Flux Gourmet

Vertaling en synchronisatie Vidioot 2000

Het was niet de bedoeling dat het zo zou eindigen.

Alle vorige residenties bij dit instituut gingen makkelijk,

toch op de een of andere manier toonden de scheuren zich,

vanaf het begin met het collectief van deze maand.

WEEK EEN De Mond Is Het Licht Daarvan

Wijder.

Wijder, alsjeblieft. -Waarom?

Sorry, dat is waar de regisseur om vroeg.

En jij gehoorzaamt elk haar bevel? -Een suggestie is meer dan een bevel.

Maar voel je vrij om iets anders te proberen als je dat wilt.

Jan Stevens.

Beginnen zoals je wilt doorgaan, dan?

Ik wil alleen graag de controle hebben over hoe ik geportretteerd word.

Willen we dat niet allemaal?

Maar mag ik een meer verzoenende toon voorstellen met onze "dossierge" hier.

Hij doet gewoon z'n werk.

Mijn God, jij hebt een sterke adem. -Sorry.

En een acuut geval van maagzuur.

Wat de buitengewone stank zou kunnen verklaren.

Heb je gewoon last van brandend maagzuur, of zijn er andere problemen?

Opgeblazen gevoel, misschien, en...

... misschien wind? -Je bedoelt winderigheid?

Ja.

Wat vervelend. Wel, ik kan iets voorschrijven,

en we kunnen kijken hoe het gaat over een paar weken.

Maar ik verwacht,

dat men er goed aan zou doen acht te slaan op de leringen van Hippocrates.

Wat denk je?

Je kent Hippocrates toch?

Ik ken de naam maar...

Je bent een schrijver en je hebt Hippocrates niet gelezen?

Ik ben een matig schrijver. -En die lezen niet?

Nou, misschien heb ik iets gelezen, maar dat herinner ik me nu niet,

met deze angst en deze problemen.

"Laat voedsel uw medicijn zijn."

Opmerkelijk hoe zo'n simpele maar diepgaande leerstelling

het kan volhouden door de eeuwen heen. Maar naast een verstandige voeding,

kan het je goed doen, niet vlak voor het slapen te eten.

En als je je kussen wat ophoogt, kan het voorkomen dat

overvloedig zuur omhoog komt en dat er over jou...

... niet ongunstig gefluisterd word door je baas.

Dank u.

En ik neem aan dat de rekening naar haar gaat?

Ja. -Het leven van een matig schrijver.

Ik ken meerdere schrijvers die claimen dat zulk werk beneden hun peil is.

U moet dan een paar rijke schrijvers kennen.

Ik zou me niets ergers voor kunnen stellen dan jouw baan.

Het moeten plezieren en onderhouden van een andere soort van

onnozele nep-provocateurs, elke maand.

Toch, je zou er over kunnen discussiëren, dat het niet erger kan

dan turen in stinkende openingen voor de kost.

Sorry.

En wie is er deze maand in residentie?

Stilte van een publiek was altijd mijn angst.

En alles wat ik kon doen om die stilte te breken,

werd belangrijker dan al het andere.

Het horen van een lach, een zucht, een kreet, of zelfs een protest was een bevestiging.

Hun schok proeven is er door beheerst worden.

En, met dat, de noodzaak om steeds verder in de vergetelheid te raken.

Koken en performen is altijd een gevaar.

Ik zou je kunnen vertellen over talloze ongelukken met andere collectieven hier.

Dit was geen ongeluk. -Waarom?

Omdat het applaus extatisch zou zijn. De pijn was onbeduidend.

Zie je dat niet? -Ik ben geen performer.

Ja, maar jij schrijft.

Je zoekt nog steeds naar bevestiging. -Als ik een bladzijde hoor omslaan,

ben ik tevreden.

Misschien voelde je het anders, als het je werk was. Waarom probeer je het niet?

Sommigen beweren misschien dat zelfs een handleiding

een afdruk heeft van de schrijver.

Dus, er is iets van jou in wat je over mij schrijft?

En hoeveel van jou zit hierin? -Je bedoelt de performance?

Alles. -En Billy en Lamina?

Zij zijn hier om te beseffen wat er in mij omgaat.

En zien ze dat zo? -Niet helemaal.

Soms proberen ze hun stempel op dingen te drukken,

vooral Lamina. -Maar jullie zijn een collectief?

Elk collectief heeft een leider nodig.

En, overigens, kan ik ze vervangen, en er zou niets veranderen.

En wil je ze vervangen?

We zullen zien.

Ik hou van ze, maar soms kan liefde meer betekenen door weg te lopen.

Zou het niet makkelijker zijn een compromis te sluiten?

Nee.

Dat zeggen ze allemaal, wanneer ze hier komen.

Ik dacht dat je geloofde in creatieve vrijheid?

Tot op bepaalde hoogte.

Maar geef iemand teveel vrijheid in iets,

en het is vaak contraproductief. -Ik wens je succes, regisseur.

Ik ga niet over haar heen walsen

en ik ga haar geen aanwijzingen geven, ter wille van het geven van aanwijzingen,

maar als ik voel dat iets in de verkeerde richting gaat, moet ik het uitspreken.

Het is niet dat ik andere Sonic Cateraars niet de vrije hand heb gegeven.

Heeft ze een naam bedacht? -Elle and The Fatty Acids.

Maar ze wil er nog over slapen.

Ze moet echt beslissen voordat we gaan drukken.

Ze kan niet blijven veranderen van gedachten, zoals nu.

Jan Stevens.

We houden er niet van om genegeerd te worden.

Ze laten je nog steeds niet met rust.

Mijn afstand tot de groep had meer te maken met maagklachten,

dan met enige pretentie van journalistieke hoffelijkheid

Zo ver mogelijk afstand nemen, was gewoon uit een behoefte,

om een eventuele wind te laten gaan zonder gevolgen.

Technisch assistent Wim maakte het niet makkelijker met zijn minachting

voor mij en iedere andere die voet zette in het Instituut

Voor elke fecale verdrijving zou ik tegelijkertijd moeten spoelen,

in de hoop dat de groep het niet zou horen

in het pension dat we deelden tegenover het Instituut.

De winderigheid was meedogenloos, maar was zelden onwelriekend.

De constante inspanning om in te houden of mijn scheten te verbergen

begon allemaal te voelen als een performance op zichzelf.

De nadenk wandelingen op de gronden van het Sonic Catering Instituut

duurden iets minder dan een uur:

een essentieel onderdeel van hun proces dat ze wilden dat ik documenteerde.

Er werd nooit een woord gesproken

en de stilte opende de twijfels en angsten

die niet konden worden geuit als ik ze interviewde.

Het medicijn van Dr. Glock loste niets op

en het extreme ongemak van de wind houden

werd een sociale nachtmerrie.

Ik hunkerde naar eenzaamheid

en als ik geen eenzaamheid kon vinden, hunkerde ik naar geluid:

de stem van elk culinair collectief in de residentie.

Geluid dat zou kunnen reinigen, dat zou kunnen zuiveren

en me laten vergeten,

evenals anderen het onmogelijk te maken mijn scheten te horen.

Echter, de grootste test voor mijn ontwrichtende maag

moest nog komen tijdens de meet en greet met de bestuursleden van het Instituut,

gevolgd door de eerste zogenaamde after-diner toespraken.

Jan Stevens.

Niemand weigert ons en leeft om het verhaal te vertellen!

"Zorg dat de tafel gedekt is op een smaakvolle manier"

"en de specerijen zijn..."

Wat?

Ze wachten op je. -Zeg ze, dat ik nog niet klaar ben.

Het is maar een speech. Zo erg is het niet.

Echt? Ik zal je daar aan herinneren als het jouw beurt is.

Ja, wat dan ook.

En, Billy...

... applaudisseer met enthousiasme dit keer. Oké?

"Denk er altijd aan een biertje in de koelkast te leggen."

Voor een journalist, praat je niet veel.

Ik ben niet echt een journalist. Ik ben alleen ingehuurd om dingen te documenteren.

Dus, hoe moet ik je dan noemen? - Jan Stevens noemt me "de dossierge."

En hoe zou je jezelf noemen?

Ik weet het niet.

Ik schrijf. -Schrijft wat?

Gedachtes, gevoelens...

... vragen. -Je bedoelt verhalen?

Ik weet niet of je ze verhalen kunt noemen.

En waar kan ik die "gedachten, gevoelens en vragen" lezen?

Je zou bij mij moeten inbreken om ze te lezen.

Waarom publiceer je ze niet? -Heb ik geprobeerd, maar is niet makkelijk.

Ondertussen, moet ik wat geld zien te verdienen, dus...

Dames en heren, mag ik uw attentie?

Het doet me veel plezier te introduceren,

onze eerste after-dinner speech van de residentie.

Terwijl we vooral het artistieke streven aanmoedigen

van voedsel en culinaire verlossing, om te doen als publieke performance,

biedt de after-dinner speech een meer ontspannen, gezellige omgeving,

waarin we ons onderzoek voortzetten,

in een scala van interculinaire disciplines

en experimenteren met anekdotes, of gewoon simpele ideeën,

die misschien niet zouden werken op een minder intiem doek.

Elle's speech, vertelt me... -"Speech" is misschien

een te reducerende term, voor wat ik ga doen.

Voor wat ik zal lezen, is gevonden tekst en het komt

uit een oude huishoudelijke handleiding, die van mijn moeder was.

"Edna May's Avondmaal School."

"Levendige recepten en leuke tips om de liefde van je man te behouden."

Als kind, wilde ik het model van huisvrouw zijn

en dit boek was mijn bijbel, totdat ik me begon af te vragen wat ik las.

Ik zag een maal mijn moeder een traan wegvegen in de keuken,

en ze probeerde te doen, alsof het de uien waren,

maar ik kon zien hoe moe ze was vergeleken met m'n vader,

die vaak deed alsof hij boven werkte,

maar gewoon masturbeerde op het jaarboek van de Tennis Dames.

Edna May was wat elke vrouw wist, wat hun echtgenoten wilden dat ze waren.

Echter, het was niet duidelijk of die vrouw op de kaft

de mythische Edna May was, of zelfs dat er een Edna May was geweest,

want het boek was zeer in het voordeel van het comfort van een man,

wat mij deed afvragen wie het geschreven had.

En wat als deze Edna May echt genoot van koken?

Lijkt dat op een echte lach voor jou?

Persoonlijk, denk ik dat je er te diep op ingaat.

Misschien is dat haar subtiele manier van het ondermijnen van die patriarchale

commentaren in het boek?

Een kloofje in haar lach?

Dat is geen kloofje. Dat is een echte, oprechte lach.

Je projecteert alleen maar je eigen haatdragende ideologie

op het gezicht van die arme vrouw.

Net zoals duizenden mannen hun ijdele en egoïstische ideologie hadden geprojecteerd

op het gezicht van die arme vrouw?

Proberend hun vrouwen op een Edna May te laten lijken.

Generaties van ons werden ertoe gebracht te geloven door deze mannen, Dr. Glock,

dat onze rol alleen in de keuken was.

Mijn moeder kookte nooit. -Dat kon ik je wel zeggen.

Zie, alleen door dat commentaar,