weet je niet beter.

Je bent een kind. Daar kun je niks aan doen.

Ik zeg altijd: wanneer je volwassen bent en de wereld intrekt...

en je ontmoet mensen en culturen waar je niet bekend mee bent...

dan is het jouw taak om erover te leren en te ontwikkelen.

Dat moeten we doen, toch?

Maar het is lastig.

In het begin.

In mijn grensstadje was geen diversiteit. We waren allemaal Mexicaans.

Iedereen in mijn buurt was Mexicaans.

We noemden elkaar 'Mexicaan'. 'Hoe gaat ie, Mexicaan?

Toen ging ik studeren in St. Louis, Missouri.

Ze hadden me moeten waarschuwen.

Ik was niet klaar voor wat ik zou zien. Er waren verschillende soorten mensen.

We waren allemaal Mexicaans.

Zelfs als ik mensen op tv zag, leek het niet echt...

omdat tv zo ver weg voelde van waar ik ben opgegroeid.

Ik was in St. Louis, mijn eerste dag op de universiteit...

en een jongen komt maar me toe.

Hij zei: 'Hé, hoe gaat ie? Ik ben Byron.'

Ik zei gelijk: 'Mexicaan.'

'Jij bent de donkerste Mexicaan die ik ooit heb gezien.'

Hij zei: 'Ik ben zwart.'

Ik zei: 'O.'

Ik kende het niet. Net als met witte mensen.

Ik wist niet dat witte mensen in zoveel tinten kwamen.

Je hebt wit en wít.

Je hebt wit en: 'Ben je een spook?

Studeer je hier of heb je een boodschap van mijn overleden moeder?'

Ik wist niet dat ik mensen uit een bubbel zou ontmoeten. Dat verwarde me.

In mijn eerste jaar had ik een kamergenoot uit Tennessee.

Ze had nog nooit een latina ontmoet.

Niemand in haar familie.

Haar moeder was bij haar om haar af te zetten.

Haar moeder wist niet of ik Engels sprak.

We hadden de hele dag zitten praten.

Ik weet niet of ze dacht dat ik het zou vergeten...

of mijn Engels op was halverwege de dag.

'Hé, hoe gaat het? 'Goed.' 'Zeker weten?'

'Proefversie verlopen. Upgrade? Nee, werkt niet meer.'

Dus de moeder van mijn kamergenoot nodigde me uit om mee te eten.

Maar ze acteert alle woorden.

Zodat ik het zou begrijpen.

Ze bedacht het ter plekke.

Ze zei: 'Hoi.

Dus...

Ik vroeg me af of je...

met ons...

Italiaans wilt gaan eten.'

Waarom is dit Italiaans?

'Weet je wat Italiaans is?'

'Ik speel Super Mario Bros. Natuurlijk weet ik... Ja,...

ik weet wat Italianen zijn.'

Ik ken hun volkslied.

De vlag is daar. Ja. Salute.

Alle Italianen zijn loodgieter. Kom.'

Ik zei ja, want ik had nog nooit Italiaans gegeten.

Mijn moeder was chef in een Mexicaans restaurant. Ik at alleen Mexicaans.

Ik had geen idee, maar ik wilde zien wat Italiaans eten was. Dus ik zei ja.

De moeder van mijn kamergenoot nam ons naar geen gave plek, Olive-a Garden.

Als jullie niet lachten, komt het omdat jullie geen Italiaans spreken.

Ik veroordeel niet, maar leer wat cultuur.

Dus we waren bij 'Olive-a Garden'.