The Oldham Man & The Sea

- (Verteller): Er zijn dingen die je verwacht aan te treffen

midden op de Atlantische Oceaan:

een eindeloze horizon,

groepen walvissen,

mistbanken en torenhoge golven.

Wat je niet zou verwachten,

is een 70-jarige uit Oldham.

Vind je me daar te oud voor?

Dat helpt misschien.

Ik word week, hè?

Sneller!

Vooruit!

Mijn naam is Frank Rothwell.

Wauw!

Dit jaar word ik 70 jaar.

Achterstevoren.

En om dat te vieren

ga ik 3000 mijl roeien,

dwars over de Atlantische Oceaan…

in mijn eentje.

Mag ik mijn bril afzetten?

Want ik vind niet dat je me moet interviewen

met een bril op.

Een dag waarop je niets leert, is verspild.

Ik kwam een meisje tegen in de pub

en ze zei dat ze me wilde ontmoeten

omdat haar vriendin de Atlantische Oceaan gaat overroeien.

Ik zei: "Kom nou. Ze doet het helemaal in haar eentje."

Ik zei: "Ze is knettergek."

Ik kom thuis. Ik kan niet slapen.

Ik denk alleen nog maar aan het overroeien van de Atlantische Oceaan

en ik ga het opzoeken.

Wat houdt het in?

Wanneer kun je het het beste doen?

Wie doet zoiets?

Doe je het in je eentje?

Is het onderdeel van een race?

Al dat soort dingen.

Dat was het. Ik was verkocht.

-- (Verteller): Frank is altijd al een avonturier geweest,

maar op het punt in het leven

-waarop de meesten het rustiger aan gaan doen,

ging hij juist vol gas op avontuur.

Ik ontmoette in 2000 een vent

die net de Atlantische Oceaan was overgezeild.

Ik dacht: "Wauw!"

Ik dacht dat je heel slim moest zijn om zoiets te doen.

Ik dacht niet dat iemand zoals ik dat kon.

Dus dat was het.

We gingen naar Baltimore, vertrokken, zeilden

de Atlantische Oceaan over en zeilden verder de wereld rond.

-- (Verteller): Maar Frank zou Frank niet zijn

-als hij niet op zijn eigen manier rond de wereld zeilde.

- Slechts tien mannen ter wereld hebben dat ooit gedaan.

Maar slechts één man heeft het ooit gedaan

in de vorm van een acht, en dat ben ik.

-- (Verteller): Hij deelde zelfs wat vriendelijke wijze woorden

met Bear Grylls

in "The Island" op Channel 4.

- In het leven zijn het altijd dezelfde mensen

die in de deuropening blijven staan.

Zij zijn het altijd die vallen.

Zij zijn het altijd die de auto in de prak rijden,

die op vrijdagavond blut zijn als ze met hun vrienden op stap gaan.

Het zijn altijd dezelfde verdomde mensen.

Maar in het leven zijn het ook

altijd dezelfde mensen die dingen doen.

Hé, geef me een knuffel, grote kerel.

Of ik het nog eens zou doen?

Ik zou het zeker nog eens doen.

Maar zeg het niet tegen mijn vrouw.

Judith!

Judith!

Toen ik Frank leerde kennen,

dat was in 1967,

had hij één onderbroek.

Ik was de oudste van vijf kinderen

uit een arbeidersgezin.

Wij weten wat het is om het zonder te moeten stellen.

- Want zijn ouders hadden helemaal geen geld.

- (Verteller): Frank had geen geld,

-en nadat hij op zijn veertiende van school was gegaan,

had hij ook geen diploma's.

Maar wat hij wel had, in overvloed,

-was een onvermoeibare aanpakkersmentaliteit.

-Gewapend met zelf aangeleerde technische vaardigheden

en een geest die zelden stilzat,

-bouwde hij een reeks succesvolle bedrijven op,

van slaapcabines voor bouwplaatsen

tot tijdelijke parkeerterreinen.

In de jaren 80 en 90

-stak Frank zijn hart, ziel en elk vrij uur

in zijn werk.

Maar toen hij 50 werd,

begon er iets te veranderen.

- Er waren vier vrienden die de marathon van Londen liepen.

Van die vier vrienden

kreeg Frank de diagnose prostaatkanker.

Een vriend van ons is overleden aan kanker,

we hebben een vriend met leukemie,

die nu ook dementie heeft,

en van die vier

is er maar één niet ziek geweest.

Het leven is te kort, dus doe het zolang het nog kan.

Ik kende je dus al toen je 50 was.

Hij liep uiteraard de marathon van Londen

toen hij 60 was.

Hij zeilde de wereld rond, enzovoort,

en ik wist dat hij op zoek was naar iets

toen hij 70 werd,

dus dit verbaast me niets.

-- Maar hoewel zijn eerdere prestaties

zonder twijfel indrukwekkend zijn,

is roeien over een oceaan

een heel andere uitdaging.

-Niemand dacht zelfs maar dat het mogelijk was, tot 1966,

-toen twee parachutisten van het leger de wereld schokten.

- Ze had het gehaald.

-English Rose III had twee waaghalzen van parachutisten

-veilig over 3000 mijl oceaan gebracht,

-van Cape Cod naar het eiland Inishmore

voor de kust van Galway.

-Toen na 92 dagen strijd tegen de grijze Atlantische Oceaan

-stond er een heldenontvangst klaar voor haar bemanning—

-kapitein John Ridgway en sergeant Shea Blyth.

-Voor de twee mannen die per roeiboot de Atlantische Oceaan bedwongen

was het beslist een lange tocht.

-Maar de eerste woorden van het onverschrokken tweetal

bij het aan land stappen waren:

"Tjonge, wat een reis!"

-- (Verteller): Om de ware omvang van Franks uitdaging te begrijpen:

-sinds die gedenkwaardige oversteek 60 jaar geleden

hebben minder dan 800 mensen

-de Atlantische Oceaan met succes overgeroeid,

-veel minder dan er de Mount Everest hebben beklommen.

Elk jaar vanaf begin december

vertrekken soloroeiers,

of teams van twee, drie of vier,

vanaf de Canarische Eilanden

-voor wat nu bekendstaat als de zwaarste roeiwedstrijd ter wereld

-en racen ze 3000 mijl naar het westen, op weg naar Antigua

in het Caribisch gebied,

-een bijna onvoorstelbare test van kracht en uithoudingsvermogen.

De deelnemers strijden om

de snelste oversteek in hun klasse

en, als de omstandigheden meezitten,

een nieuw wereldrecord.

Ik wil gewoon meedoen.

Als ik het voor elkaar krijg om de oudste man te zijn

die ooit op een oceaan heeft geroeid,

dan ben ik tevreden.

Ik doe niet mee om te winnen.

Ik wil het gewoon volbrengen, niet erom wedijveren.

-- (Verteller): Maar voordat Frank ergens naartoe kan roeien,

heeft hij een boot nodig.

- Ik kwam erachter dat er één echte bouwer

van oceaanroeiboten is, genaamd Rannoch.

- Frank klopte aan en zei: "Ik wil een boot."

Hij kwam aanrijden op zijn driewielige motor

met zijn vrouw achterop, en het was hilarisch.

- Hij kwam langs en vertelde ons hoe we de boot moesten bouwen.

Ik zag meteen dat dit

een goed plan zou zijn.

Soms is hij heel direct.

"Ik wil dit, ik wil dat."

- Als je de noordelijke mentaliteit niet gewend bent,

kan dat verkeerd vallen.

- Hij is een heel zelfverzekerd persoon.

Hij weet waar hij het over heeft.

- Frank heeft absoluut dat soort DNA dat Charlie en ik hadden.

En knettergek.

Sommige dingen die hij zei

waren voor hem zeker relevant,

maar die zou ik zelf nooit doen.

- De boten zijn ontworpen als zweefvliegtuigen,

niet als roeiboten.

De onderkant is zo glad als een babyhuidje,

en hij is extreem licht.

De afgewerkte boot weegt minder dan een halve ton.

Ze zijn betrouwbaar en snel.

Daar ben ik voor gegaan.

-- (Verteller): Terwijl zijn boot in elkaar wordt gezet,

-is er nog iets dat Frank in vorm moet krijgen:

zichzelf.

- Ik ben voorgesteld aan een kerel die Gus Barton heet,

in Londen,

en hij heeft me een trainingsschema gegeven.

Hij zegt: "Je bent de hele tijd in beweging."

"Je beweegt constant."

"Nou, dan moeten we aan je rompkracht werken."

Dus ik doe van alles: rekoefeningen,

allerlei oefeningen op handen en knieën.

Als het pijn doet en zwaar is,

dan is het goed.

Ik wil wat vet kwijtraken en spieren opbouwen.

Ik zal je vertellen wat ik merk.

Als ik bij een kruising kom

en je helemaal naar achteren moet kijken.

Ik kan het verkeer nu zien,

dus ik ben echt heel blij met hoe ik vooruitga.