The Walking Dead

- พวกแกเป็นใครวะ ? - แล้วแกล่ะเป็นใคร ?

เลือดเขาออกมาก เราต้องกลับแล้ว

อ้อมมาทางนี้ กดตรงหัวเข่าไว้

แน่น ๆ กดไว้

ออกมาตรงนี้ ช้าๆ ค่อยๆ

เขาโดนอะไรมา

- โดนกัด - กัด ?

เย็นไว้

ไม่ต้องลงไม้ลงมือกันหรอก

- คุณมากดตรงนี้ไว้หน่อย - โอเค

- ให้แน่นที่สุดเลย - ได้

พวกนายมียาไหม ?

เฮ่ย จะไปไหนวะ

ตกลงพวกแกเป็นใครวะ

ไม่ใช่ทีมกู้ภัยแน่ๆ

ถ้าจะรอทีมกู้ภัยมาช่วยนะ เลิกหวังเลย

เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว

เร็ว ช่วยผมตรงนี้หน่อย

1 2 3 ไป

- โอ้ยพระเจ้า ! - ที. ประตู

- บ้าเหรอ อย่าเปิดนะ! - เอาอยู่น่ะ

แดริล

ไปเหอะ

ทางนี้

ทางนี้ ทางนี้

ไม่ ไม่ ไม่ ถอย ถอย

แดริล

เร็ว ไป ไป ไป

หยุด หยุด

ถามไฟฉายไป

เร็ว ให้ไว

ไป ไป

ค่อยๆ นะ

- พ่อเสียเลือดเกินไปแล้ว - เปิดประตู!

นี่เฮอร์เชล

คาร์ล เร็ว ๆ

- พระเจ้า! - พ่อ!

ไป ไป ไป เข้าในนั้น

หมุน หมุน

ยกเขาไปนอนบนเตียง

เขาโดนกัด

- พ่อจะกลายเป็นไอ้พวกนั้น - คุณตัดขาเขาเหรอ ?

- ใช่ - อาจช่วยได้ทัน

ฉันต้องใช้ผ้าพันแผล

- เราใช้ไปหมดแล้ว - ไปหามา อะไรก็ได้

คาร์ล ไปเอาผ้าขนหนูในเป้ข้างเตียงแม่มา

- พ่อจะตายไหม ? - ไม่ ไม่ ไม่ เขาไม่เป็นไรหรอก

- คุณดูอาการเขาไหวไหม -ต้องยกขาให้สูงไว้

เอาหมอนมาหน่อย

เลือดออกเต็มเตียงแล้ว

เอาไฟนาบแผลห้ามเลือดได้นี่ ผมจุดไฟเลยนะ

- อย่าทำแบบนั้นนะ - ไม่ได้ เดี๋ยวเขาช็อกตาย

แบบนั้นปิิดเส้นเลือดแดงไม่ได้หรอก เราได้แค่ปิดแผลแล้วรอมันสมานตัวเอง

หยุดได้แล้ว

ห้องขังฝั่ง ซี

ห้องที่ 4 นั่นห้องฉันว่ะไอ้เผือก

ขอเข้าไปหน่อย

วันนี้แกโชคดีว่ะพรรคพวก

ทางรัฐจอร์เจียอภัยโทษให้แล้ว แกออกไปได้เลย

- ข้างในนั่นเป็นไงมั่ง ? - ไม่ใช่เรื่องของพวกแก

ไม่ต้องแส่มาบอกว่าเรื่องของใคร

ใจเย็นก่อน ขาลุงนั่นเละไปแล้ว แถมเราเป็นอิสระแล้ว จะอยู่ในนี้ต่อทำไม

- พี่เขาพูดถูกนะ - เออ ฉันต้องไปดูแม่ด้วย

มีคนจากข้างนอกบุกเข้ามาในนี้ ทั้งที่ปกติไม่ได้อยากจะเข้ามา

ฉันเลยคิดว่าคงไม่มีที่ไหนให้เราไปแล้ว

- ไม่ออกไปดูล่ะ ? - เราไปกันตอนนี้เลยก็ได้

- เราไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ - แต่จะเข้ามาในนี้ไม่ได้ด้วยโว้ย

ที่นี่ถิ่นฉัน ฉันคุม ฉันจะไปไหนก็ได้ตามใจ

- เสียงอะไร ? - พวกนักโทษ ที่ยังไม่ตาย

- หา ? - ไม่เป็นไร ทุกคนนิ่งไว้

อย่าอยู่ห่างเขา

ถ้าเกิดเขาตาย นายต้องจัดการในนั้น

คิดว่าทำได้ไหม

- แม็กกี้อยู่ในนั้น - ผมทำได้

- เดี๋ยวผมให้ ที.เข้ามา.. - ผมจัดการได้

ดี

ในนี้ไม่มีอะไรให้พวกแกหรอก ไม่กลับไปเล่นในห้องวะ

ทุกคนใจเย็นก่อน ไม่ต้องทะเลาะกันน่า

พวกแกอยู่ในนั้นกี่คน

มากเกินแกจะรับไหว

แกไปปล้นธนาคารกันมาเหรอวะ ทำไมไม่พาเขาไปโรงพยาบาล

นี่โดนขังในโรงอาหารมานานแค่ไหนแล้ว

10 เดือนแล้วมั้ง

เกิดจราจลในนี้

- เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย - โกลาหลกันคุกแตก

เคยได้ยินเรื่องคนกินเนื้อคนไหม ที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมาน่ะ

โคตรบ้าเลย

ผู้คุมคนนึงช่วยเรา ล็อคโรงอาหารไว้ให้ ให้รอในนั้น โยนปืนนี่มาให้ แล้วบอกเดี๋ยวจะกลับมา

นั่นผ่านมา 292 วันแล้ว

- 294 วันตามการคำนวณของฉัน.. - เงียบน่ะ

ตอนนั้นเราคิดว่าไม่กี่วันทางกองทัพ หรือทหารคงเข้ามาจัดการ

ไม่มีแล้วกองทัพ

หมายความว่าไง

ไม่มีแล้วรัฐบาล โรงพยาบาล ตำรวจ

ไม่เหลือซาก

- เอาจริงดิ ? - พูดจริงๆ

แล้วแม่ฉันล่ะ

ลูกๆ ฉัน แม่ฉันอีก

พวกนายมีมือถือหรืออะไร ให้เราติดต่อครอบครัวได้บ้างไหม

ยังไม่เข้าใจอีกเหรอวะ

ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีคอมพิวเตอร์

เท่าที่เราเห็น คนอย่างน้อยครึ่งนึง ตายเหี้ยนไปหมดแล้ว

หรืออาจมากกว่านั้น

- ไม่มีทาง - ไปดูเองละกัน

โอย ได้โดนแดดแล้วดีจัง

พระเจ้า ตายกันหมดเลย

ไม่เคยคิดว่าได้เห็นรั้ว แล้วจะมีความสุขขนาดนี้

นายไม่ได้บอก เข้ามาในนี้ได้ยังไง

ตัดรั้วตรงใกล้ๆ หอตรวจการณ์นั่นเข้ามา

- ง่ายงั้นเลย ? - ความพยายามอยู่ท่ี่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

นายพูดก็ง่ายสิ

ตกลงมันคืออะไร เชื้อโรคเหรอ

ใช่ และเราก็ติดเชื้อกันหมด

หมายความว่าไง ติดเชื้อ? เหมือนโรคเอดส์น่ะเหรอ

ก็ถ้าฉันฆ่าแก ด้วยการยิงหน้าไม้ไปเสียบที่อก

แกจะฟื้นมาเป็นไอ้พวกนี้

ทุกคนเป็นเหมือนกันหมด

ไม่มีทางที่ไอ้โรบินฮู้ดจะฆ่าพวกเวรนี่ได้หมดหรอก

ข้างนอกนี่ 50 ศพได้มั้ง

แกมาจากไหน ?

แอตแลนต้า

แล้วจะไปไหน ?

ตอนนี้ ไม่ไป

ฉันว่าพวกแกไปอยู่กันตรงแถวลำธารนั่น คงพออยู่ได้

เราจะปลูกผักตรงนั้น

- เดี๋ยวเราช่วยขนของออกมา - ไม่จำเป็นหรอก

เราจัดการวอล์คเกอร์พวกนี้ คุกนี่เป็นของเรา

ช้าก่อน พ่อคาวบอย

แกทำกุญแจล็อคประตูเราพัง

เดี๋ยวหาอันใหม่ให้ ถ้านายจะเอาอย่างนั้น

นี่คุกเรา เราอยู่มาก่อน

โดนขังอยู่ในห้องอ่ะนะ

เรายึดที่นี่ได้ พวกแกเป็นอิสระ ที่นี่เป็นของเรา เราเสียเลือดแลกมันมา

- เราจะกลับไปอยู่ห้องขังเดิม - แกต้องไปหาเอาเอง

ห้องฉันโว้ย ข้าวของฉันยังอยู่ในนั้น แสดงว่ามันยังเป็นห้องฉันอยู่

ลองมาตกลงกันดูไหม ทุกคนจะได้พอใจ

- ฉันว่าคงไม่ได้ - ฉันก็เหมือนกัน

ฉันไม่กลับไปอยู่ในโรงอาหารอีกเด็ดขาด

ห้องขังส่วนอื่นก็ยังมี

หรือจะไปข้างนอก

ไปเสี่ยงตายเอาดาบหน้า

ถ้าไอ้สามตัวนี่ทำได้ขนาดนี้ อย่างน้อยเราก็น่าจะยึดห้องขังได้

เอาอะไรไปยึดวะ

ไอ้หนุ่มแอตแลนต้าจะให้เอายืมอาวุธดีๆ ใช้ ใช่ไหมลูกพี่

ในโรงอาหารมีเสบียงมากเท่าไหร่

คงมากโขอยู่ พวกแกห้าคนอยู่มาได้ตั้งเกือบปี

แหงล่ะ ดูไม่มีใครอดอยากสักคน

เหลืออยู่นิดเดียวแล้ว

เราเอาครึ่งนึง แลกกับ... ไปช่วยพวกแกเคลียร์ห้องขัง

แกไม่ได้ยินเหรอ เสบียงเหลืออยู่นิดเดียว

อาหารแกคงเหลือมากกว่าทางเลือกสินะงั้น

ถ้าแกให้ เราจะช่วย

เราช่วยเคลียร์ห้องขังให้ แล้วแกก็อยู่ในนั้นไป

ก็ได้

บอกให้ชัดๆ ก่อนนะ

ถ้าเราเจอพวกแกข้างนอกนี่ หรือแกเข้ามาใกล้พวกเรา หรือได้กลิ่นแกแม้แต่นิดเดียว

ฉันฆ่าแกแน่

ตกลง

ในที่สุดก็ต้องหยุด ใช่ไหม

เลือดไหลช้าลงมากแล้ว

- ถ้าเราช่วยเขารอดได้.. - หลังจากเราช่วยเขารอดได้

เราต้องใช้ไม้ค้ำ

ตอนนี้ถ้าได้ยาแก้ติดเชื้อก็ดี กับยาแก้ปวด แล้วก็ผ้าพันแผลสะอาดๆ

ในนี้มันต้องมีห้องพยาบาลสิ

ถ้ามีเดี๋ยวเราก็หาเจอ

คุณคงกังวลเรื่องคลอดลูกแทบแย่เลยสินะ

ดูหน้าฉันสิ หน้าฉันดูกังวลรึไง

หน้าคุณดูไม่ได้เลย

คุณด้วยแหละ

เราทำได้น่ะ

ห้องเสบียงอยู่นี่

ไม่เคยคิดจะออกไปข้างนอกเลยเหรอ

เคยลองจะพังประตูออกไป แต่ถ้าเสียงดังในนี้แค่นิดเดียว

ไอ้พวกนั้นได้มายืนออกันเต็มหน้าประตู ร้องแฮ่ๆ จะเข้ามาให้ได้

หน้าต่างก็ติดลูกกรง พี่เบิ้มนี้ออกไปไม่ได้

- ตัวใหญ่เกิน 5คูณ8 - ฉันบ่นอะไรไม่ได้หรอก

ติดคุก 15 ปี ขาซ้ายข้างเดียวยังแทบล้นเตียง

ชื่อบิ๊กจิ๋วได้มาเพราะตัวเนี่ยแหละ

ว่าวกันเสร็จยังวะ

รอจนเซ็งแล้วนะโว้ย

- เนี่ยนะที่บอกเหลือนิดเดียว - ก็มันหมดไว

- แกเอาข้าวโพดไปได้ถุงนึง ปลาทูน่านิดหน่อย - บอกไว้ว่าครึ่งนึง ตกลงกันแล้ว

- ในนี้มีอะไร - อย่าเปิดนะ

อยากรู้ดีนัก

อั้นไว้ไปปล่อยในห้องไม่ไหวน่ะ

เราคิดผิดมหันต์ที่ให้พ่อไปด้วย

แค่เราห้าคนก็เคลียร์ห้องนี้ได้

เรื่องแบบนี้ไม่มีใครรู้หรอก

ไม่มีพ่อแล้วเราจะทำยังไง

นี่ อย่าน่ะ

ไม่เอา อย่าคิด

เขายังไม่ตาย

ถ้าพ่อฟื้นขึ้นมา..

ทำไงล่ะ พ่อเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ

เราต้องหนีอยู่ตลอดนะ

นี่

แค่นี้เขาไม่เป็นไรหรอก

โอเคนะ

เขายังมีคุณ มีเบ็ธ

นี่มีฉันมองโลกตามความจริง อยู่คนเดียวใช่ไหม